Sunday, July 20, 2008

Maria Magdalena μεγάλη η χάρη σου


Η Sandra στην Τεχνόπολη στις 23 Ιουλίου 2008. Δεν μπορεί, θα φταίει ο ήλιος και στραβοβλέπω την αφίσα στην παραλιακή, θα είναι ένα κακόγουστο déjà vu. Είδαμε και πάθαμε να ξεφύγουμε από την ακατανόμαστη δεκαετία και το αέναο revival της, γλυτώσαμε την εν λόγω rival της Μαντόνα με τον απύθμενο στίχο και την γλυκερή μουσική τότε και φέτος ως εκ θαύματος πριν την αγέραστη ιέρεια της ποπ, τσουπ να την η Sandra αργοπορημένα πρώτη. Promise me delight!

Monday, June 23, 2008

Black is beautiful


Εκτός του ότι ο τίτλος παραπέμπει ιδεολογικά στο καλλιτεχνικό και ταυτόχρονα πολιτικό αφροαμερικάνικο κίνημα της δεκαετίας του εξήντα, το μαύρο είναι το νέο οικολογικό χρώμα φόντου, ακόμα και στις γνωστές μηχανές αναζήτησης. Έτσι δεν προσδίδει μόνο λιτή αισθητική ομορφιά και μυστήριο, αλλά και οικολογική ταυτότητα. Δύο σε ένα και μινιμαλιστικό και πράσινο.

Thursday, May 29, 2008

Της δικαιοσύνης ήλιε αυτονόητε


Χωρίς στάλα λογοτεχνίζουσας ή φιλοσοφικίζουσας διάθεσης και έχοντας ζήσει τα μετρό του Λονδίνου και του Παρισιού, για τα οποία δεν έχω ανάλογες εμπειρίες.

Στιγμιότυπο πρώτο:
Σύνταγμα μεσημέρι. Πλήθος κόσμου στην αποβάθρα. Ο ήχος ότι ο συρμός αναχωρεί μόλις κλείσουν οι πόρτες ακούγεται, ενώ οι επιβάτες στριμώχνονται ακόμα στις πόρτες. Προσωπικά την έχω πατήσει παλιότερα και έχω το χαρτοφύλακα και το παπούτσι μου σε εγρήγορση για να τραβήξω κλωτσιά στην πόρτα (δεν έχω τσεκάρει βέβαια ακόμα τη δύναμή μου απέναντι της). Οι πόρτες κλείνουν. Μια κυρία πιάνεται από το κεφάλι. Στην προσπάθεια της να απεγκλωβιστεί, πέφτει κάτω. Ο συρμός φεύγει. Στην επόμενη στάση διαμέσου του τζαμιού της καμπίνας του οδηγού, λέω στην νεαρή οδηγό, που δεν διαθέτει συνοδηγό, ‘είστε ηλίθια; την είδατε καθόλου την κυρία που ρίξατε στο Σύνταγμα ή δεν σας ενδιαφέρει καθόλου;’ με κοιτά με βλέμμα απορίας, κενό ή αδιάφορο. Δεν φαίνεται ιδιαίτερα οξυδερκής ή ευαίσθητος άνθρωπος.
Ζητώ από τον υπάλληλο ασφαλείας το όνομα της. Δεν μου το δίνει. Μου προτείνει να κάνω καταγγελία στο Σύνταγμα. Του αντιτείνω ότι έχω κάνει πριν δύο μήνες για απλούστερο θέμα του πάρκινγκ και δεν πήρα απάντηση ποτέ. Του επισημαίνω ότι αν ήμουν στην θέση της τραυματισμένης κυρίας θα καλούσα την αστυνομία επιτόπου και θα απαιτούσα τη μετάβαση μου σε νοσοκομείο. Μου απαντά 'Δεν ξέρετε τι περιστατικά έχουμε, ακούνε τον ήχο και πέφτουν πάνω στις πόρτες με μανία'. Στην προκειμένη περίπτωση όμως η αποβάθρα ήταν γεμάτη κόσμο και η οδηγός απλά βιαζόταν.
Είναι φανερό ότι αν σε σκοτώσει το τρένο δύσκολα θα βρεις το δίκιο σου. Θα πουν ίσως ότι έτρεχες και έπεσες πάνω στην πόρτα του τρένου για να σκοτωθείς, γιατί ήσουν ψυχικά ασταθής και η ζέστη εντείνει τέτοιες συμπεριφορές. Είσαι μόνος απέναντι σε ένα μονοπώλιο. Τα μονοπώλια είναι αλαζονικά και το δείχνουν. Βέβαια το μετρό πάντου είναι μονοπωλιακό, μόνο που στην Ελλάδα κάθε ακραία αρνητική στάση απέναντι στον πολίτη βρίσκει πρόσφορο έδαφος. Τραγική διαπίστωση.

Η προηγούμενη αναπάντητη καταγγελία:
Το πάρκινγκ του μετρό προφανώς διαθέτει τουαλέτες από την άδεια του και αναλόγως μεγέθους υποχρεωτικά και τον αντίστοιχο αριθμό WC ΑΜΕΑ. Όλα παραμένουν κλειστά για τους πελάτες τους, αλλά και για το κοινό. Προφασίζονται μασώντας τα λόγια τους λόγους ασφαλείας, αλλά η εξήγηση έχει να κάνει με το κόστος καθαρισμού, συντήρησης και φύλαξης. Υπάλληλος της εταιρείας όταν του επισήμανα το θέμα, ειδικά για τα ΑΜΕΑ, μου απάντησε με τα ακριβή λόγια 'το θέμα εξετάζεται μετά από δική σας πρωτοβουλία και κατά περίπτωση από τον εκάστοτε υπάλληλο'.
Δηλαδή, λαϊκά, αν σε κόψει ο υπάλληλος να έχεις πολύ ανάγκη ή να είσαι πολύ ΑΜΕΑ σε ανάγκη, μπορεί και να σου επιτρέψει χρήση WC. Προφανώς και αν η άδεια λειτουργίας τους προϋποθέτει ύπαρξη τουαλετών και χρήση κοινού, είναι παράνομοι. Στην έγγραφη καταγγελία μου, απάντηση δεν έλαβα ποτέ. Το κόστος του πάρκινγκ για μόνιμο πελάτη ανά μήνα είναι 130 Eurο.

Tuesday, April 22, 2008

Μουσείο ανθρώπινης συμπεριφοράς


O ηθοποιός φέρει εγγεγραμμένη στη σάρκα του την ποιητικότητα (ή έστω την απουσία της)του καιρού του, καταγράφει ήθη και συμπεριφορές, δίνει το στίγμα της εποχής και γίνεται έτσι ένα «ζωντανό μνημείο». Στοχάζεται κι αναρωτιέται: «Ποιοι είμαστε; Πού πάμε; Πώς πορευόμαστε;». Μια τέτοια λειτουργία για τον ηθοποιό υπαγορεύει και το πρόσφατο έργο του Αυστριακού συγγραφέα Πέτερ Χάντκε «The hour we knew nothing of each other» («Όταν δεν ξέραμε τίποτα ο ένας για τον άλλο»). Το έργο του Χάντκε, με 450 χαρακτήρες-φιγούρες της σύγχρονης μυθολογίας και καθόλου διάλογο, παίζεται με επιτυχία στο Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, ενώ από 7/5 θα το δούμε, στο Θέατρο Σημείο στη σκηνοθεσία του Νίκου Διαμαντή.

Μάλιστα, ο Έλληνας σκηνοθέτης-καθηγητής επέλεξε να «προλογίσει» τις παραστάσεις του με τη θεατρική εγκατάσταση «Μουσείο ανθρώπινης συμπεριφοράς» (21-22/4), που θέλει τους θεατές να κινούνται ελεύθερα, σαν να βρίσκονται σε μουσείο, ενώ οι ηθοποιοί, σαν «ζωντανά γλυπτά», εκθέτουν συμπεριφορές, προθέσεις, ανθρώπινες δραστηριότητες και καταστάσεις. Όλα αυτά, βέβαια, σε συνδυασμό με την (ίσως αναγκαία για την πολύβουη πραγματικότητά μας;) συνθήκη σιωπής, μας γυρίζουν πίσω στους αφορισμούς του Βίτγκενσταϊν («Τα όρια της γλώσσας είναι τα όρια του κόσμου μας») και στον πόθο για λίγες στιγμές ησυχίας, περισυλλογής, τελετουργίας.

Πάνω στους άξονες διατροφή, τέχνη, σεξ, ζώα, κακό, έλεος, έξι ηθοποιοί παίζουν αντίστοιχους θεματικούς μονολόγους, από διάφορα αναγνώσματα επιλογής του σκηνοθέτη. Η δράση στον χώρο του θεάτρου Σημείο, συμβαίνει παράλληλα, επαναλαμβανόμενα, μέχρι το τέλος της παράστασης. Συχνά, όταν συντονίζονται οι αφηγητές, τα θεατρικά λόγια αντηχούν στον ενδιάμεσο χώρο σαν βοή, οδηγώντας τον καθένα να επικεντρώνεται στο πρόσκαιρο κοινό του, να υψώνει τον τόνο του ή να τον διαφοροποιεί ώστε να γίνεται κατανοητό το κείμενο.
Ο θεατής επιλέγει τη σειρά που θα παρακολουθήσει τα δρώμενα, από την είσοδο προς το βάθος της σκηνής ή ανάποδα, όσες φορές θελήσει, με όσες επαναλήψεις επιθυμεί, στεκόμενος απέναντι ή δίπλα στους ηθοποιούς, μέσα ή έξω από τον προδιαγεγραμμένο σκηνικό χώρο.

...more and more people, the bizarre and the humdrum, fleetingly connected by proximity alone.
Έτσι και εδώ το μόνο κοινό είναι η εγγύτητα της απόστασης και η ταυτόχρονη δράση όταν ο καθένας μιλάει για το θέμα του, ουσιαστικά περιχαρακωμένος στον μικρό σκηνικό του χώρο, αλλά αγγίζοντας τον θεατή που κινείται προς τον επόμενο ηθοποιό, όπως το συνδετικό νήμα, ενός κουβαριού που γυρίζει γύρω από ανθρώπινες έννοιες και στοχασμούς. Μουσείο ανθρώπινου στοχασμού.
Πρόλογος με συμπυκνωμένους μονολόγους, σε ένα έργο με 450 χαρακτήρες, χωρίς διαλόγους, χωρίς καθόλου λέξεις.

Friday, April 11, 2008

Απ' του κουβέρ σου την άκρη


Το κουβέρ επισήμως έπαψε να υφίσταται, ως και του έπρεπε.
Πλέον όμως, υπάρχουν πολλά μαγαζιά που πρέπει να ζητήσεις συνοδευτικό ψωμί, το οποίο και χρεώνεται κατά βούληση, αλλά με ενημέρωση του πελάτη για την αντίστοιχη χρέωση. Αναγκαστικά μιλάμε για ψωμάκι, διότι με φέτες θα ήταν αδύνατη ή γελοία η όποια χρέωση με τη φέτα, εκτός αν το ψωμί ζυγιζόταν παρουσία του πελάτη, όπως στο ιστορικό παρελθόν και είχε εξαρχής τιμή κιλού στον κατάλογο. Αστεία πράγματα δηλαδή.
Σήμερα κατά τη διάρκεια μεσημεριανού, με ενημέρωσαν ότι το πολύσπορο mini ψωμάκι που θα συνόδευε μια σαλάτα στοιχίζει ένα ολόκληρο Ευρώ. Το μαγαζί ήταν χαριτωμένο και γενικά έντιμο για να αρχίσουν οι γκρίνιες, αλλά δεν μπορώ παρά να μην σημειώσω την εξωφρενική τιμή πώλησης του αρτιδίου. Μόνο σ' αυτή τη χώρα μια διάταξη που πολεμά να προστατεύσει τον καταναλωτή, θα μπορούσε να μεταφραστεί κατ' αυτόν τον επικερδή για τον καταστηματάρχη τρόπο. Στην περίπτωση που συναινέσει κανείς βέβαια. Νομίζω όμως, ότι υπάρχουν στιγμές και φαγητά που δεν πάνε κάτω ασυνόδευτα, με απλά λόγια η παρουσία ψωμιού επιβάλλεται.
Με αυτές τις σκέψεις κατέληξα στην σατανική φαεινή ιδέα να παραφράσω τον αγγλικό όρο των φοιτητικών πάρτι B.O.B (bring your own booze), σε B.O.B (bring your own bread) και να αρχίσω την επαναστατική τακτική της κρυμμένης φρέσκιας φρατζόλας κάτω απ' το πουκάμισό μου. Στοιχηματίζω το δίχως άλλο, ότι θα κακοφαινόταν η στάση μου αυτή στα μαγαζιά της πιάτσας.
Αναρωτιέμαι τέλος, αν τα τελευταία οχυρά που σερβίρουν δωρεάν το ψωμί τους νοιώθουν εντελώς κορόιδα ή έχουν μετακυλίσει το κόστος στις τιμές τους κάτι ουσιαστικά έξυπνο τεχνηέντως, διότι στην τελική κερδίζουν τις εντυπώσεις. Να σημειώσω ότι σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία και η Αγγλία τέτοια χρέωση, κατά την δική μου εμπειρία πάντα, ουδέποτε υπήρχε.

Saturday, March 22, 2008

Επαρχιωτισμός

"How to define provincialism? As the inability (or the refusal) to see one's own culture in the large context."

Kundera: 'The Curtain'

Wednesday, March 19, 2008

Παλιές μαρμάρινες σκάλες


Έπεσα σε ύπνο βαρύ. Είδα ένα συνηθισμένο σε μένα όνειρο. Κατέβαινα γρήγορα παλιές, φαρδιές, μαρμάρινες σκάλες. Τόσο γρήγορα, που ήταν τελικά σαν να μην πατούσαν τα πόδια μου στη γη. Ήταν ένα ωραίο όνειρο.

Thursday, February 28, 2008

Συνεντεύξεις


Francis Bacon
Man with Dog
1953

Τις αργές ώρες, μπορεί να διαβάσω εφημερίδες. Δωρεάν, διαδυκτιακές ή κυριακάτικες δεν έχει καμία σημασία.
Αναρωτήθηκα σήμερα, γιατί πάντα σε αυτά τα έντυπα ξεχωρίζω τις συνεντεύξεις ανθρώπων που για κάποιο λόγο με ενδιαφέρουν.
Το ίδιο κάνω και στην τηλεόραση, όταν την ανοίγω (τελευταία είναι καμένη, οπότε δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα) και όταν τυχαία πέσω πάνω σε εκπομπές τετ-α-τετ συζήτησης.
Ίσως ο λόγος να είναι η διαστροφή ενός τρίτου να δει τον άνθρωπο πίσω από το έργο ή ακόμα χειρότερα η ανάλυση μιας πορείας, που στέκεται αυτούσια και πλήρης, με βάση στοιχεία της προσωπικότητας του δημιουργού. Αυτή είναι μια απλοποίηση της ανάγκης να υποδυθείς τον ψυχαναλυτή του καλλιτέχνη ή του αναζητητή ψιχίων αρμόδιας ερμηνείας. Έτσι το βλέπω χοντρικά.

Έδωσε συνέντευξη ο Δήμος Μούτσης σε ένα free press. Αυτός ο άνθρωπος έχει μια ήρεμη τσαντίλα στον τρόπο που μιλάει, μια αυθεντική ειλικρίνεια που μου αρέσει, μου αρέσουν οι ιδιομορφίες του, χωρίς απαραίτητα να μου είναι ο πλέον συμπαθής. Ας πούμε ότι κυρίως τον εκτιμώ.
Παραθέτω ακριβώς μερικά αποσπάσματα που μου δείχνουν, ότι αν είσαι ρεαλιστής βλέπεις την εικόνα που ξετυλιγέται από την ίδια τουλάχιστον οπτική γωνία.

''.....Μαγειρεύω καλά. Δεν ξέρω αν στο 'πα. Όλα αυτά τα βιβλία πίσω μου που νομίζεις ότι είναι ποίηση και δοκίμια είναι βιβλία μαγειρικής. Και παίζω και snooker, ξέρεις, εγγλέζικο μπιλιάρδο. Kι έχω και μια μηχανή που πια τη φοβάμαι και δεν τη χρησιμοποιώ. Και μαζεύω και κρασιά τα οποία ποτέ δεν πίνω.

Σήμερα ζω στο Νέο Ηράκλειο. Σηκώνομαι το πρωί, φτιάχνω στην κουζίνα καμιά σάλτσα και την πετάω, πάω το σκύλο βόλτα σε μέρη που δεν έχει ανηφόρες και κατηφόρες, γυρίζω, κάθομαι στον υπολογιστή, γράφω καμιά μουσική, φτάνει το αφτί μέχρι το σημείο που την ακούω να παίζει, και μετά σκέφτομαι και μετά έχουν ήδη περάσει 3 μέρες από το πρωί που σηκώθηκα. Άμα λοιπόν τα βάλεις κάτω, με αυτό το πρόγραμμα οι 365 μέρες του χρόνου είναι για μένα 120 τέτοιες σκέψεις που επαναλαμβάνονται.

Τα βράδια βγαίνω μόνο για φαγητό. Δεν πηγαίνω ποτέ στα μπουζούκια γιατί δεν αντέχω να ακούω τα τραγούδια μου από δημόσιους υπαλλήλους. Δεν πηγαίνω ποτέ να πιω σε μπαρ γιατί αν το ποτό είναι αυτοκτονία προτιμώ να το κάνω σπίτι μου. Επίσης πάω κάνα σινεμά ή κάθομαι στο σαλόνι κι ακούω τα «Νεκρά Παιδιά» του Μάλερ. Το ακούω μανιακά. Κάθε μέρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα. Κι όλο κάτι ψάχνω να βρω μέσα μου, ενώ ξέρω ότι απολύτως τίποτα δεν ψάχνω. Είναι αυτό που λέει κι ο Καρυωτάκης στους «Ιδανικούς αυτόχειρες». «Βέβαιοι πως τ’ αναβάλουν κατά βάθος». Κι ίσως είναι κλισέ αυτό που θα πω, αλλά σήμερα όλα έχουν χάσει την ταυτότητά τους.

Διακοπές δεν πάω στην Ελλάδα, χωρίς να σημαίνει ότι σιχαίνομαι την επαρχία. Μάλιστα, θα μπορούσα να ζήσω στην επαρχία. Άλλωστε το Νέο Ηράκλειο δεν έχει καμιά τρομακτική διαφορά από το Βόλο. Μόνο την ψευδαίσθηση ότι είσαι πιο κοντά στην Πανεπιστημίου. Πάω πολύ συχνά στο Παρίσι. Πάλι; Πάλι. Μόνο; Μόνο. Το Παρίσι είναι επίπεδο και περπατιέται. Βλέπεις κάτι στο δρόμο και την επόμενη μέρα είναι πιο όμορφο.

Η θάλασσα δεν μ' αρέσει καθόλου. Έχω να κάνω μπάνιο 7 χρόνια. Στη θάλασσα, εννοώ. Όπως επίσης δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που πήγα σε εκκλησία ούτε το λόγο που μ’ έκανε να πάω.

Όταν με ενοχλεί κάτι, θα μιλήσω μόνο αν δεν μπορώ να φύγω. Δεν μπορώ να πείσω.

Τέχνη είναι αυτό που καταλαβαίνεις. Τίποτε άλλο. Άμα σε πάνε στον Παρθενώνα και δεν σ’ αρέσει, κανένας δεν θα μπορέσει να σε πείσει ότι είναι όμορφος. Γιατί όταν θα σου πούνε ότι είναι από μάρμαρο, θα σκεφτείς ότι και τα σκαλιά της πολυκατοικίας σου είναι από μάρμαρο ή όταν θα σου πούνε ότι είναι μεγάλος θα σκεφτείς ότι το Ολυμπιακό Στάδιο είναι μεγαλύτερο. Δεν υπάρχουν επιχειρήματα στην τέχνη.
''

Friday, February 15, 2008

Carnal knowledge by Damien Hirst


Είναι μερικές εικόνες, εν προκειμένω έργα τέχνης, ή έστω ερωτικές αποτυπώσεις, που το λιγότερο που κάνουν είναι να εντυπωσιάζουν, κατά κάποιο τρόπο. Κατά οποιονδήποτε τρόπο και ερμηνεία.
Από το περιοδικό The Idler.
Ο Damien δεν θα έλεγα ότι είναι και αγαπημένος μου.