Παρθένες παραλίες

Οι παρθένες παραλίες των μικρών νησιών, στέκουν ατάραχες στο καλοκαιρινό βασανιστήριο. Γεμάτες σκηνές και κάθε λογής αντικείμενα. Ένα καρπούζι στο νερό, κονσέρβες στη σκιά, τα κατσαρόλια του τρελού στην άμμο, λίγα σκουπίδια, ξύλα και κουρελαρία σενιαρισμένα πρόχειρα, πακτωμένα, κατασκευή που εκτελεί χρέη τέντας εκστρατείας. Υποχρεωτικά σχοινάκια κατάχαμα.

Πονάει ο τόπος, βαριανασαίνει, ρουφάει το κάτουρο, τo στόμα που φτύνει οδοντόκρεμα. Η αλαφροΐσκιωτη χορογράφος, είπε όλο απέχθεια, υγειονομική βόμβα η παραλία. 

Τι καραγκιόζ μπερντές, τι ξαπλώστρα με τη σαιζόν ρεζερβέ. Το ίδιο και χειρότερο σαμάρι στην πλάτη του άγριου τοπίου. Κι η ερημιά στενάζει, στο βάρος του απολίτιστου πολιτισμένου, που έβγαλε τον κώλο έξω, ενδύθηκε το παρεό, δεν ξέχασε την συλλογιστική μικρού χωριού και το φθινόπωρο θα μοστράρει τις εμπειρίες του στα στριμωγμένα μπαρ. 

Η χαμένη σιωπή, το κύμα που σκάει βουβό, η απομόνωση, στέκουν μακριά, στις άκρες ενός χάρτη που δεν έχουν δει ανθρώπινα μάτια. Οι ξεπαρθενιασμένες παραλίες, θα περιμένουν καρτερικά τους χειμωνιάτικους βοριάδες και τη σταθερή παγωμένη βροχή, να ξεκινήσει, να ξεπλύνει στα έγκατα, όλο το καλοκαίρι.

μια  μελωδία  ακουμπά ανάλαφρα στις μέρες που θα έρθουν