Από περιέργεια για την sold out στις Νύχτες Πρεμιέρας ταινία Τhe White Ribbon, άρχισα να ψάχνω πληροφορίες στο διαδίκτυο για την υπόθεση και τα γυρίσματα, αν και με ταινίες του Χάνεκε αυτό δεν είναι και πολύ σοφό. Λογικά λοιπόν σταμάτησα σχετικά έγκαιρα, αφού την ταινία, λογικά μιλώντας πάλι, θα τη δω.
Η ταινία του Χάνεκε αντιπροσωπεύει έναν ευφυή, σύνθετο στοχασμό πάνω στη γέννηση της βίας και την παρακμιακή πορεία της κοινωνίας, στις παρυφές του πολέμου που άλλαξε τον γεωγραφικό και ανθρώπινο χάρτη.
Μέσα στην γενική αναζήτηση έπεσα πάνω σε μια οργάνωση, κατά της βίας απέναντι στις γυναίκες, με τον ίδιο τίτλο ‘The White Ribbon’ η οποία ιδρύθηκε μετά τη σφαγή του Μόντρεαλ, το Δεκέμβρη του 1989, όταν 14 φοιτήτριες του Πολυτεχνείου, έπεφταν νεκρές από το όπλο ενός Αλγερινοκαναδού, του Marc Lepine, κακοποιημένου χρόνια από τον πατέρα του παιδιού, ο οποίος σε κατάσταση αμόκ φώναζε ‘You're a bunch of feminists. I hate feminists’.
Την ίδια ημερομηνία φαντάζομαι, εγώ θα χαζολόγαγα σε κάποιο αμφιθέατρο του ΕΜΠ, στο πρώτο έτος, γύρω από ελάχιστες γυναίκες, που δεν αποκλείεται εκτός από πιθανός ερωτικός στόχος να φαίνονταν σε κάποιους παράταιρες, ακόμα και προκλητικά αισιόδοξες που σπούδαζαν μια τόσο θετική επιστήμη με στόχο να σταδιοδρομήσουν κάποτε υπό ίσους όρους.
Δεν θα κάνω κάποιο ειδικό σχόλιο για την κακοποίηση, τους μετανάστες, την εξαθλίωση, τον φεμινισμό ή το συνδυασμό τους. Το πρόσωπο κοινωνιών, εκτός της βορειοκεντρικής Ευρώπης, στα μάτια μου παραμένει γενικά συντηρητικό στην αντιμετώπιση όλων αυτών των θεμάτων. Συντηρητικό και κοντόφθαλμο. Η ουσία, το υπόβαθρο, ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι ασθενεί, τουλάχιστον σημειακά, ακόμα και εκεί που το πρόσωπο φαίνεται να είναι καθαρό.
Απλά πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη ότι τελικά την ίδια στιγμή σε κάποια γωνιά του πλανήτη μπορεί να ξεσπά το κακό, ενώ αλλού όχι κι ύστερα κάπου αλλού να ξεσπά κάτι διαφορετικό και αέναα να ερχόμαστε αντιμέτωποι με όλους τους συλλογικούς μας φόβους και τα επιμελώς άλυτα ζητήματα. Καμία ισορροπία στο σύστημα, απόλυτη, σταθερά αναπτυσσόμενη εντροπία. Η αναμονή για απάντεχα ξεσπάσματα που όλοι περιμένουν.
