Τηλεφωνήματα έπαψα να περιμένω αργά το βράδυ
Το γεγονός και μόνο με γέμισε διαύγεια
Να εκτιμώ τη μέρα
Να προσκυνώ τη νύχτα
Σαν απομόνωση που αγκαλιάζει τον προθάλαμο της λήθης
Ή σαν μοιραίο βήμα
Που μου τσακίζει την μισερή πια αισιοδοξία
Και εσύ που στο νεκρό τηλέφωνο
Τη μοίρα βλέπεις
Ή το παρελθόν σε λερωμένη κούπα
Τον όποιο πούστη αναγνωρίζεις
Μην τον ταυτίζεις με το δόλιο εαυτό σου
Τις τύψεις για τα τηλέφωνα που δεν χτυπήσαν
Που σιωπηρά θα στέκουν στον απόηχο της πόλης
Μη τις δεχθείς κληρονομιά ατυχίας στον ισχνό λαιμό σου
Αυτοί που όρισαν με να περνώ βουβά τα βράδια
Δεν ήταν η δειλή απόφαση σου
Ή η αδύναμη τροπή πολύπλοκης πορείας
Ήταν η εξάχνωση των άδειων σου αισθημάτων.
Σε αυτούς που δεν σιωπούν τη νύχτα.
Πίνακας: The She-Wolf, 1943, του Jackson Pollock
3 comments:
το σκοταδι τετοιας νυχτας ειναι τοσο δυνατο μου με κανει να ψαχνω το βραδινο ηλιο καπου αναμεσα στιςσαπισμενες στιγμες των αστεριων της,thanks for the post
a passer by
Η νύχτα κρύβει μέσα της μιαν άλλη ζωή.
-εγώ ευχαριστώ passer by, είστε αληθινός ποιητής όχι κάλπικος σαν και μένα! :)
-Theorema η νύχτα είναι άλλος τόπος, τόπος αλλού.
Post a Comment