Χωρίς το πάθος
Είναι ίσως
Λάθος ο δρόμος μου στην πόλη
Μισός λέπια
Βρέχω τη γύμνια μου
Αράζω δίπλα στην κουρασμένη ξερολιθιά
Τα μάτια μου στραβώνει το ολόκληρο φεγγάρι
Λεπτές βελόνες στην ψυχή
Οι Περσείδες του καλοκαιριού
Στάζεις ιδρώτα στους κροτάφους
Άμμος μου τρώει τα σωθικά
Σέρνω τη γλώσσα αχόρταγη στο κοίλωμα μιας πεταλίδας
Φέξε με τα μαλλιά σου το σκοτάδι
Χτύπα μου τα δεμένα χέρια
Δικιά σου η αναπνοή του Αυγούστου
Αγάπη μου
Φωτογραφία Sally Mann, Family Pictures.

4 comments:
Τι ωραίο να σε αγαπά κάποιος έτσι...
Έχετε δίκιο, είναι ωραίο να σε αγαπά κάποιος έτσι.
Αυτά τα ολόκληρα Αυγουστιάτικα φεγγάρια ... υπέροχα!!!
ευχαριστώ!
ε ναι elf είναι και λίγο κωμωδία αν το δεις βαθύτερα, ε; ;)!
gasireu
Post a Comment