Friday, July 15, 2011

Σχήμα πρωθύστερο


Χωρίς το πάθος
Είναι ίσως
Λάθος ο δρόμος μου στην πόλη

Μισός λέπια
Βρέχω τη γύμνια μου
Αράζω δίπλα στην κουρασμένη ξερολιθιά

Τα μάτια μου στραβώνει το ολόκληρο φεγγάρι
Λεπτές βελόνες στην ψυχή
Οι Περσείδες του καλοκαιριού

Στάζεις ιδρώτα στους κροτάφους
Άμμος μου τρώει τα σωθικά
Σέρνω τη γλώσσα αχόρταγη στο κοίλωμα μιας πεταλίδας

Φέξε με τα μαλλιά σου το σκοτάδι
Χτύπα μου τα δεμένα χέρια
Δικιά σου η αναπνοή του Αυγούστου

Αγάπη μου


Φωτογραφία Sally Mann, Family Pictures.

4 comments:

Theorema said...

Τι ωραίο να σε αγαπά κάποιος έτσι...

gasireu said...

Έχετε δίκιο, είναι ωραίο να σε αγαπά κάποιος έτσι.

M said...

Αυτά τα ολόκληρα Αυγουστιάτικα φεγγάρια ... υπέροχα!!!

gasireu said...

ευχαριστώ!
ε ναι elf είναι και λίγο κωμωδία αν το δεις βαθύτερα, ε; ;)!

gasireu