Στην αρχή του λάκκου

Είμαι καπνός. Είμαι ελαφρύς. Ούτε δέκα σακιά με άμμο δεν μπορούν να με προσγειώσουν. Δεν είμαι αερόστατο στο ετήσιο πολύχρωμο πανηγύρι της Peak District. Πετάω ανάμεσα στους λόφους και έχω καταπιεί την άνοιξη. Νομίζω μια ελευθερία. Κι' έπειτα, σήμερα, δεν ξέρω ποιος είναι ακριβώς τι. Μοιράσαμε τους ρόλους και ξαναλλάξαμε το συναμετάξυ μας τη διανομή. Έξυσα με γυαλόχαρτο την σκασμένη κρούστα της επιφάνειας. Από κάτω μείναν γυμνά τα ξύλα, ή οι πιο βαθιές χαρακιές.
Μεταφορικά μιλάω ρε, για μας. Σε βλέπω, βλέπω πως είσαι κάτω από το πρώτο στρώμα. Σε έχω μάθει πια.
Κύκλοι δεν υπάρχουν. Όποιος το είπε είναι αφελής αγύρτης. Της γραφής θες, της αμπελοφιλοσοφίας θες, της αγελαίας ψυχανάλυσης θες, πάρ' το όπως γουστάρεις, όπως σε βολεύει, αλλά στο λέω, νέτα σκέτα, κύκλους δεν κάνει κανείς. Αλήθεια.
Στο πλήρωμα του χρόνου ξέχασες την κτηνωδία, το διασυρμό, τη γελοιοποίηση, την αξιοπρέπεια, την ησυχία, τα κούφια λόγια, την αγάπη και το μίσος. Τα ξέπλυνες με τους μήνες, λες και όλα είναι ρευστά σημεία μιας θεωρίας που χάσκει προς το μέλλον. Ηθική; Ποια ηθική; Αυτά είναι ιστορίες για αγρίους. Δεν υπάρχει τίμημα να πληρώσεις, για καμία πράξη. Τώρα πλέον τι;
Κοιτιόμαστε γυμνοί από τα ψέμματα και την προσποίηση. Εκτός απ΄ το κορίτσι εκείνο που με αυστηρότητα ήθελε να βρει τον γεμάτο προοπτικές πρίγκιπα για να της σπείρει ένα παιδί, τη μουχλιασμένη από ανασφάλεια μεσήλικη με το σκύλο κι' εκείνον που στοχαστικά και έντρομα παντρεύτηκε πνιγμένος στο παραμύθι της φαντασίωσης του, όλοι οι άλλοι είμαστε  έγκλειστοι. Αιχμάλωτοι να κροταλίζουμε στο λάκκο με τα φίδια.
Μη με κοιτάς αθώα, σε γνωρίζω απ΄ την καλή και απ' την ανάποδη. Δεν ξεχνώ. Θυμάμαι. Εν γνώση μου, ίσως, σου επιτρέψω να μ' ακουμπήσεις για να με λερώσεις.

Ο τίτλος από το βιβλίο του  Τάκη Σιμώτα, Ο λάκκος

Η φωτογραφία του Ansel Adams, Rose and Driftwood