Στο ένα πόδι

Από το παράθυρο του γραφείου μου, βλέπω στο περβάζι ένα κουτσό περιστέρι. Έχει σπάσει το πόδι του και έτσι γυρισμένο το σέρνει, προκαλώντας μου απέραντη οδύνη,
για το αν υποφέρει ακόμα,
για το πως είναι να κουβαλάς μόνος τόσο πόνο και να επιβιώνεις, να σέρνεσαι κι’υστερα να πετάς, στον κόσμο των φτερών σου, που το κουτσό σου πόδι δεν έχει καμιά μα καμιά σημασία,
εκεί ψηλά που όλα είναι όμορφα και τίποτα πια δεν μπορεί να σε βλάψει.
Λησμονώντας ότι όταν προσγειωθείς θα πρέπει να ισορροπήσεις σε μια τσακισμένη ζωή, σακάτης.
Την πρώτη μέρα ευχήθηκα να μην ξανάρθει, να το ξεχάσω.
Όμως εκείνο έρχεται επίμονα κάθε μέρα, όταν τα άλλα πουλιά το διώχνουν από κει που κουρνιάζουν.
Με αναγκάζει στην παρουσία του,
το ακούω να παλεύει να σταθεί για λίγο, αδύναμα, δύσκολα,
μου θυμίζει ότι παρότι είμαι αρτιμελής ισορροπώ
στην ζωή και ‘γω στο ένα πόδι,
σα σακάτης.