Ο μοναγωνιστής ξαπλωμένος στα κεραμικά μπλε πλακάκια. Παίρνει ανάσες. Αρχίζει ο μονόλογος.
Βήχας, μπέρδεμα της γλώσσας, παραλήρημα. Μέσα, πάνω σε ένα τραπέζι, το πτώμα της αυτόχειρος συζύγου του, της ήμερης.
Σταματάω να γράφω. Ψάχνω στο συρτάρι μου. Ήξερα ότι θα βρω καταχωνιασμένο ένα πούρο cohiba. Η ανάγκη καμιά φορά να μουδιάσεις το μυαλό σου είναι μεγάλη. Ας μην επεκταθώ στο πως ή το γιατί. Σκέφτομαι βαριά, το επιθυμητό μέσο δεν υπάρχει. Τι κρίμα. Αυτοστιγμής μετράει η ανάγκη και μόνο αυτή.
…………
«Φανταστείτε ένα σύζυγο, και σ’ ένα τραπέζι επάνω να κάθεται η γυναίκα του που αυτοκτόνησε, παν κάτι ώρες, πηδώντας από το παράθυρο. Είναι ανάστατος, δεν μπορεί να μαζέψει το μυαλό του. Πηγαινοέρχεται από τη μία κάμαρα στην άλλη πασχίζοντας να συλλάβει το τι έγινε, ΄να μαζέψει τις σκέψεις του σ’ ένα σημείο’ »*.
………
Να μαζέψει τις σκέψεις του σε ένα σημείο, μα τι λέει, σαν να είναι κάτι απλό, κάτι εφικτό αυτή η σημειακή συγκέντρωση. Χα.
Ασθμαίνοντας και γελώντας ανησυχητικά από αμηχανία, ο σύζυγος μιλάει ακατάπαυστα. Αληθινά όμως έχει συνάχι και καθώς μονολογεί με δυσκολία, στενά ρυάκια μύξας κατρακυλούν από τη μύτη του. Σκουπίζεται με το χέρι του και ύστερα πιάνει το πρόσωπο του και παίζει, παίζει ασταμάτητα, δίνοντας μας τον λόγο του, τον πόνο του, την αρρώστια του. Σκουπίζεται και πασχίζει, και πάλι άλλη μια φορά. Άλλη μια φορά. Πάλι.
Έτσι είναι η τέχνη, περίεργη και ο αγώνας του ερμηνευτή κόντρα στον καιρό και την πραγματικότητα.
Φανταστείτε ένα σύζυγο, που πασχίζει να συλλάβει το τι έγινε, έναν ηθοποιό 'κενό κορμί' , 'νεκρό'**, που αντιπαλεύει όταν το σώμα του δεν τον βοηθά, όταν το μουδιασμά του δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερο από την υλική του φύση.
*Φιόντορ Ντοστογέφσκι, Η ήμερη. Σημείωμα του Συγγραφέα.
**Μιχαήλ Μαρμαρινός, Εθνικός Ύμνος. Good Quality Memories in a Price You Can Afford.
