Γεμάτοι δρόμοι. Ψυχές υπό αναχώρηση. Μάτια στο κενό που σίγουρα δε σε κοιτούν. Και να κοιτούν δε βλέπουν. Ίσως τον κώλο σου αν γυρίσεις. Σαν κάτι ξεκομμένο από το όλο. Σαν σκέτο κώλο. Ενθύμημα γι’αυτούς λαγνείας. Ψήγμα ηδονής χιλιοειδωμένο. Αμετάφραστο σημάδι της ημέρας.
Και τι να δουν αλήθεια άλλο, πίσω από εκείνα τα γυαλιά τους. Την περηφάνια σου στο βλέμμα. Τα χέρια σου που χάιδεψαν ανθρώπους. Την προσμονή να δώσεις κάτι. Να δώσεις πάλι. Ένα κομμάτι από εσένα που ν΄αξίζει. Να πάρεις πρόσκαιρη ίσως συγκατάβαση ή λατρεία. Που η ζωή σου, σου΄χε τάξει. Σε ένα παραλήρημα μονάχα. Αύγουστο μήνα. Στην άκρη του δρόμου που φλεγόταν από την κάψα της στεγνής ασφάλτου.
Φωτογραφία Irving Penn

1 comment:
Αύγουστο μήνα.
Μουλιασμένος σε λαγνείας οράματα περπατώ στης Αθήνας τα κράσπεδα.
Post a Comment