Παρθένες παραλίες

Οι παρθένες παραλίες των μικρών νησιών, στέκουν ατάραχες στο καλοκαιρινό βασανιστήριο. Γεμάτες σκηνές και κάθε λογής αντικείμενα. Ένα καρπούζι στο νερό, κονσέρβες στη σκιά, τα κατσαρόλια του τρελού στην άμμο, λίγα σκουπίδια, ξύλα και κουρελαρία σενιαρισμένα πρόχειρα, πακτωμένα, κατασκευή που εκτελεί χρέη τέντας εκστρατείας. Υποχρεωτικά σχοινάκια κατάχαμα.

Πονάει ο τόπος, βαριανασαίνει, ρουφάει το κάτουρο, τo στόμα που φτύνει οδοντόκρεμα. Η αλαφροΐσκιωτη χορογράφος, είπε όλο απέχθεια, υγειονομική βόμβα η παραλία. 

Τι καραγκιόζ μπερντές, τι ξαπλώστρα με τη σαιζόν ρεζερβέ. Το ίδιο και χειρότερο σαμάρι στην πλάτη του άγριου τοπίου. Κι η ερημιά στενάζει, στο βάρος του απολίτιστου πολιτισμένου, που έβγαλε τον κώλο έξω, ενδύθηκε το παρεό, δεν ξέχασε την συλλογιστική μικρού χωριού και το φθινόπωρο θα μοστράρει τις εμπειρίες του στα στριμωγμένα μπαρ. 

Η χαμένη σιωπή, το κύμα που σκάει βουβό, η απομόνωση, στέκουν μακριά, στις άκρες ενός χάρτη που δεν έχουν δει ανθρώπινα μάτια. Οι ξεπαρθενιασμένες παραλίες, θα περιμένουν καρτερικά τους χειμωνιάτικους βοριάδες και τη σταθερή παγωμένη βροχή, να ξεκινήσει, να ξεπλύνει στα έγκατα, όλο το καλοκαίρι.

μια  μελωδία  ακουμπά ανάλαφρα στις μέρες που θα έρθουν 

Γαλάζιο

Στην Αγγελική

Υπάρχουν άνθρωποι που αγοράζουν σαγιονάρες, τσίμα τσίμα  μέγεθος. Το σωστό είναι ένα νούμερο μεγαλύτερες από το κλειστό παπούτσι. Στην πρώτη περίπτωση, το πόδι στέκεται στην άκρη, σχεδόν ακουμπώντας τα βρωμερά καταστρώματα. Βέβαια υπάρχουν πάντα οι Γάλλοι, στον αντίποδα, που ξεδιάντροπα και φανερά ξυπόλυτα, οδεύουν κι αφοδεύουν στις τουαλέτες των πλοίων και μετά τσουπ, μπαίνουν στους υπνόσακους κατάχαμα. Αλλά μιλάμε για άλλη κλάση.

Επανέρχομαι όμως. Η τσουρούτικη σαγιονάρα, η λίγη, είναι σχεδόν μια τραγικότητα. Λίγο πιο πάνω από τους ζαρωμένους κώλους, σε παραλία γυμνιστών. Οι μικροσαγιονάρες πάσχουν από παρόμοιο σύνδρομο με την αριστοκρατική κινέζικη ανατροφή, που έκλεινε μαρτυρικά τα παιδικά πόδια στο μισερό παπούτσι φυλακή.

Τα καράβια είναι εντευκτήρια από περίεργες γκριμάτσες και άκυρες συζητήσεις. Κανείς δεν απαγγέλλει ποίηση ή δεν μιλά για βεβαιότητες. Κανείς δεν συζητά Μακρή ή Βακαλόπουλο, ή έστω τις ταινίες του Τσιώλη, που κολλάνε γάντι. Μπορεί να ακούσεις να λένε, το ψάρι ήταν όνειρο, αυτοί, που περιφέρουν τα παιδιά ως τρόπαια. Που δεν σιγούν ποτέ, που δεν γελούν με την ψυχή τους. Έτσι, γαργαρογέλατα, όπως εμείς στο βραδινό ταξίδι. Χάσκουν όλοι, κοιτάζοντας το κινούμενο πλήθος, ποτάμι άχρωμο, με ανακατεμένα μαλλιά.

Κλείνω καμπίνα. Μ’ αρέσει να κάνουμε έρωτα. Ένα καλό γαμήσι κάνει τη διαδρομή ρευστή, σφραγίζει τη μνήμη, εξοργίζει τη μεσοτοιχία. Βογγάς. Μα δε σε νοιάζει. Χτύπα το χέρι σου ελεύθερα στο στήθος σου και στον τοίχο. Χτύπα και μένα δυνατά, μη με φοβάσαι. Δεν ήξερες ότι γουστάρω ε, ε μάθε το. Το ήρεμο κύμα, κούνια που μας καυλώνει, τυλιγμένους σχεδόν, μέσα στα λευκά βαμβακερά σεντόνια. Τα σαπούνια στρογγυλά και η μπίρα ζεστάθηκε να περιμένει στο πλαστικό, πάνω στο κομοδίνο. Κοιμήσου τώρα, το κλιματιστικό κάνει την καλοκαιρινή κάψα, σύγκρυο χειμωνιάτικο.

Η πορτοκαλί σκηνή ήταν άδεια. Πήρες δανεικό το sleeping bag. Δε μύριζε και άνοιξη, αλλά τι να γίνει. Το χώμα είναι σκληρό έτσι. Το πλάι σου μουδιάζει, όλη η πλάτη μουδιάζει και τα χέρια παραλύουν σαν προεόρτια εμφράγματος. Κάθε εφιάλτης που φύλαγες στο τσεπάκι ξεπηδά. Ξυπνάς και είναι εφτά. Η θάλασσα σχεδόν λάδι. Όλοι κοιμούνται κι ο ήλιος ακόμα δεν έχει περάσει την πλαγιά. Στο παγωμένο νερό ξεπλένεις ότι σε πλήγωσε, ότι χρωστάς και ότι δεν θα πάρεις πίσω. Βουλιάζουν τα ενέχυρα στον πάτο. Το σώμα ανατριχιάζει. Πάνω στην άμμο, ξαπλώνεις ήρεμα. Η γύμνια της επανεκκίνησης. Σιωπή. Ο σκύλος που έτρεχε πιο κει, έρχεται και σου γλείφει το χέρι. Ανατριχιάζουν οι ρώγες και μια ελαφριά καύλα, κινεί τον κόσμο, με τις πρώτες πρωϊνές αχτίδες.
Η βροχή, θ’ αργήσει φέτος.

Φωτογραφία Henri Cartier Bresson

και κάπου στο βάθος amara me

Όταν μόνοι

Εκείνη

Ξυπνούσε πολύ πρωί, αναγκαστικά, ενώ το σιχαινόταν. Στο γραφείο τα πράγματα ακολουθούσαν την περιρρέουσα ύφεση. Αναδουλειά. Τα μάτια της πονάνε από την έλλειψη ύπνου. Συχνά βαριέται να φτιάχνεται, όπως κάποτε συνήθιζε. Διαβάζει βιβλία, ακούει μουσική, αφηγείται ιστορίες. Καμία φορά κατεβαίνει ανεμίζοντας τον πεζόδρομο, για να ξεμουδιάσει, να πάρει αέρα, να αγοράσει αναψυκτικό από το περίπτερο. Το ανοίγει με τα κόκκινα νύχια της και πίνει από το κουτάκι. Έχει μια κακή συνήθεια να γλείφει το καπάκι. Χέστηκε για τα μικρόβια, έχει άλλα να την απασχολούν. Τώρα που είναι μόνη, μπορεί να έχει επιτέλους έντονα κόκκινα νύχια και να φοράει χρυσά πέδιλα. Δεν έχει τη γκρίνια του. Τα μεσημέρια στη λαύρα του καλοκαιριού ή πάει για μπάνιο μετά τη δουλειά, να χαζέψει γκόμενους στην παραλία, ή σπίτι να δροσιστεί. Ενημερώνεται λίγο από το διαδίκτυο και σίγουρα βλέπει, μέρα παρά μέρα, καμία ελαφριά τσόντα, από αυτές τις περιγραφικές. Ξαπλώνει στο τεχνητό αεράκι του a/c, στα καθαρά σεντόνια, υγραίνεται, χαϊδεύεται και χύνει. Το δάκτυλο στο στόμα έχει την υπόξινη γεύση της μοναξιάς. Κι όμως είναι επιλογή της. Ή καλύτερα, τόσα βαρετά ραντεβού, τόσο χασμούρημα, φωνάζουν ότι δεν την ενδιαφέρει το ρομάντζο σε παρόντα χρόνο. Με σχεδόν ηδονική ευχαρίστηση στέλνει πια sms, του τύπου, ξέρεις δεν με ενδιαφέρει να ξαναβγώ. Βέβαια δεν το κρύβει θα ήθελε ένα σκληρό πούτσο, θα ήθελε και συναίσθημα, ένα σκληρό πούτσο με συναίσθημα. Αλλά δεν θα ήταν ασφαλής. Ίσως να βόλευε μια καβάτζα. Έρημο κορμί. Δεν είναι εύκολο όμως. Στη θεωρία όλα είναι απλούστερα, ο ρεαλισμός βουλιάζει τις σανίδες στην ευαισθησία. Κάτι κάνει εντελώς λάθος. Ο ύπνος τα μεσημέρια είναι βαθύς. Οι νύχτες όμως συχνά είναι νοσταλγικές και πικρές.

Εκείνος

Είχε ένα μεγάλο καθρέφτη στο σαλόνι, σκεπασμένο με λευκό σεντόνι, όπως όταν έχεις πένθος ή τελοσπάντων όταν κυκλοφορούν φαντάσματα στο σπίτι, ή άλλα πλάσματα της εκκωφαντικής σου μυθολογίας. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κολλούσε στον μικρό καθρεφτάκι του μπάνιου, πλένοντας τα δόντια εμμονικά ή βάζοντας κολώνια, χωρίς να ξυρίζεται ποτέ. Αρκούνταν δηλαδή  σε αυτή την ιεροτελεστική μανιέρα του ασώματου ναρκισσισμού. Ο ολόσωμος καθρέφτης είχε φαίνεται την συστατική λειτουργία του ολικού. Το έχω ξαναπεί ξεδιάντροπα, δεν έχω απαντήσεις για όλα τα παράδοξα. Πως άλλωστε;

Αυτό που μου έκανε εντύπωση, ήταν η ανάγκη του στην αποσπασματικότητα. Λίγη δουλειά από ‘δω, ένα εγχείρημα από εκεί, λίγο μοντάζ, λίγη μουσική, λίγη κουλτούρα. Μια γκόμενα κάθε τόσο, ένα κοριτσάκι, μια γυναίκα, μια φίλη. Παρηγόρια σε κάθε πικραμένη με καλοσχηματισμένα πόδια, που τη χώρισε ένας όμορφος, αδέσμευτος, μαλάκας. Παρηγοριά για ρομαντικές ψυχές θύματα. Μετά θύτης ο ίδιος. Αναλυτικές κουβέντες, ελεγείες στο πόσο έξοχα είναι να ζεις από ‘δω κι από κει, μέτοικος, με την ιδεολογία σου παραμάσχαλα, σε ένα κόσμο δήθεν μικρό, δήθεν πιεστικό, δήθεν για τον πούτσο, που εξόφθαλμα όμως θα συνέλθει, όταν οι δικές σου αξίες ή μη αξίες αποκτήσουν παγκόσμια ισχύ. Τριγύρω, ενώ πίστευα ότι η μερικότητα και η ιδιότυπη ελαφρότητα στο συναίσθημα, έφερνε φανατικούς φίλους, είδα να κάνουν ουρά αληθινοί εχθροί. Ήταν κρίμα. Καταβάθος το μόνο που ζήταγε ήταν άνευ όρων αγάπη. 

Φωτογραφία Henri Cartier Bresson

ακούγοντας τον Διάφανο

και μετά Έρημα Κορμιά

Να

Ζήσαμε ρηχές μέρες
χωρίς λέξεις
μαυσωλεία ζώντων
τι κι αν βρήκα κρυμμένες λίρες
σε ξέστρωτα, λερά, κρεββάτια
δε μέτρησε
ήθελα πια και εγώ να φύγω
λιποτάκτης
του έμμετρου
της θητείας στο μουνί σου
γερμανικά νούμερα, σκόνη, πατημένες γόπες,
να φύγω τρέχοντας
προς μια γωνιά προσωπική
ανέγγιχτη από συλλογικά οράματα
ασκητικό κελί
χωρίς εξάρσεις
στεγνό από καύλα
ψοφίμι εσωστρέφειας
Τετάρτη και Παρασκευή μόνο νηστεία.


Φωτογραφία Brett Weston.

Χέρια

Απλωμένο χέρι. Γλιστράω προς το πορτοφόλι και έπειτα θα ρίξω ένα κέρμα, ακριβώς στο κέντρο της παλάμης, με σχεδόν μηδενική ταχύτητα. Δεν αγγίζω καθόλου. Σαν ταχυδακτυλουργικό κόλπο. Τολμώ να πω, υπάρχει η αλήθεια της παλάμης, η πεμπτουσία της, ένα αδυσώπητο μάρκετινγκ. Μετράω πόση ειλικρίνεια μπορεί να εμπεριέχεται στην εικόνα, στο υγρό βλέμμα, στην απουσία της φωνής, άλαλη ικεσία. Όχι παρακλητικοί κανόνες και κλάψα. Με πιάνει αλά μπρατσέτα μια γηραιά διερχόμενη κυρία.

Σας πειράζει;

Όχι βέβαια, ευχαρίστηση μου.

Ρυτιδιασμένη όψη, πλισέ, καταπράσινα πανέμορφα μάτια, βαμμένη σχεδόν αποκριάτικα. Ήταν κάποτε χωρίς αμφιβολία καλλονή. Το σύνηθες για μένα, είναι ίσως να μιλήσουμε για τη ζωή της, να μάθω αν έχει περάσει καλά. Έχω αυτή την αγωνία με τις πολύ ωραίες γυναίκες. Καθένας με τα χούγια του.

Αρχίζει να μου λέει για τους μετανάστες, να μην πιστεύω τη ζητιάνα στο σουπερ-μάρκετ γιατί έχει λεφτά, για τους Αλβανούς που έδειραν τους συμμαθητές τους στο σχολείου του εγγονού της. Άρα έχει εγγόνι.

Ήρθε μέχρι και η αστυνομία. Τα παιδιά τα πήγαν στο γιατρό. Αλήθεια. Τι περιμένεις;

Κάνω να τη ρωτήσω κάτι άλλο, για τη γειτονιά ίσως. Έχει χαιρετίσει βιαστικά προς Ακρόπολη. Ότι ήθελε να πει, ειπώθηκε. Το παράπονο της. Η αγωνιά της.  Έστω.

Έχει λιακάδα και κανονικά είναι ωραία. Νοιώθω τα πόδια μου λίγο βαριά, ο ήλιος μου χλωμιάζει τις σκέψεις, θέλω να φύγω απο ‘δω, από αυτό το σώμα που ακουμπάει σε ένα μέλλον αβέβαιο, σε μια ελπίδα, που θα δοκιμαστεί από την ανθρωπιά σε λάθος χρόνο.

Η φωτογραφία του Manuel Alvarez Bravo

Γκρίζες ζώνες

1.

Είναι ένας περίεργος άνθρωπος. Κόβει τα νύχια του πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Τα διατηρεί επίμονα κοντοκομμένα. Μυρίζει τα ρούχα του πάντα, είτε τα βάζει στο καλάθι με τα άπλυτα, είτε στα συρτάρια. Φοράει κόκκινο μπουρνούζι με κουκούλα. Τον παίζει σπάνια, ίσως στο μπάνιο του, με κλειστή την πόρτα. Μένει μόνος. Στο τέλος πάντα ελέγχει την ποσότητα. Αυτό δεν ξέρω τι σημαίνει. Δεν του αρέσουν οι οικιακές δουλειές, παρά μόνο όταν έχει παρέα στο σπίτι. Τα μάτια του καμιά φορά είναι κενά, άνευ νοήματος, γεμάτα φόβο. Νομίζω κατηγορεί τους γονείς του για έλλειψη σοβαρότητας, όταν έπρεπε. Φουρτουνιασμένη παιδική ψυχή και τέτοια. Θεωρητικά είναι ένας κοινωνικός άνθρωπος. Γράφει τις προσβολές που του απευθύνουν σε ένα μπλοκ. Μια στήλη οι σκέτες, μια δεύτερη αυτές που απαντήθηκαν εν θερμώ. Πρακτικά σέρνει τη γκρίνια  πενηντάχρονου που καθημερινά κάνει απολογισμό. Η διαλεκτική του ανάλυση είναι μια καραμέλα λεμόνι που πιπιλάει συχνά. Στην ουσία του είναι σεξιστής και φλερτάρει με το παράλογο. Μετρά τις μέρες κάνοντας γραμμές στο σημειωματάριο του, με ένα καλοξυσμένο μολύβι.

2.

Περπατάει τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου αργά. Είναι ψηλός και άχαρος. Μάλλον θα τον έλεγα άσχημο. Μιλά μέσα από τα δόντια του. Δεν εκτιμώ αυτούς που έχουν κακή άρθρωση στο λόγο τους. Ζει σε ένα σύμπαν θεωριών που τον βολεύουν. Λόγου χάρη, ότι η εξωτερική εμφάνιση στους άντρες δεν έχει σημασία. Απατά τη σύντροφό του κατ’ εξακολούθηση. Μου εξηγεί διάφορα για τη συγκίνηση, τη στέρηση της νεανικής ηλικίας στα φοιτητικά δωμάτια της μοναξιάς, την άνευρη μαλακία, την απόρριψη, το καινούργιο που τον τραβά σα μαγνήτης, την ενοχή, τον πόνο. Δε διαβάζει ντε Σαντ. Ήδη με έχει πιάσει μια ελαφριά αηδία. Δεν εκτιμώ αυτούς που δεν έχουν λόγο. Τον παρακολουθώ με την άκρη του ματιού μου να βγαίνει από μια τουαλέτα. Πλένει τα χέρια του εμμονικά, λες και θα χειρουργήσει στη συνέχεια. Σιχαίνομαι τους μικροβιοφοβικούς ανθρώπους. Σχεδόν με σοκάρει. Μου θυμίζει τη θεωρία για την ανοσία των μικρών παιδιών στους καταυλισμούς. Μου θυμίζει τη μάνα μου, που έπιανε την τσίχλα που φτύναμε κάτω στο δρόμο και μας την έχωνε στο στόμα, για να πάψουμε να γκρινιάζουμε ότι μας έπεσε. Συνεχίζει και μου λέει τι εύχεται για τα γεράματα του. Δεν έχει πατήσει τα σαράντα. Δε νομίζω να εκτιμά την αληθινή αγάπη ή το άλλο φύλο. Νιώθω ένα πνίξιμο, όπως αυτό όταν η ακύρωση και ο εγκλωβισμός σου κόβει τα γόνατα.

3.

Ζει σε ένα σπίτι μικρό. Άθλιο. Γύρω διάσπαρτα χαρτόκουτα από πίτσες, σελίδες από άρθρα, βιβλία, σημειώσεις. Σκόνη παντού και κάπνα. Τρία πακέτα τσιγάρα σε σαράντα τετραγωνικά. Οι μόνες μέρες που αλλάζει κάτι, είναι όταν περνάει η μάνα του ή καμιά γκόμενα της προκοπής. Της προσφοράς μάλλον. Το μόνο λαμπερό σημείο είναι η λεκάνη του, αστράφτει από τη χλωρίνη. Κατά τ’ άλλα ούτε το πλυντήριο του δεν ξέρει πως μπαίνει μπρος. Αν τελειώσουν τα καθαρά σεντόνια, δε γαμάει άλλο. Το ψυγείο του είναι άδειο, άντε να έχει λίγη ρακή. Δεν πίνει σχεδόν ποτέ. Δουλεύει πολύ. Στον ελεύθερο του χρόνο αθλείται, παίζει ηλεκτρονικά παιχνίδια στρατηγικής, βλέπει τσόντες και τον παίζει μπροστά στον υπολογιστή του. Δεν έχει σημασία αν έχει σχέση ή όχι. Όταν ήταν παιδί χάρηκε που του αγόρασαν το Stratego και τον άφησαν ήσυχο σε μια γωνία να το παίζει μόνος του. Οι θεωρίες του για τον έρωτα τείνουν να είναι σωστές, άλλωστε ζούμε σε κυνικούς καιρούς, άλλωστε δεν μπορεί να αγαπήσει κάποιον πέρα από τον εαυτό του. Κάποτε είχε πει, η συντροφιά μου είναι πολύτιμη, ενώ όταν γνωρίζει μια καινούργια κοπέλα ισχυρίζεται ότι η νταντά του τον θώπευε μικρό. Δεν έχω καταλάβει γιατί. Στον στιγματισμένο από σταγόνες φραπέ τοίχο της κουζίνας,  κάποτε μια κατσαρίδα έκοβε τις βόλτες της αμέριμνη. Ήταν μια περίοδο που δεν είχε ανανεώσει τις παγίδες που μυρίζουν φυστικοβούτυρο.

 Φωτογραφία της Sally Man από την ενότητα Proud Flesh.

Εξορίες

Ο Μιχάλης δουλεύει στο Σαλίβερο. Χτυπάει την πόρτα της Φαλήρου παιδί, ύστερα εξωτερικές δουλειές και μετά τυπογράφος στο μεγαλύτερο τυπογραφείο της  πόλης. Ένας παρακρατικός γείτονας, μαθαίνει από έναν τρίτο ότι δήθεν είναι κομμουνιστής και τον καταδίδει. Χωρίς πολλά, πολλά, τον συλλαμβάνουν.

Έχει ήδη φυματίωση και έτσι θα μείνει για λίγο στη Μακρόνησο. Επιστρέφει με επιβαρημένη την υγεία του, για να νοσηλευθεί σε σανατόριο. 

Με τον καταδότη του, θα μιλάνε, όταν γεράσουν πια, στη γειτονιά, κανονικά.

Οι γονείς της είχαν σκουπάδικο στο Μοναστηράκι. Πατέρας δεξιός, μάνα αριστερή. Μεταπολεμικά, τη μία βδομάδα το έκαιγαν οι μεν, την επόμενη οι δε. Το έκλεισαν. Σκληρά χρόνια. Η δικτατορία την βρίσκει με μωρό έξι μηνών και στέλεχος της ΕΔΑ. Το βράδυ του πραξικοπήματος  τους μαζεύουν όλους, νύχτα, από τα σπίτια τους.

Κάρτα από τη Γυάρο στη μάνα της. Μάνα, περνάμε όμορφα, τρώμε καλά, το κλίμα είναι ευχάριστο και φιλικό. Τα βράδια κοιμόμαστε ακούγοντας κλασική μουσική.

Τενεκέδες με πέτρες, κατηφορίζουν τον λόφο κάθε νύχτα.

Φωτογραφία  από τη Γυάρο

Κατοχή

Ο Γιάννης Τσάκης δούλευε μηχανικός αυτοκινήτων στην ΕΛΦΙΝΚΟ, όταν η Ελλάδα  μπήκε στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ήταν οδηγός σε φορτηγό που μετέφερε στο μέτωπο φορτία σίτισης. Όταν το ελληνοαλβανικό μέτωπο κατέρρευσε, γύρισε στην Αθήνα με ένα φορτηγό γεμάτο αλεύρι. Τα αδέρφια του άρχισαν να κατεβάζουν τα σακιά στο υπόγειο του σπιτιού της οδού Καλλιρρόης. Εντωμεταξύ, από το ραδιόφωνο καλέστηκαν όλοι οι οδηγοί, να επιστρέψουν τα αυτοκίνητα με το φορτίο τους στο Ρουφ, διαφορετικά θα τους περνούσαν στρατοδικείο. Τα τσουβάλια αλεύρι επιστράφηκαν στο φορτηγό, ενώ ήταν εντελώς ακαταχώρητα. Με αυτά τα τσουβάλια θα είχαν γλυτώσει την πείνα σαν οικογένεια, αυτοί και κάποιοι φίλοι τους, που πέθαναν τελικά, κατά τη διάρκεια της κατοχής. Ο Τσάκης δεν ήταν ιδιαίτερα γενναίος άνθρωπος, ή μάλλον αγαπούσε πολύ τη ζωή για να ρισκάρει.Ο χειμώνας του 1941 ήταν σκληρός, πολύ κρύο, κανένα καύσιμο και πείνα. Υπήρχε μόνο άφθονο κρασί και χαρούπια. Το αλεύρι τελικά κατέληξε είτε στους μαυραγορίτες, είτε στους Γερμανούς.
Όταν ο στρατός κατοχής διέταξε την επίταξη όλων των μηχανικών αυτοκινήτων, είπε στη μητέρα του:

Μάνα θα πάω όπου με στείλουν, δεν αντέχω την πείνα. Χτες είδα τον Παναγιώτη να τρώει μια προβιά γάτας. Ο Παύλος πέθανε. Την Κυριακή, στην ταβέρνα που μου μήνυσαν να πάω, το κρέας ήταν σκυλί. Δεν το ήξερα, μου το είπαν μετά. Δεν μασιόταν και ρώτησα. Μάνα θα πάω όπου μου πουν.
Μηχανικός στο Ηράκλειο Κρήτης και στη συνέχεια οδηγός φορτηγού με συνοδό στρατιώτη του Γερμανικού στρατού. Ένα βράδυ τον πλησίασε ένας παλιός φίλος. Πατριώτης. Και τον ήξερε καλά.

Γιάννη θέλω μια χάρη. Θέλω να μεταφέρεις στο Τυμπάκι, δυο φίλους, για μια προσωπική τους υπόθεση.

Χαρτιά έχουνε;

Βέβαια.

Ο Γερμανός την επομένη δεν είχε αντίρρηση. Οι δύο επιβάτες δεν μίλαγαν σχεδόν καθόλου. Δυο μέρες μετά, επέστρεψαν μαζί τους . Πέρασαν όλα τα μπλόκα αβλεπί.

Το αεροδρόμιο του Τυμπακίου, κύριο αεροδρόμιο ανεφοδιασμού των στρατευμάτων του Ρόμελ, βομβαρδίστηκε έξι μήνες μετά.Έντρομος έπιασε τον πατριώτη και τον ρώτησε ποιοι ήταν αυτοί που μετέφερε. Ήταν Άγγλοι τοπογράφοι του στρατού. Χαρτογράφησαν το Τυμπάκι και αποτύπωσαν το αεροδρόμιο. Ο Γερμανός δεν ανέφερε κουβέντα στη μονάδα του, καθώς θα τον εκτελούσαν σίγουρα. Έτσι γλίτωσε και ο οδηγός του.

Ο Τσάκης δεν ήταν ιδιαίτερα γενναίος άνθρωπος, κάπνιζε Sante άφιλτρα κασετίνα, αυτά με την κοπέλα, του άρεσε το καλό φαγητό, το κρασί και οι γυναίκες. Ψήφιζε Φιλελεύθερους, μετά το 1951 Ένωση Κέντρου και μεταπολιτευτικά ΠΑΣΟΚ. Συνέχεια έλεγε ωραία ανέκδοτα και ήταν γνωστός χιουμορίστας.
 

Η φωτογραφία του Κώστα Μπαλάφα

Φρέαρ

Ας σιχαθούμε την ανάσταση. Την επαναφορά των νεκρών στον ζωντανό βίο. Ότι πέθανε, πέθανε, καρδιά μου.

Ψιλόβροχο ξεπλένει το Αιγαίο, μουλιάζει τις  ασπρόμαυρες φωτογραφίες, τις ελεγείες της οξώπετρας και τα φτηνά στιχάκια αριστερών ποιητών, που ξύνουν τις πληγές τους με ψαλιδάκι των νυχιών. 

Οι Μαντόνες της μεγαλοβδομάδας ποζάρουν στατικές, εικονίσματα κορνιζαρισμένα με τζάμι. Χωρίς ψεγάδια. Κάτσε ‘συ  ενεός και θαύμασε, ω εραστή του ανέφικτου, της άψυχης περπατησιάς, του μωβ περιεχόμενου χωρίς ανταύγειες πάθους. Θεατή. Ορμητικά κλειστές οι πόρτες που χτυπάς, στην ευλαβική υστερία που σούρνεται στα πατώματα, για λίγο αγάπη, για ένα πουκάμισο αδειανό, για λίγο πούτσο ακόμα.

Έπειτα με βάζεις να θυμηθώ το πριν. Πριν λίγο χρόνο. Χτυπάνε οι καμπάνες ανάμεσα στον τρίτο γύρο. Αγώνας πάλης.  Μυρίζουν τα σεντόνια ξινά λιβάνια, έρωτα αχόρταγο, που προχωράει τα σώματα στα όρια. Σπασμοί και ιαχές σχεδόν οδύνης, σε όλες τις στάσεις. Πυροτεχνήματα και στο ψυγείο δεν υπάρχει ούτε χυμός. Δεν θα σου πω τα αφυδατωμένα σ’αγαπώ που ίσως να ‘θελες. Ποιος τα γαμάει τα σ’αγαπώ. Σου μίλησα για μόχθο. Σε έστησα στα τέσσερα θρησκευτικά.  Έγραψα ποίηση πάνω στο λερωμένο σου κορμί που χύνει ποταμούς. Ούρλιαξα. Τα τελευταία σεντόνια θα μείνουν νωπά στο έλεος της άνοιξης.

Ο λόγος, μιας εποχής μετρίων, βουλιάζει κάτω από το βάρος του αξεπέραστου, του ειπωμένου άριστα εδώ και χρόνια.  Τι να μιλήσω, τι να ξαναπώ. Υπάρχουν πάντα οι λέξεις, μα μένουν ανεκπλήρωτες. Οι μέρες προσπερνάνε βουβές. Η λύσσα δεν βρίσκει τόπο να ριζώσει. Χερσώνουν τα χωράφια μας. Φαντάσματα στοιχειώνουν την ξερολιθιά φτύνοντας και τραγουδώντας σκληρές κατάρες για τον έρωτα. 

Αποζητώ τη νέα εποχή. 

Πενθώ τα δίστιχα που πνίγηκαν στη λήθη.

Φωτογραφία Man Ray

Στο κόκκινο

Κάποτε, που δεν φοβόμουν τις μουσικές, έβαζα δυνατά το Struggle For Pleasure. Πέταγα τα ρούχα μου στο πάτωμα.  Έφτιαχνα χειροποίητο γαλλικό καφέ. Περπάταγα το σπίτι πάνω κάτω. Έχω πια μεγάλο σπίτι, προσφέρεται για περιπάτους στο γυαλιστερό παρκέ. Προσφέρει μοναχικές άδειες γωνιές, προστατευμένες κόγχες. Ίσως, μετά, το νερό, να έσταζε πάνω μου σε δόσεις πολιτικά ορθές, μια δυο μνήμες.

Του δίνεις ραντεβού Ηλία Ηλιού και Βουλιαγμένης, στις δώδεκα τα μεσάνυχτα. Ακριβώς. Ντύνεσαι, φτιάχνεσαι. Πέδιλα με μεταλλικό τακούνι και μια πεταλούδα στο πλάι. Ξώπλατο φόρεμα. Ωραίο ντεκολτέ. Περνάει από δίπλα σου. Με το κεφάλι σκυφτό. Δε σου μιλάει. Σε περνάει για άλλη. Καθιστός θα πάρει το ύφος που πουλάει. Σοβαρός γκόμενος. Θα σε καλέσει στο σπίτι του. Το σπίτι τραγωδία. Έχεις δικαιολογία να ξεφύγεις σήμερα. Ξέρεις έχω τεχνικά θέματα. Να βάλουμε μια πετσέτα. Μα. Όπως και να έχει θα βάλω κάτι πιο άνετο. Γυρίζει γυμνός. Στο ύψος των ματιών σου ένας πούτσος σε πλήρη στύση. Μένεις αμήχανα να κοιτάς λοξά. Τι να σκεφτείς, είναι αργά.  Υγρές ρώγες σε μισοκατεβασμένο φόρεμα, πάνω σε εμπριμέ καναπέ και ο ήλιος βγήκε. Φεύγεις βιαστικά, κουρασμένη, σκεφτική. Σε περιμένουν σε ένα πάρτυ στο Λαγονήσι, δίπλα στην πισίνα, αργότερα. 

Θα έρθω να σε βρω την Τρίτη είπε. Είσαι γκαντέμης, σκέφτεσαι. Στο Joker's έχει λίγο κόσμο και είναι αργά. Μην κουνηθείς, πάω να πάρω δυο ποτά. Αμηχανία. Σχεδόν δεν σε ξέρω, σχεδόν δεν ξέρω πια τι είμαι. Ένα τρισδιάστατο κορμί σε μια οθόνη δύο διαστάσεων. Φοράς Philosykos και του αρέσει. Γενικά του αρέσεις υπερβολικά. Αυτός ο παγετώνας μέσα σου, αχνίζει πάνω στα παγάκια του τζιν. Τζιν τόνικ δύο επί δύο. Κολλάει πάνω σου και συ δεν τον κοιτάς στα μάτια. Κι' όμως όσο αταίριαστος κι αν είναι, έχει κάτι. Σου μαλακώνει την ψυχή. Τα πόδια του τρέμουν και η φωνή του σιγοψιθυρίζει άγνωστα τραγούδια. Μία ώρα αργότερα ξεχνιούνται τεχνικές λεπτομέρειες και κολλήματα. Πάνω σε μια μωβ πετσέτα, το ταλαιπωρημένο σου σώμα απλώνεται δειλά. Μυρίζει ανεπαίσθητα αιμορραγία. Δυο μάτια σε καρφώνουν στο σκοτάδι. Πεταλούδα ορθάνοικτη καρφιτσωμένη στο χαρτί. Πριν ξεπλυθείς απ' τον έρωτα. Πριν το σώμα γείρει πάνω στο μαλακό κρεβάτι. Είναι αργά και έχεις δουλειά αύριο.

Στο ξωκλήσι απ’ έξω έχει ένα πάγκο κτιστό. Κυκλάδες και ξημερώνει. Στάλες υγρασίας βρέχουν τις πλάκες. Σου πιάνει τα βυζιά. Του ‘λες έχω περίοδο, μαζέψου. Σου λέει είμαι Ιχθείς. Εσύ είσαι Καρκίνος. Πακέτο. Παραμερίζει το εσώρουχο επίμονα και σου χώνει δύο δάκτυλα. Θέλω να σου σκίσω τον κώλο, λέει. Σήμερα. Έπειτα θα πάμε στη θάλασσα όλη μέρα. Ανάμεσα στα δάκτυλα του και στα σάλια στο λαιμό σου ξέπεσε η αληθινή σου μέρα. Σας παίρνει ο ύπνος πάνω σε κάτι μαξιλάρες. Ο ήλιος χάσκει πίσω από το αεράκι. Έχει μια αράχνη τατουάζ στον ώμο. Εσύ έχεις κάποιον που σε περιμένει να σε γαμήσει πίσω στην Αθήνα.

Φωτογραφία Manuel Alvarez Bravo