Υπήρχε κάποτε ένα αγόρι, στην
άκρη της πόλης.
Άνεργο, ορφανό, χωρίς
φίλους, με δικό του όπλο και ιδιόκτητο σπίτι. Τα μυαλό του είχε αρχίσει να
σαλεύει. Η πείνα τρόχιζε τις σκέψεις του. Σκότωνε σκυλιά τις νύχτες. Τα σκυλιά
που περνούσαν απ’ τη γειτονιά. Η περίεργη συμπεριφορά του και τα πεταμένα μέλη
που κλώτσαγαν οι περαστικοί στο χωματόδρομο, κίνησαν τις υποψίες. Οι γείτονες
σοκαρισμένοι ειδοποίησαν την αστυνομία. Έδωσαν όλες τις απαραίτητες εξηγήσεις,
αυτά που παίζουν δηλαδή στα κανάλια.
-Δεν ξέραμε τι γίνεται, πάντα
ήταν ένα παράξενο παιδί.
-Ακούγονταν πυροβολισμοί συχνά τις νύχτες.
-Απαράδεκτη, αλλόκοτη, αντικοινωνική
συμπεριφορά.
Δέκα μέρες μετά αυτοπυροβολήθηκε
στο κεφάλι. Η πείνα δεν αντέχεται. Κάποιοι έλεγαν ότι το πρώτο σκυλί που έφαγε
ήταν το δικό του.
Εκκρεμεί η δίκη του, μια δίκη που ποτέ δεν θα γίνει.
Η φωτογραφία από το site Billemory.
