Τίποτα δεν πέρασε

Το μαύρο βλέμμα μου σου ρίχνω, η σκοτεινή μου σκέψη με τρώει. Με ξέρεις καλά.
Κι’ ύστερα, ήρθαν τα ύστερα, πάνω στον σταματημένο χρόνο. Εκεί που όλα συμβαίνουν σήμερα, χωρίς αύριο, ε ντε έτσι όπως ζήσαμε, να κλαίμε τη μαλακία της στιγμής.
Εκείνη την ώρα που δεν σε σκότωσα γιατί δεν είχα μυαλό, παρά μόνο μια θολούρα να με σφίγγει. Τότε, ναι, ακριβώς τότε που περίμενα να με τελειώσεις εσύ, αλλά ήσουν διπλά χαμένη, διπλά συνετή. Αηδίασα. Περίμενα να μου χτυπήσεις το κεφάλι στο τραπέζι, λέγοντας ξεκάθαρα, πως τόλμησες να ΄ρθεις, εγώ σ’ αγάπησα έτσι, μα εσένα δεν σου ήταν ποτέ αρκετό. Μου το’ χες πει και δεν σε πίστεψα. Δεν έφυγα ήσυχα, ποτέ δεν το κάνω. Τίποτα δεν χάθηκε ποτέ από κανένα, ούτε ένα αστέρι δεν ξεστράτισε ποτέ. Κανείς δεν πέθανε ποτέ, ωραίε μου εαυτέ.
Κανείς. Ποτέ.
Τίποτα δεν πέρασε, ούτε και θα γυρίσει.



Φωτογραφία Ansel Adams, Jeffrey Pine, 1940