Wednesday, June 20, 2012

Να

Ζήσαμε ρηχές μέρες
χωρίς λέξεις
μαυσωλεία ζώντων
τι κι αν βρήκα κρυμμένες λίρες
σε ξέστρωτα, λερά, κρεββάτια
δε μέτρησε
ήθελα πια και εγώ να φύγω
λιποτάκτης
του έμμετρου
της θητείας στο μουνί σου
γερμανικά νούμερα, σκόνη, πατημένες γόπες,
να φύγω τρέχοντας
προς μια γωνιά προσωπική
ανέγγιχτη από συλλογικά οράματα
ασκητικό κελί
χωρίς εξάρσεις
στεγνό από καύλα
ψοφίμι εσωστρέφειας
Τετάρτη και Παρασκευή μόνο νηστεία.


Φωτογραφία Brett Weston.



3 comments:

karagiozaki said...

πόσο γρήγορα μπορείς να τρέξεις? πόσο μακριά να πας?
Τετάρτη και Παρασκευή μόνο εσύ.

Citizen Insane said...

Έχει απομείνει κάτι ανέγγιχτο άραγε;

gasireu said...

Ειλικρινά δεν ξέρω.