Νύχτα τη λέξη

Σκίζοντας σημειώσεις σε παλιά τετράδια, με ενοχλούσε η θυσία της χαμένης δίδυμης σελίδας εκείνης της κακογραμμένης, που θα πετούσα, βίαια τσαλακωμένη κι' άκυρη.
Η σελίδα που έστεκε παρθένα κι’ άγραφη, αποκομμένη στο τέλος του τετραδίου.
Προσεκτικά την τράβαγα από το συνδετικό της και την κοιτούσα με ένδεια όπως ο Σεφερικός ποιητής στα Τρία Κρυφά Ποιήματα.

Το άσπρο χαρτί σκληρός καθρέφτης
Επιστρέφει μόνο εκείνο που ήσουν.
Το άσπρο χαρτί μιλά με τη φωνή σου,
τη δική σου φωνή
όχι εκείνη που σ' αρέσει

Άδεια σελίδα. Επιστρέφει μόνο εκείνο που ήσουν.
Ύστερα ήρθαν φοβίες άλλες, καθόλου λυρικές και απτές, καμένοι σκληροί και τελειωμένες κάρτες γραφικών. Αρχεία μέσα σ’ αρχεία και σε κάθε καταστροφή το μόνο που απομένει στην ουσία, ενσώματο, σκόρπιες σελίδες, πεταμένες ολόγυρα, πάνω σε γραφεία και κάτω από κρεβάτια, γεμάτες με σκέψεις, μηνύματα, ερωτικά λόγια μίσους, θεατρικούς διαλόγους, εξισώσεις και σπάνια πια, στίχους.
Μέχρι να βρω τον τρόπο να μιλήσω με τους αριθμούς, οι λέξεις θα τρομοκρατούν την σκέψη και τις νύχτες μου, σε όνειρα που βουβά τις παρακολουθούν γραμμένες στις πιο κρυφές εσοχές της πλοκής.
ΗΡΘΑ ΞΑΝΑ/
ΠΟΘΟΣ/
ΦΥΓΕ/
ΒΑΡΙΑΝΑΣΑΙΝΩ/
ΠΟΝΕΣΕ/ ΟΧΙ/ ΛΗΘΗ/
ΝΕΡΟ/
ΠΤΩΣΗ/
ΥΨΟΣ


Μαζί πιο πέρα και αριθμοί με σύμβολα, συμπληρωματικά τους.

1+1 ( Εσύ κι’ εσύ)
≠
∞
>
ǿ
Ένα παιχνίδι, χαμένο από χέρι, κόντρα στη μνήμη που σκοπός της είναι να ξεγελάει ξεδιάντροπα. Κόντρα στο συμπυκνωμένο χρόνο αγχώδους εφιάλτη.
Κι εσύ που κοιτάς τις διογκωμένες κόρες μου και τον ιδρώτα που στάζω μόλις απότομα ξυπνήσω, μη σε παρακαλώ, μη με δώσεις στεγνά σ’ εκείνους, τους άλλους, που κρίνουν εύκολα.
Μαζεύω απεγνωσμένα τις σκόρπιες λέξεις, τις κρυφές και μαζί όλα τα νούμερα που βρίσκω. Ψάχνοντας να προλάβω να δω τη λύση σ’ ένα νόημα θολό, ανορθολογικό, κάθε νύχτα, κάθε που γέρνω να βρω ανάπαυση.