Δεν έχει

Η ταν ή επί τας παράνομε μετανάστη
Με τα σπαστά ελληνικά σου
Την ανείπωτη πορεία πέρα στα βουνά
Στη σκόνη των πολιτισμών του χωματόδρομου
Τα 3.000 πρώην δολάρια σου
Τα γαριασμένα σου τα ρούχα
Το αβέβαιο μέλλον
Με το μαρκούτσι και το σφουγγάρι στο φανάρι ένας άλλος καραδοκεί
Το’χω σίγουρο, μια μέρα θα με χτυπήσει
Απομένει λίγος χρόνος να βρεθούμε απέναντι
Εγώ που έχω και δε δίνω
Εγώ που θέλω να λυθούν επίσημα οι γόρδιοι δεσμοί
Αυτός που δεν τον νοιάζουν τα τι και πως
Δεν έχει μάνα μου
Δεν έχει στον ήλιο μοίρα
Δεν έχει διαφυγή
Δεν θέλει να ξέρει τίποτα
Κοίτα τον πολιτεία
Κοίτα τον κόσμε
Δεν θέλω να παλέψουμε
Δεν θέλω να δοκιμαστεί ο ανθρωπισμός μου τότε
Τότε και ‘γω θεριό ανήμερο θα σηκώσω το χέρι μου
Θα λέω σε άμυνα
Δεν θέλω να  έρθει αυτή η ώρα
Έχω χρόνια χτίσει το τρυφερό μου κέλυφος
Τον εαυτό μου φοβάμαι ρε
Μήπως η εικόνα μου χαλάσει
Μήπως δω την άγρια όψη μου
Την όψη του ιδιοκτήτη
Αστραφτερό είδωλο σε λάμα μαχαιριού
Πάνω στον παραλογισμένο εισβολέα
Σώσε με
Λύσε τους, λύσε τους, χτες
Επέτρεψε τους να τρέξουν δίπλα
Πρόλαβε να μην παγώσουν στα παγκάκια της υπαίθρου