Καθίσαμε γύρω απ' το στρωμένο τραπέζι. Το γιουβέτσι σου ζεστό, μυρίζει σπίτι. Όχι δεν ήρθα εγώ να σας ρουφήξω τη θαλπωρή. Ποτέ δεν ήμουν κλέφτης συναισθημάτων. Μόνο να γείρω μετά το φαγητό στην κάμαρα. Ν'ακούω τις χαρούμενες φωνές σας. Μήπως με πάρει ο ύπνος. Πάνω στη δική σας αγάπη. Δίπλα στο ένα μόνο δάκρυ που μούσκεψε το μαξιλάρι μου.
Πίνακας Jackson Pollock, No 8.
2 comments:
Tα απομεσήμερα, δε, σκούπιζα το σάλιο μου από το μαξιλάρι...
Το δάκρυ εκείνης της αγάπης είχε στεγνώσει προ πολλού.
Παίζω σε προηγούμενη φάση...
Post a Comment