Πετάρισε το μάτι μου, κάποιον θα δω λένε.
Είμαι όμως τυφλός εδώ και χρόνια. Με στράβωσε η στιγμιαία αντανάκλαση του χιονιού ή το αστροπελέκι που έκαψε ένα έλατο.
Έχω ξεχάσει την αιτία και τίποτα ορατό δεν έχει πια βαρύτητα.
Μόνο η απτή αλήθεια των σωμάτων.
Η φωτογραφία δεν θυμάμαι από που είναι, θυμάμαι μόνο αυτό και τον Άνεμο που κυλάει.
3 comments:
Πρώτα με την αφή, ύστερα με την όσφρηση και τέλος με τη γεύση
τα σώματα γίνονται περισσότερο απτά.
συμπτωματικά και μένα πεταρίζει το αριστερό μου βλέφαρο...
συμπτωματικά τα ματια μου έχουν ρουφήξει πολύ χιόνι...
αλλά, ας τα πάροω με τη σειρά:
σε φχαριστώ για τη βίζιτα και μου θύμισες την τρίτη αντίφαση του Δ.Δημητριάδη:
Η μύτη, δρασκελώντας βίαια μια μέρα το απαραβίαστο όριο της οράσεως έπειτα από μακροχρόνια προμελέτη, φώναξε θριαμβευτικά μ’ όλη τη δύναμη των ρουθουνιών της: «Το μάτι ήταν μέχρι τώρα δυνατότερο απ’ όλα στο πρόσωπο, από τώρα όμως στη θέση του θα βλέπω εγώ». Και γυρίζοντας να κοιτάξει για πρώτη φορά τον κόσμο, τον είδε άοσμο, σε τέτοιο μάλιστα σημείο που πανικοβλημένη αναζήτησε την όσφρησή της για να επιβεβαιώσει τη συγκλονιστική αυτή εντύπωση, ήταν όμως πολύ αργά. Η όσφρηση είχε εξοβελιστεί για πάντα απ’ τη μύτη. Έτσι, η μύτη αναγκάστηκε από κει και μπρος να βλέπει τον κόσμο χωρίς να μπορεί να τον μυρίσει και χωρίς να είναι σε θέση να επιβεβαιώσει τη συγκλονιστική αυτή εντύπωση που δεν έχει καμία σχέση με την όραση. Αυτό την τρέλανε και κάποια μέρα τη βρήκαν κρεμασμένη με βγαλμένα μάτια. Από τότε είναι που επικράτησε η παροιμία: «Όποιος το μάτι του ζητά με μύτη να το βγάλει, ούτε καπνό μπορεί να δει ούτε και να μυρίσ’ αιθάλη»
η φωτό ευφυής, εσύ όπως πάντα !!!
Τσαλ έτσι, έλεγα όμως να πιάσω πιο καλλιτεχνικά θέματα, αν πάω στην ανάλυση σου θα κατηγορηθώ για εμμονική μονοθεματικότητα. :)
katabran,το σχόλιο σου μου προκάλεσε ημήμερη αφωνία και παράλυση. (δεν το θυμόμουν ή δεν το έχω διαβάσει και είναι συγκλονιστικό, όπως και όλος ο Δ.Δ.) ;)
Post a Comment