Φουστάνι

Τι ωραία πόδια, τι ωραίο φουστάνι.
Τι ωραία πόδια, τι ωραίο φουστάνι.
Τι ωραία πόδια, τι ωραίο φουστάνι.
Πόσες φορές είπε το ποίημα; Πολλές, κανείς δεν μέτρησε.
Έπεσε γονυπετής ανάμεσα στα ωραία πόδια, στο κατάμαυρο σατέν εσώρουχο, στην άκρη του κρεβατιού, αγορασμένο από τη Νεοσέτ. Κι ενώ η γλώσσα έπιασε δουλειά, ήταν αργά τη νύχτα, πολλά τα ποτά, άγουρη η γνωριμία, τελείωσαν οι λέξεις πάνω στο ωραίο φουστάνι. Τράβηξε το σεντόνι κάτω απ’ το πάπλωμα, εκείνο το παγωμένο βράδυ, αφού έβγαλε το ρημάδι και το πέταξε, πάνω σε μια παρακείμενη σιδερώστρα.


Φωτογραφία Ansel Adams

Στους καταρράκτες του κορμιού που δεν στερεύουνε ποτέ.