Δεν έχουμε που αλλού να μείνουμε

Όπως άριστα στην ροή του ποιητικού της λόγου,
επισημαίνει η καλλιτέχνης διαφαίνεται υπαρκτό

Το πρόβλημα της στέγης

Κύριε
μη μας πάρεις κι’ άλλο
τις απώλειες μας.

Δεν έχουμε που αλλού να μείνουμε.

Κική Δημουλά
Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως

Για μας τους άστεγους της ζωής, τους μετρούντες τις απώλειες σε βάθος χρόνου, συνάμα και οπής στο δόλιο σαρκίο, τους στενάζοντες, τους κραυγάζοντες την φανερή διάτρηση μας, το λόγια της ηχούν σαν μια ειλικρινής δήλωση συμπάσχοντος του πόνου, συγκάτοικου του τόπου.
Καθώς η ανάμνηση της απωλείας αποτελεί τόπο που μας εκχωρείται δικαιωματικά και από επιλογή, για όσο επιθυμείται η παραμονή ή η περιδιάβαση του όταν αυτή καθίσταται αναγκαία,
Δεν έχουμε που αλλού να μείνουμε.

Ιθαγενής

Έστειλα μια φωτογραφία σε ένα φίλο μου που βρίσκεται στη Ρίγα για το σαββατοκύριακο, μέσω email. Μου απάντησε και στο τέλος της απάντησης του ήταν γραμμένο:

Sent from my iPhone

Νωρίτερα είχα διαβάσει σε ένα από τα δύο μεγάλα free press, τα γνωστά ντε, ένα σχόλιο. Διατύπωνε την απορία πότε και ποιος παροχέας κινητής τηλεφωνίας θα φέρει το iPhone επίσημα και με ποιους όρους. Το σχόλιο του έκλεινε λέγοντας, ότι πρέπει να λυθεί αυτό το θέμα και να πάψουν να φέρονται οι εταιρείες όπως οι κατακτητές στους ιθαγενείς με τα καθρεπτάκια.
Με μια αργή σύνδεση να σέρνεται και την απογοήτευση ότι στη δύσκολη περιοχή που μένω δίπλα στη θάλασσα δεν γίνεται να με συνδέσουν με τις νέες δεδομένες ταχύτητες, μετά από τέσσερις μήνες προσπάθεια, θα πάρω πίσω τα χρήματα μου αύριο. Ο φίλος μου έχει ένα θαυμάσιο βραβευμένο blog, γεμάτο βίντεο και φωτογραφίες, που κάθε του link έχει απαιτήσεις κανονικής ταχύτητας. Συχνά δεν μπορώ να δω παραπέρα από την πρώτη σελίδα. Εκείνος βέβαια είναι λήμμα στο wikipedia πια και πως άλλωστε θα ήταν διαφορετικά, όταν εγώ είμαι και αισθάνομαι κανονικός ιθαγενής. Μόνο που δυστυχώς, ούτε καθρεπτάκια δεν έχω μαζέψει τόσα χρόνια.


Η φωτογραφία από το Μαρόκο, δανεισμένη από άλλο φίλο.
Τα παιδιά μια χαρά τα βλέπω μέσα στο γιουσουρούμ με τον καθρέπτη.

Πρόσωπο με ιστορία

Σε μικρή ηλικία θεωρούσα ότι η ζωγραφική είναι μια τέχνη που το χάρισμα της είναι μεγαλειώδες, αλλά αν δεν το έχεις δύσκολα σε αφορά ο κόσμος της. Απλά, μια μουσική σύνθεση είναι πολύ ανώτερη από ένα ζωγραφικό πίνακα. Όντας και άνθρωπος των άκρων, είχα πιστέψει ότι η ζωγραφική αποκλείεται ποτέ να με συγκινήσει. Ευτυχώς είχα πιστέψει λάθος. Χρόνια αργότερα στην Tate Gallery, μπροστά στους πίνακες του Blake, ένιωσα την ψυχή μου να σφίγγεται και αδρεναλίνη να με κυριεύει. Άρχισε λοιπόν μια συνομιλία με μια τέχνη σιωπηλή μα παράλληλα τόσο αφηγηματική.
Πρωτοβλέποντας του πίνακες του Ρόρρη αποφάσισα ότι και εδώ, εν ζωή, υπήρχε ένας ζωγράφος ο οποίος με ενδιέφερε πολύ. Τα σκοτεινά δωμάτια και τα σοβαρά του πρόσωπα ανέδυαν μια διαπεραστική μελαγχολία. Την αίσθηση ότι τους ανθρώπους αυτούς η ζωή τους έχει καθίσει μπροστά στον καλλιτέχνη, πάνω στις μπορντό, φθαρμένες, βελουδένιες πολυθρόνες, για να πουν μια ιστορία. Την προσωπική ιστορία, που διηγούνται το βλέμμα, το πρόσωπο, η γύμνια και η στάση του σώματος τους.
Οι άνθρωποι του έχουν παρελθόν και φθορά. Κουβαλώντας το βίωμα τους σαν φορτίο που τους βαραίνει,τους καθηλώνει κυριολεκτικά, συστήνονται αποκαλύπτοντας ότι οι ιστορίες είναι γραμμένες για να ειπωθούν, να φύγουν από την αφάνεια.