Ήταν η πέμπτη φορά που μου είπες τα ίδια. Ανεπίδεκτος μαθήσεως. Και ούτε η γροθιά στο γυάλινο τραπέζι, ούτε το κεφάλι που χτυπούσα ρυθμικά στον τοίχο, σε ξύπνησε. Μίλησες σχεδόν μηχανικά. Πρόσεξε, υπάρχουν καρφιά σε κάποια σημεία. Σκέφτηκα το καρφί ανάποδα μέσα στον εγκέφαλο μου, σαν πιθανότητα. Τι κρίμα.Τα λόγια, παραμορφωτικός καθρέφτης. Τόσο άδικο. Αναμεταξύ μας φοβάμαι, πια, δεν θα βρεις ούτε δημοκρατία, ούτε αλληλεγγύη. Ούτε πιθανώς αυτήν την αισθητική ποιότητα που περιγράφει λοξούς ανθρώπους. Η λόξα είναι μονομερώς αποδεκτή. Φεύγω. Θα σ' αναζητήσω αύριο στη γειτονιά που μένεις. Η ανάγκη βλέπεις. Η αδυναμία να τραβήξω μια κόκκινη γραμμή.
Φωτογραφία Josef Koudelka
7 comments:
Όλως περιέργως δεν έχω να σχολιάσω κάτι. Ήθελα μόνο να πω ότι μου άρεσε. Πολύ. Και λίγο παραπάνω από πολύ.
Αυτή τη γαμημένη την κόκκινη γραμμή είναι τελικά πολύ δύσκολο να την τραβήξεις. Μέχρι να την τραβήξεις βέβαια ... και μετά αναρωτιέσαι τι περίμενες τόσο καιρό.
Ναι;
Ξέρω 'γω αναρωτιέσαι τι περίμενες; Aλλάζω τους ρόλους, τα πρόσωπα, τα φύλα, το κοιτάω από 'δω, από κει...
Είμαστε λίγο φασίστες στα αισθηματικά μας. Κάπως έτσι δεν το είχατε πει;...
Ούτε δημοκρατία, ούτε αλλελεγγύη.
Μόνο λοξές κόκκινες γραμμές.
Ναι ρε πούστη μου, το'χω ξαναπεί. Και ξανά προς τη λόξα τραβά και μη μου μιλάτε πια σας παρακαλώ στον πληθυντικό, καταντάμε σαν τσάι κυριών! ;)
Εντάξει.
Φχαριστώ... :)
σε τέτοιες προτάσεις ενα νεύμα είναι αρκετό.
Post a Comment