Γαλάζια νερά στη μέση ενός μεσογειακού κήπου. Δίπλα ρίγανη και δεντρολίβανο. Πιο πέρα βουκαμβίλιες και ελιές.
Βγάζω το κεφάλι μου από το νερό να πάρω ανάσα. Ο σπουργίτης με κοιτάει κατάματα ακίνητος, ύστερα πετάει φοβισμένος.
Άλλη μια βουτιά άπνοη μέχρι την άκρη.
Με περιφρονείς;
Εγώ τι νοιώθω, τι θα ήταν καλύτερο;
Να σε περιφρονήσω πίσω, να σε αγνοήσω;
Λέω για αλλαγή να σ’ αγαπήσω πιο πολύ. Ένα δάκρυ τρέχει στο χλωριωμένο μου πρόσωπο, αρμύρα και χλώριο.
Μια, δυο απλωτές ακόμα. Τι με νοιάζει, τι σημασία έχει αν σ’ αγαπώ στα γαλάζια νερά.
Ο πίνακας της Alyssa Monks
3 comments:
Μα τι σινεμανία πάθατε απόψε όλοι;
(πιο πολύ η μουσική μου έχει μείνει από το φιλμ)
Μπά μη φανταστείς. Καλά που το είπες και είχα ξεχάσει το σοβαρότερο, τον Georges Delerue. Merci.
Θυμάμαι ότι άφηνα το ντιβιντί στο κεντρικό μενού για να παίζει συνέχεια.
Κορυφή ο Ντελρύ. Αλλά, και ο Ντυαμέλ:
http://www.youtube.com/watch?v=HDCiiwWeh1o
Post a Comment