Πως πάει;

Είδα ζευγάρια να ερωτεύονται και ζευγάρια να χωρίζουν γύρω μου.

Στην πλατεία.

Η παρατήρηση του καλλιτέχνη που στέκεται απέναντί μου, με κάνει να νιώθω άβολα, σα να με στενεύουν τα παπούτσια. Άλλες εποχές ίσως με συνέπαιρνε το γεγονός, σήμερα έχω ένα μούδιασμα στις λυρικότητες, ή μήπως όχι, ίσως και να φταίει η τεθλασμένη μου προσωπική πορεία.

Ήθελε να μου μιλήσει, το κατάλαβα. Ίσως γιατί τον κοίταξα μέσα στο πλήθος, τον ξεχώρισα. Τυχαία. Από σύμπτωση το μεσημέρι είχα δει την τελευταία του ταινία.

Είναι μια ευκαιρία να μιλήσουμε στο διπλανό μας ,είπε, να βγούμε έξω στους δρόμους και στις πλατείες, είπε, να πούμε ότι ερωτευθήκαμε, ότι γυρίσαμε ταινίες με δυσκολία, ότι δεν έχουμε μία, ότι η τέχνη δεν παίρνει φράγκο, ότι είναι ότι σημαντικότερο έχουμε ως χώρα. Εγώ φέτος ερωτεύθηκα και έπαιξα σε τρεις ταινίες. Όπως και δεν έχω μία.

Τον χαζεύω πως ενθουσιάζεται ενώ μιλά γρήγορα. Για δες.

Πως το αυτονόητο ανάμεσα σε σένα και σε μένα φίλε έγινε λαϊκό αίτημα, πως στην κατρακύλα φωνές ουρλιάζουν από δίπλα μαλακίες, ιδεολογικές ασυναρτησίες, άσχετους ισχυρισμούς, απόψεις που στερούνται λογικής, καμιά φορά και ανθρωπιάς;

Θυμάσαι το νούμερο;

Πως πάει;

Πως πάει;

Δύο, τρία, δέκα; To θυμάσαι; Δύο, τρία, δέκα…αρχίδια; Αρχίδια;

Ζευγάρια ερωτεύονται, ζευγάρια χωρίζουν. Έτσι είναι η ζωή. Έχουν ο ένας τον άλλον και στο μαζί και στο χωρισμό, μη σκας, μην ενθουσιάζεσαι, τίποτα δεν πάει στο άπειρο χωρίς κόπο. Τα ντουέτα θα βρουν την πίστα, εσύ όμως που με κοιτάς κατάματα έχεις σημασία, εσύ που δεν σχετίζεσαι άμεσα με το δικό μου όραμα. Κοίτα με στα μάτια και μίλα μου, θα καταλάβω απ’ τα μάτια σου, τώρα μιλάνε τα μάτια. Σε βλέπω, είσαι εντάξει, μεταξύ μας θα βρούμε άκρη, με τους άλλους δεν ξέρω.

Φεύγω από τις πλατείες και γύρω μου δε βλέπω ζευγάρια, βλέπω τους άντρες να πέφτουν, να πέφτουν και δεν πρόλαβα να κάνω ούτε μια ευχή.