Ζήταγες μέρες ορθάνοικτες. Διαβατά μονοπάτια στις παρυφές μιας Ιστορίας πρασινισμένης από το γλείψιμο ανεξάντλητων βροχών. Τζάκια ξεμάντρωτα να ξεπηδά η φλόγα. Ξεκλείδωτα μπουντρούμια εξορίστων. Μουνιά υγρά, ξεφυλλισμένα τριαντάφυλλα, στραμμένα ξεδιάντροπα στον ουρανό. Τις πύλες της κολάσεως χωρίς λουκέτα. Την πόλη άπαρτη. Τους τοίχους με χαραγματιές πολλών χιλιοστών.
Λες και σου κλήρωσε μια τέτοια ανοιχτωσιά. Λες και σου άξιζε. Σα να σου τάξανε τα ξέφωτα δικά σου,
για να πεις κωλοπαιδίστικα στο παρά τρίχα, ευχαριστώ δε θα πάρω.
Φωτογραφία Henri Cartier Bresson
Πάντα γυρίζω σ' αυτή τη μαντινάδα,
Σαν είναι ο τράγος δυνατός
δεν τονε στένει η μάντρα,
ο άντρας κάνει τη γενιά
κι όχι η γενιά τον άντρα
4 comments:
Υποκλίνομαι...
πολύ όμορφο
με τη μούσα την καρβουναρού συγχρωτίζεσαι;
Ευχαριστώ, ευχαριστώ, αγόρια και κορίτσι, υποκλίνομαι και 'γω ανταποδίδοντας την κίνηση! Στο Μεσαίωνα η ευγένεια είναι η μητέρα των αρετών!
katabran τι με θύμισες...
Post a Comment