ξεπηδά η παρέα των δαιμόνων.
Εσωτερικών, ανεξάρτητων, αναρχοαυτόνομων, ένας συρφετός, περιοδεύων θίασος. Ο πρώτος σου γνέφει γεια, για τους τύπους και μετά σου κάνει κωλοδάκτυλο. Νοηματική σημείωση ότι την έκατσες ανοίγοντας, δηλωτική της μαλακίας σου.
Το βλέπεις, αφρίζουν, ξερνάνε φωτιά, ουρλιάζουν σε ακατανόητες γλώσσες. Φως φανάρι δεν ήρθαν για να τους τρατάρεις γλυκό και μέντα, αυτά αλλού, σε λυρικά περιβάλλοντα.
Έπειτα σταυροί, εικονίσματα και χριστοπαναγίες σου λείφτηκαν εδώ και χρόνια, σκόρδα δεν έχεις, δεν πήγες λαϊκή, σιγά μην είχες πάει. Γαμιέται το σύμπαν, λαϊκή θα πήγαινες;
Όπλο δεν έχεις. Ακόμα.
Στέκεσαι με γυμνά τα χέρια. Αντιμέτωπος.
6 comments:
Mε τα χέρια σου γυμνά. Τι δύναμη όμως κρύβουν τα γυμνά σου χέρια καθώς τυλίγονται στο λαιμό των δαιμόνων, ούτε το φαντάζεσαι.
το τραγούδι, αγαπημένο.
ο Ιωάννης τυφλός, διασχίζει την έρημο. εκεί στ'ανοικτά, πειρασμοί με πόδια μόνο και φουστάνι (χωρίς μάτια-χωρίς καρδιά).κι ύστερα όλοι οι δαίμονες.
εκεί φτάνει κανείς μόνος.επιτέλους μόνος.
καλή αποκάλυψη, να μας γράφετε.
Εγώ πολιτικά το είδα... Ανέραστος;
karagiozaki Νομίζω, ναι. Για το τραγουδί δεν μπορώ να καταλήξω αν μου αρέσει ο λυγμός της Φλέρυς ή η φωνή του Μητσιά, μάλλον δεν θα καταλήξω ποτέ.
xtina ;Eτσι, τώρα βλέπω. Εσείς με καταλαβαίνεται πιο πολύ απ' ότι νομίζετε! :)
Νίκο Π. Ότι υπαρξιακό θα μπορούσε να είναι και πολιτικό, ναι. Ο ήρωας έχει κάποια θέματα ή ας είμαστε επιεικής σήμερα, ας πούμε ότι ήτανε κακιά η στιγμή.
θα είναι που έχω γνωριστεί με τη συνεκδοχή σας
:-)
Για μένα αυτό το τραγούδι είναι Μητσιάς. Είναι, δεν ξέρω αυτό το βάθος της φωνής, αφηγηματικό να το πω, που του δίνει ένα πόντο παραπάνω.
Post a Comment