Όταν μόνοι

Εκείνη

Ξυπνούσε πολύ πρωί, αναγκαστικά, ενώ το σιχαινόταν. Στο γραφείο τα πράγματα ακολουθούσαν την περιρρέουσα ύφεση. Αναδουλειά. Τα μάτια της πονάνε από την έλλειψη ύπνου. Συχνά βαριέται να φτιάχνεται, όπως κάποτε συνήθιζε. Διαβάζει βιβλία, ακούει μουσική, αφηγείται ιστορίες. Καμία φορά κατεβαίνει ανεμίζοντας τον πεζόδρομο, για να ξεμουδιάσει, να πάρει αέρα, να αγοράσει αναψυκτικό από το περίπτερο. Το ανοίγει με τα κόκκινα νύχια της και πίνει από το κουτάκι. Έχει μια κακή συνήθεια να γλείφει το καπάκι. Χέστηκε για τα μικρόβια, έχει άλλα να την απασχολούν. Τώρα που είναι μόνη, μπορεί να έχει επιτέλους έντονα κόκκινα νύχια και να φοράει χρυσά πέδιλα. Δεν έχει τη γκρίνια του. Τα μεσημέρια στη λαύρα του καλοκαιριού ή πάει για μπάνιο μετά τη δουλειά, να χαζέψει γκόμενους στην παραλία, ή σπίτι να δροσιστεί. Ενημερώνεται λίγο από το διαδίκτυο και σίγουρα βλέπει, μέρα παρά μέρα, καμία ελαφριά τσόντα, από αυτές τις περιγραφικές. Ξαπλώνει στο τεχνητό αεράκι του a/c, στα καθαρά σεντόνια, υγραίνεται, χαϊδεύεται και χύνει. Το δάκτυλο στο στόμα έχει την υπόξινη γεύση της μοναξιάς. Κι όμως είναι επιλογή της. Ή καλύτερα, τόσα βαρετά ραντεβού, τόσο χασμούρημα, φωνάζουν ότι δεν την ενδιαφέρει το ρομάντζο σε παρόντα χρόνο. Με σχεδόν ηδονική ευχαρίστηση στέλνει πια sms, του τύπου, ξέρεις δεν με ενδιαφέρει να ξαναβγώ. Βέβαια δεν το κρύβει θα ήθελε ένα σκληρό πούτσο, θα ήθελε και συναίσθημα, ένα σκληρό πούτσο με συναίσθημα. Αλλά δεν θα ήταν ασφαλής. Ίσως να βόλευε μια καβάτζα. Έρημο κορμί. Δεν είναι εύκολο όμως. Στη θεωρία όλα είναι απλούστερα, ο ρεαλισμός βουλιάζει τις σανίδες στην ευαισθησία. Κάτι κάνει εντελώς λάθος. Ο ύπνος τα μεσημέρια είναι βαθύς. Οι νύχτες όμως συχνά είναι νοσταλγικές και πικρές.

Εκείνος

Είχε ένα μεγάλο καθρέφτη στο σαλόνι, σκεπασμένο με λευκό σεντόνι, όπως όταν έχεις πένθος ή τελοσπάντων όταν κυκλοφορούν φαντάσματα στο σπίτι, ή άλλα πλάσματα της εκκωφαντικής σου μυθολογίας. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κολλούσε στον μικρό καθρεφτάκι του μπάνιου, πλένοντας τα δόντια εμμονικά ή βάζοντας κολώνια, χωρίς να ξυρίζεται ποτέ. Αρκούνταν δηλαδή  σε αυτή την ιεροτελεστική μανιέρα του ασώματου ναρκισσισμού. Ο ολόσωμος καθρέφτης είχε φαίνεται την συστατική λειτουργία του ολικού. Το έχω ξαναπεί ξεδιάντροπα, δεν έχω απαντήσεις για όλα τα παράδοξα. Πως άλλωστε;

Αυτό που μου έκανε εντύπωση, ήταν η ανάγκη του στην αποσπασματικότητα. Λίγη δουλειά από ‘δω, ένα εγχείρημα από εκεί, λίγο μοντάζ, λίγη μουσική, λίγη κουλτούρα. Μια γκόμενα κάθε τόσο, ένα κοριτσάκι, μια γυναίκα, μια φίλη. Παρηγόρια σε κάθε πικραμένη με καλοσχηματισμένα πόδια, που τη χώρισε ένας όμορφος, αδέσμευτος, μαλάκας. Παρηγοριά για ρομαντικές ψυχές θύματα. Μετά θύτης ο ίδιος. Αναλυτικές κουβέντες, ελεγείες στο πόσο έξοχα είναι να ζεις από ‘δω κι από κει, μέτοικος, με την ιδεολογία σου παραμάσχαλα, σε ένα κόσμο δήθεν μικρό, δήθεν πιεστικό, δήθεν για τον πούτσο, που εξόφθαλμα όμως θα συνέλθει, όταν οι δικές σου αξίες ή μη αξίες αποκτήσουν παγκόσμια ισχύ. Τριγύρω, ενώ πίστευα ότι η μερικότητα και η ιδιότυπη ελαφρότητα στο συναίσθημα, έφερνε φανατικούς φίλους, είδα να κάνουν ουρά αληθινοί εχθροί. Ήταν κρίμα. Καταβάθος το μόνο που ζήταγε ήταν άνευ όρων αγάπη. 

Φωτογραφία Henri Cartier Bresson

ακούγοντας τον Διάφανο

και μετά Έρημα Κορμιά