Αναπηρίες

Βλέπω μπροστά μου ένα λευκό τοίχο. Το πέρασμα της ημέρας αλλάζει τις σκιές που κουνιούνται πάνω του σαν στάχυα. Κοιτάω αν είμαι δεμένος στο κρεβάτι και όχι, είμαι λυτός, αν και όλα είναι λευκά γύρω μου και άδεια, δεν είμαι σε ίδρυμα. Κοιμάμαι πολύ, όσο μπορώ για να μην καρφώνομαι στον τοίχο. Βλέπω όνειρα, γεμάτα αγάπη. Περίεργο. Η ερωτική επιθυμία μου καίει την ψυχή. Κι’ εκεί μένει. Τα πρόσωπα, μου είναι άγνωστα, ευτυχώς. Δεν θέλω να ξυπνάω. Είναι σίγουρα μια κρίση κατάθλιψης.

Ύστερα από τις πολιτικές βδέλλες, ευδοκίμησαν στην πόλη οι συναισθηματικές. Άνθρωποι με προβλήματα προσωπικότητας, που ο τρόπος της δέσμευσης, η ίδια η ουσία της τους προκαλεί σπασμούς. Ομφαλοσκόποι. Λένε πέντε σ’αγαπώ, θέλω να σε έχω στη ζωή μου, χύδην, έτσι για να πιάσουν γεμάτα και ‘συ κοιτάς μετά τους τοίχους. Τι σημασία έχουν τα τσάμπα λόγια; Μιλάνε για πολιτισμό και διαλεκτική και εσύ κοιτάς και πάλι γουρλώνοντας τα μάτια. Λες δεν μπορεί κάτι κουσούρι έχω. Όχι ρε πούστη, έχω μέσα μου αίμα που καίει, έχω ζωή πέρα από μένα, αν μείνω με απλωμένα χέρια μπορεί να την αγγίξω και θα’ναι αληθινή.

Και ‘σένα που σε πλήγωσαν κάποτε και διάβαζες εμμονικά κάθε βδομάδα και σου άρεσε η οπτική του ''Από τις ψεύτικες υποσχέσεις και τα κατά δήλωση συναισθήματα να τυλίγουν απρεπώς ζωώδη γαμήσια, επιλέγω μεθύσια και γαμήσια σκέτα. Άνευ χαρτοφυλακίου'', μη νομίζεις, δεν άλλαξε κάτι. Ναι από τις ψεύτικες υποσχέσεις και τους ανεύθυνους, πολιτισμένους ανθρώπους, δεν θέλω τίποτα. Όταν ανιδιοτελώς ξεδιπλώνεις τα χαρτιά σου, γυμνός από εγωϊσμό, εξουσία, φιλοδοξία και μικροαστικές δοξασίες, παίζεις τα ρέστα σου. Έτσι πάει.

 Φωτογραφία Κώστας Λιάκος