Σιωπηλός πεζόδρομος

Βροχή

Βρέχει ασταμάτητα. Σχεδόν δυο μερόνυχτα. Μουλιάσανε τα παπούτσια μου, για πρώτη φορά μετά το δημοτικό. Δεν βρίσκω κομμάτι του δρόμου να πατήσω δίχως ρυάκι. Δεν κυκλοφορεί σχεδόν κανείς, μόνο ελάχιστες σιωπηλές ομπρέλες. Συντροφιά ο ήχος της βροχής στην πλακόστρωση.
Δεξιά μου η Ακρόπολη βουβή, αριστερά το σπίτι του Άκη ντροπιασμένο, τα δέντρα αγέρωχα μου γνέφουν σχεδόν ειρωνικά. Ειρωνικά στο αιώνιο τους μεγαλείο.
Νομίζω φοβάμαι τους ρυθμικούς ήχους, θυμίζουν κινέζικο βασανιστήριο, ταπ, ταπ, ταπ. Προτιμώ τη μπόρα. Κι’ η μπόρα έρχεται.

Φύλλα

Πάνω στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου, ξεψυχάει με χειμέριο ρόγχο, κίτρινη, όλη η μουριά. Μεγάλα φύλλα, σαβανώνουν το τζάμι. Μερικά θα μείνουν κολλημένα εκεί πάνω, θα ταξιδέψουν όλη την παραλιακή, θα πάνε στην αταίριαστη θάλασσα. Το σπίτι στη θάλασσα είναι η ελαφρότητα της ζωής και η σοβαρότητα της χωμάτινης νότιας τρικυμίας. Το σπίτι στον πεζόδρομο των φύλλων, είναι η ιστορική συνέχεια, η ανατριχίλα των συλλογικών ενθυμημάτων.

Αδράνεια

Οδηγώ μηχανικά. Φτάνω εκεί, σχεδόν ξεχνώντας πως. Ο τρόμος στους δρόμους με τα δέντρα είναι το αφηρημένο νου. Θα πατήσεις φρένο έγκαιρα ή θα χάσεις την τελευταία ευκαιρία; Έχεις καλά βροχολάστιχα ή η τσιγκουνιά σου φοράει τα γυαλισμένα; Θυμάσαι, ξεχνάς; Θα γίνεις φονιάς ή ιδανικός αυτόχειρας;
Παράτα το ρημάδι στην άκρη. Περπάτα καλύτερα, μη το σκέφτεσαι. Η αδράνεια αγαπά τη χορογραφία των απλών κινήσεων, τις ίδιες τροχιές, το σιγανό βηματισμό. Κι ύστερα όσοι νομίζουν ότι πεζοπορώντας λύνει κανείς πολύπλοκα ζητήματα μέσα στο κεφάλι του, κάνουν μεγάλο λάθος. Ούτε χαμένοι έρωτες, ούτε κλεμμένα φιλιά, ούτε μαθηματικές εξισώσεις, ούτε πεταμένες ευκαιρίες. Μουλιάζεις.
Χαζεύεις τις πλάκες που σου τρώνε τις κρεπ σόλες, τις τσίχλες που δεν ξύστηκαν ποτέ, τα διακριτικά φώτα, τα πεσμένα φύλλα. Και η διαδρομή έχει γυρίσει ανάποδα.


Η φωτογραφία "Boulevard du Temple" στο Παρίσι, τραβήχτηκε το 1838 από τον Louis Daguerre 

Μην ανησυχήσετε, η λυρικότητα είναι προϊόν βροχής και ημερών, σύντομα στο γνωστό κυνικό ύφος θα μιλήσω για σεξ και τέχνη, ή την τέχνη του σεξ, ανάλογα.

Επανάληψη

Ήταν η πέμπτη φορά που μου είπες τα ίδια. Ανεπίδεκτος μαθήσεως. Και ούτε η γροθιά στο γυάλινο τραπέζι, ούτε το κεφάλι που χτυπούσα ρυθμικά στον τοίχο, σε ξύπνησε. Μίλησες σχεδόν μηχανικά. Πρόσεξε, υπάρχουν καρφιά σε κάποια σημεία. Σκέφτηκα το καρφί ανάποδα μέσα στον εγκέφαλο μου, σαν πιθανότητα. Τι κρίμα.Τα λόγια, παραμορφωτικός καθρέφτης. Τόσο άδικο. Αναμεταξύ μας φοβάμαι, πια, δεν θα βρεις ούτε δημοκρατία, ούτε αλληλεγγύη. Ούτε πιθανώς αυτήν την αισθητική ποιότητα που περιγράφει λοξούς ανθρώπους. Η λόξα είναι μονομερώς αποδεκτή. Φεύγω. Θα σ' αναζητήσω αύριο στη γειτονιά που μένεις. Η ανάγκη βλέπεις. Η αδυναμία να τραβήξω μια κόκκινη γραμμή.

Φωτογραφία Josef Koudelka

Αναπηρίες

Βλέπω μπροστά μου ένα λευκό τοίχο. Το πέρασμα της ημέρας αλλάζει τις σκιές που κουνιούνται πάνω του σαν στάχυα. Κοιτάω αν είμαι δεμένος στο κρεβάτι και όχι, είμαι λυτός, αν και όλα είναι λευκά γύρω μου και άδεια, δεν είμαι σε ίδρυμα. Κοιμάμαι πολύ, όσο μπορώ για να μην καρφώνομαι στον τοίχο. Βλέπω όνειρα, γεμάτα αγάπη. Περίεργο. Η ερωτική επιθυμία μου καίει την ψυχή. Κι’ εκεί μένει. Τα πρόσωπα, μου είναι άγνωστα, ευτυχώς. Δεν θέλω να ξυπνάω. Είναι σίγουρα μια κρίση κατάθλιψης.

Ύστερα από τις πολιτικές βδέλλες, ευδοκίμησαν στην πόλη οι συναισθηματικές. Άνθρωποι με προβλήματα προσωπικότητας, που ο τρόπος της δέσμευσης, η ίδια η ουσία της τους προκαλεί σπασμούς. Ομφαλοσκόποι. Λένε πέντε σ’αγαπώ, θέλω να σε έχω στη ζωή μου, χύδην, έτσι για να πιάσουν γεμάτα και ‘συ κοιτάς μετά τους τοίχους. Τι σημασία έχουν τα τσάμπα λόγια; Μιλάνε για πολιτισμό και διαλεκτική και εσύ κοιτάς και πάλι γουρλώνοντας τα μάτια. Λες δεν μπορεί κάτι κουσούρι έχω. Όχι ρε πούστη, έχω μέσα μου αίμα που καίει, έχω ζωή πέρα από μένα, αν μείνω με απλωμένα χέρια μπορεί να την αγγίξω και θα’ναι αληθινή.

Και ‘σένα που σε πλήγωσαν κάποτε και διάβαζες εμμονικά κάθε βδομάδα και σου άρεσε η οπτική του ''Από τις ψεύτικες υποσχέσεις και τα κατά δήλωση συναισθήματα να τυλίγουν απρεπώς ζωώδη γαμήσια, επιλέγω μεθύσια και γαμήσια σκέτα. Άνευ χαρτοφυλακίου'', μη νομίζεις, δεν άλλαξε κάτι. Ναι από τις ψεύτικες υποσχέσεις και τους ανεύθυνους, πολιτισμένους ανθρώπους, δεν θέλω τίποτα. Όταν ανιδιοτελώς ξεδιπλώνεις τα χαρτιά σου, γυμνός από εγωϊσμό, εξουσία, φιλοδοξία και μικροαστικές δοξασίες, παίζεις τα ρέστα σου. Έτσι πάει.

 Φωτογραφία Κώστας Λιάκος