Μιλούσαν για νοήματα άνευ. Εκείνος υποστήριζε σθεναρά τις ρομαντικές απόψεις του. Τα γενναία αντίο που φυλάει ετοιμοπόλεμα στο χαρτοφυλάκιο του, όταν είναι καθ’ οδόν. Ενίοτε σύντομα γραπτά ποιήματα, που μοιράζει απλόχερα. Εκείνη πατούσε στις μύτες. Αναπηδούσε στον θόρυβο των ξερών φύλλων. Την τρόμαζε η φοβέρα των ίσκιων. Θα την έβλεπες να περπατά στη μέση των δρόμων. Μακριά από τοίχους και γωνιές. Κόντρα στον ήλιο. Βουτηγμένη στον υπαρκτό κίνδυνο. Αποφεύγοντας φαντάσματα.
Πόσο ονειροπόλος μπορείς να είσαι; Όσο το δέρμα μου γερνάει αδιάρρηκτο, μπορώ.
Πόσο κυνική μπορείς και είσαι; Όσο ξυπνώ και στον καθρέφτη αντικρίζω το κουρασμένο βλέμμα του βασανιστή μου, μπορώ.
Φωτογραφία Henri Cartier Bresson, Mexico, 1964.
1 comment:
τώρα επαναλαμβάνομαι λιγάκι, το ξέρω, αλλά ... πολύ ωραίο
Post a Comment