Αστικές εικόνες

Περπατάω. Προορισμός να τσεκάρω ένα μαγαζί στα Εξάρχεια. Δεν βρέχει και γιατί όχι λοιπόν; Περπατώ. Μέχρι την Καλλιδρομίου, λίγος κόσμος, βρωμιά, παραμερίζω σκουπίδια με το παπούτσι. Απεργούν οι υπάλληλοι καθαριότητας. Χαρτιά λερωμένα, πατημένα, σκορπισμένα εδώ κι’ εκεί, χορεύουν στον άνεμο έναν απαίσιο χορό που θέλεις ν’αποφύγεις, από ένστικτο.
Κι’ ύστερα αναρωτιέμαι, εκεί στο λόφο του Στρέφη, αν, αν τα ξεχασμένα διατηρητέα και οι τοίχοι αντιστήριξής τους θ’ αντέξουν για πάντα ή κάποτε θα πέσουν, ρημαγμένα μεγαλειώδη αστικά σπίτια, αυτά και τα φαντάσματα τους, στα πόδια μας ή στο κεφάλι μας. Μπορεί κιόλας να τα στηρίζει ο βράχος και να λειώσουν εκεί, γενναία στο πέρασμα των εποχών, ως την αιωνιότητα, ώσπου τα υπουργεία πολιτισμού να έχουν βγάλει κάποιες ίσως πιο πρακτικές διατάξεις.
Ύστερα, ένα πιο ντροπαλό αεράκι και ο δρόμος μου γοργός, ΜΑΤ στο κατόπι μου, ούτε που ξέρω το γιατί, κινούνται παρατεταγμένα, εκεί κοντά που δολοφονήθηκε το παιδί, σα να ανησυχώ, ανηφορίζω, ανηφορίζω.
Έχω παραγγελιά, να πάρω πίτες στο Άριστον.
Διδότου, στρίβω προς Σκουφά, έξω από το Φίλιον στέκει η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ με ένα φίλο της, περιμένει ταξί. Φοράει μια άνετη παντόφλα θαρρώ ή πέδιλο τουρίστα μέσα στο καταχείμωνο. Κοιταζόμαστε στα μάτια. Εγώ συγκινούμαι. Εγώ, σαν βλάκας την κοιτώ, ω σαν να ήταν, μετά το μονόγραμμα της στην κρατική τηλεόραση, ένα από τα τωρινά μου είδωλα. Μια ποιήτρια που έζησε τη ζωή της, σ’ άλλες εποχές, κι’ όμως έγινε ότι ήθελε, ενάντια σε πρέπει και σε αδυναμίες φυσικές, γαμώ το κέρατό μου.

ΕΞΟΔΟΣ

Στον άγλωσσο τούτο κόσμο
που ήρθα για βουβές σπουδές
είναι οι ασκήσεις μου εκκωφαντικές
ξέρω, δεν ρέει ακόμα
δεν ρέει φυσικά η σιωπή μου.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Μόναχο, Μάης 2000


Ριγώ. Εγώ σε τριάντα χρόνια από τώρα τι θα’μαι μάγκα μου, τι;