Πλέουμε καταμήκος της Τήνου. Φαλακρά βουνά και ούτε ίχνος πράσινο στη μέση του χειμώνα. Θυμήθηκα τον Πύργο και τις ασβεστωμένες αυλές. Το γλυκό του κουταλιού κάτω απ' τον πλάτανο. Τη ζωή μου που σκορπάω πάνω στις ξέρες. Τα γυαλισμένα σκαρπίνια του πάππου μου. Δεν ξέρω γιατί. Τα καλοσιδερωμένα άσπρα του πουκάμισα και την βόλτα που τον πήγα με ταξί, να ξεσκάσει, αφού είχε πεθάνει χρόνια πριν, στ' όνειρο μου. Η μνήμη είναι περίεργος εξωλκέας.
Φωτογραφία Ansel Adams
3 comments:
O,τι είμαστε είναι η μνήμη μας. Και ναι, οι διαδρομές της άπειρες. Δεν σταματούν ποτέ να με ξαφνιάζουν οι λαβύρινθοι των συνειρμών της, η ικανοτητά της να "μεταμορφώνει", η αίσθηση που αφήνει στο τέλος. Άλλοτε γλυκιά "του κουταλιού" και άλλοτε άγρια σαν καταιγίδα να αφήνει υγρό το μαξιλάρι μας.
Τη ζωή μου που σκορπάω πάνω στις λέξεις...
Ναι σε όλα!
Post a Comment