Είπες, στις άδειες κόγχες της ημέρας
Να σταθώ
Ακίνητα, αναίτια και άβουλα
Σε τοίχους με ψεγάδια και ρωγμές
Ν’ αντέξω να τριφτώ
Ως το τέλος
Είπες, εκείνα τα σημάδια θα σβηστούν
Σε χρόνια δύο
Το πολύ
Κι΄ ακόμα αντέχουν
Είπες, πως δεν θα τα ξεχάσω όλα αυτά
Που μου θυμίζουν
Όμως θα ξεχαστώ
Κι’ αυτό είναι νόμος
Είπα, να έρθω εκεί
Τη μούρη μου στο τζάμι να κολλήσω
Να δω αν ζεις
Ή αν το κάρβουνο σε έσβησε
Απ’ το χάρτη του μαυροπίνακα μου
3 comments:
Να μην ξεχνάτε πως μερικά σημάδια δεν πρέπει να φεύγουν ποτέ. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να θυμόμαστε πως και οι χειρότερες πληγές κλείνουν κάποτε.
Ναι. Τι τρομερό τελικά, αυτά που δε σε σκοτώνουν, ακόμα και αυτά μαλακώνουν.
φωτογραφία και ποίημα. είσαι ο άνθρωπος μου.
Post a Comment