Ζούμε τις ζωές μας σαν μοιραίοι. Μικρά ανθρωπάκια, αδύναμα ν' αγγίξουμε την αλήθεια. Να τη χαϊδέψουμε στο πρόσωπο. Χτίζουμε τοίχους, βάζουμε μάνταλα. Ύστερα σκηνοθετούμε λάθη, αδιέξοδα, συγκρούσεις, χωρισμούς. Έτσι κυλάει αδρεναλίνη στο αίμα. Η επίπλαστη απελπισία φοριέται όπως το εποχικό ρούχο. Έπειτα η παγερή σιωπή. Στο τέλος, πέφτουμε άδεια σακκιά, κατάχαμα. Κι' η αυλαία γελάει μαζί μας.
Φωτογραφία Δ. Μαυρίδου
4 comments:
Αφού η αλήθεια δεν έχει πρόσωπο, ποια μάγουλα, ποια χείλη να χαϊδέψουμε οι αδαείς;
Δεν έχει πράγματι;
Και τι γίνεται με τις ζωές που ΔΕΝ ζούμε;
Είναι ένα θέμα και αυτό, αλλά εγώ έχω πλήρη αναρμοδιότητα στις μη βιωμένες ζωές νομίζω...
Post a Comment