Πεινάνε οι φράσεις για λέξεις. Πως να σου δώσω να καταλάβεις το συναίσθημα. Βραχνή μέρα. Τα παιχνίδια σκορπισμένα πάνω στην άσφαλτο. Στο δρόμο αυτό άλλοτε μετράγαμε ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες. Βουτάγαμε σε θλιβερά ποτήρια. Σήμερα περνάω την ψυχή μου χειρουργείο. Νετάρω τις λασκαρισμένες βίδες, σε ένα μυαλό που δεν μπορεί να ξελαγράρει. Ξεσπάω σε χαρτομάντηλα που μυρίζουν ξεθυμασμένα λουλούδια νεκροταφείου. Έσπασα. Χτες έτριψα το χέρι μου επίτηδες σε ένα μαντρότοιχο πιο κάτω. Έγραψε το αίμα μια θολή γραμμή. Δεν θα τη βγάλει στην πρώτη βροχή. Μαρκάρω την πόλη ανόητα. Κι ο χρόνος είναι βαρύς σαν σίδερο.
ακούγοντας νοερά Miles Davis, Kind of Blue
Φωτογραφία Green Wall Florence του Scott Schuman
3 comments:
Και χωρίς αίμα μαρκάρεται η πόλη
και μας μαρκάρει.
Ο χρόνος είναι βαρύς σαν σίδερο, αλλά κάπως, κάπου, με κάποιον τρόπο τον κάνουμε ελαφρύτερο.
Με αυτά που γράφω εδώ μέσα, τι να πω άλλο;
Τσάλ ναι δε λέω, αλλά καλύτερα για μένα μόνο αίμα, μόνο χιόνι, δεν μπορώ το νοερό πόνο.
Xαμένο Επεισόδιο ναι, κι αν έχεις κάποια καλή ρετσέτα, πες, μη την κρατάς για πάρτη σου.
Post a Comment