Μας μίλησε για τη σχολή, μας είπε για την επιστημονικότητα της μελέτης της δικογραφίας, τη σοβαρότητα του έργου του, την εμμονή στη λεπτομέρεια. Μια ζωή τυπικότητας, σύνεσης και εγκράτειας. Ιδίως στο φαίνεσθαι.
Ύστερα φυσικά μίλησε για το πόσο είναι δύσκολο να ακούς για τόση βρωμιά και να μένεις ατάραχος, λογικός. Δίκαιος, μπροστά στην εκμετάλλευση, στο βιασμό, την αιμομιξία.
Ασκώ λειτούργημα, ναι, για γερές κράσεις, είπε, σέρνοντας αργά τα φωνήεντα της φράσης.
Δεν ξέρω πως, μεταξύ δικαίου και βίας, ξεκίνησε να μας μιλάει για τη γυναίκα. Ως ιδέα.
Πως την βλέπει ιερή, Μαντόνα Παναγιά, σύμβολο της προσφοράς και της καθαρότητας. Σιχαίνεται αυτές που προσδίδουν στην εικόνα φτήνια, σκέρτσο περιττό, νάζι, προκλητικό ντύσιμο. Τη γυναίκα τη σέβεται. Τελεία και παύλα. Η γυναίκα είναι η μάνα, το ιερό σύμβολο.
Μέσα μας γελούσαμε. Σκέφτηκα μπορεί και να, μπορεί και να μην.
Ανέβαινα καταμεσής του Ιούλη τα σκαλάκια της στενής στοάς προς το Πόλις, όταν στον ορίζοντα ανέτειλε μια γυμνή πλάτη, που έγερνε αριστερά κι έπειτα μ' ένα τίναγμα του μαλλιού έμεινε ακόμα πιο ερωτική στη θέα. Σήκωσα τα μανίκια μου προχωρώντας. Πίσω της διέκρινα το δικαστικό, με το ύφος μαλακωμένο, προσηλωμένο, ευλαβή, σαν σε εκκλησία.
Ψάχτηκα, αλλά δεν βρήκα ψιλά στις τσέπες μου να της ανάψω ένα κερί.
Φωτογραφία Robert Mapplethorpe, 1972, Untitled
Ο τίτλος από το τραγούδι του Νίκου Γκάτσου
Ο τίτλος από το τραγούδι του Νίκου Γκάτσου
12 comments:
Γεια σου κυρ Εισαγγελέα...
(εις μνήμην)
Ναι γεια σου Δύτη!
γάμησες
ορμονοπολλαπλασιαστής είστε φίλτατε
ΚΚΜ
Ωραίο, πολύ ωραίο.
Από τα πιο ερωτικά κείμενά σας...
Βέρι νάις.
Έκτοτε κυκλοφορώ πάντα με ψιλά, να ξέρετε...
την καημενη την γυμνη πλατη, που Ιουλιο μηνα εμεινε με την ευ-λαβεια...
Σκέφτομαι ότι και εγώ -απαίσιος όντας δυστυχώς, και φιλοσκώμμων ιδιαίτερα- μπορεί να έτεινα να γελούσα στην περίσταση, όπως μας παρουσιάζεται τουλάχιστο...
...το πρόβλημα είναι δε ότι συχνότατα αυτές τις γλαφυρές -και είναι όντως- διηγήσεις τις κάνουν πολλοί, για να δικαιολογήσουν το ότι είναι χοιροειδέστατοι(εκ του χοίρος=γουρούνι, άγριο +είδος=μορφή) οι ίδιοι, που λέει και ο άγ. Αθανάσιος ο Πάριος(όχι ο αοιδός :-D ), είναι η διακωμώδηση μιας κατάστασης της οποίας μισούν, -διότι την φοβούνται ή/και τους ελέγχει- την καλή εκδοχή. Σαν να είσαι αντιρομαντικός και να κρίνεις τον Ρομαντισμό -παράδειγμα είναι- από κάποιες φανφάρες του Αχιλλέα Παράσχου ή του Εκτόρ Μπερλιόζ(λέμε τώρα) αντί από τον Σοπέν ή τον Σατωμπριάν(λ.χ.).
Ο μόνος λογισμός που προτίθεμαι να βάλω στο διηνεκές είναι ότι δεν ανήκεις στην κατηγορία, συν-ιστολόγε. Σοβαρά, όμως.
Αααα... μην το ξεχάσω: και το λυχνάρι πρέπει να ανάψει μέσα πρώτα. Αν προσπαθείς να αλλάξεις από τα έξω προς τα μέσα, από την μια δεν γίνεται και ματαιοπονείς και από την άλλη αν το καταφέρεις, ουδεμία αξία έχει και είναι αυτό που λέμε ηθικισμός, παντομίμα που λέει κι ο Γιανναράς. :-D
Τα σέβη μου, και μπήκα με το δεξί, αν και δεν είμαι δεισιδαίμων. :-)
Προσπάθησα λίγο να καταλάβω το σκεπτικό του, να πάρω το μέρος του. Ομολογώ ότι δεν μπόρεσα.
Τη φτήνια ναι, την απορρίπτουμε εξαρχής (φτήνια στο γούστο εννοείται, όχι στο κόστος ντυσίματος). Το σκέρτσο όμως; δεν είναι θηλυκό χαρακτηριστικό; (όσο για το περιττό, καθένας έχει άλλες βαθμίδες μέτρησης). Το νάζι; Επίσης θηλυκό χαρακτηριστικό. Το προκλητικό ντύσιμο... (προκλητικό ή αποκαλυπτικό εννοούσε άραγε;) Εδώ εξαρτάται από το κορμί που αποκαλύπτει. Αν είναι όμορφο δος μου 10 μάτια να βλέπω, αν δεν είναι, περνάμε στο θέμα της φτήνιας.
Αν η πλάτη που είδες διέψευδε τα λόγια του, πιθανόν τότε απλά ήθελε να δώσει την εντύπωση σοβαρού και μετρημένου δικαστικού (εξαρτάται και ποιά ήταν η αναλογία ανδρών-γυναικών στο ακροατήριο), ενώ στην προσωπική του ζωή...
Πόσα τέτοια άτομα δεν έχουμε συναντήσει;
Donnabella ελπίζω όχι αν και κανείς δεν ξέρει με ένα τέτοιο άνθρωπο.
Το κορίτσι ήταν όμορφο και απλό θυμάμαι, με μία προκλητική απλότητα, άρα όλα τα άλλα που λέτε εξηγούν ωραιότατα το πνεύμα της ιστορίας.
Post a Comment