Σε μικρή ηλικία θεωρούσα ότι η ζωγραφική είναι μια τέχνη που το χάρισμα της είναι μεγαλειώδες, αλλά αν δεν το έχεις δύσκολα σε αφορά ο κόσμος της. Απλά, μια μουσική σύνθεση είναι πολύ ανώτερη από ένα ζωγραφικό πίνακα. Όντας και άνθρωπος των άκρων, είχα πιστέψει ότι η ζωγραφική αποκλείεται ποτέ να με συγκινήσει. Ευτυχώς είχα πιστέψει λάθος. Χρόνια αργότερα στην Tate Gallery, μπροστά στους πίνακες του Blake, ένιωσα την ψυχή μου να σφίγγεται και αδρεναλίνη να με κυριεύει. Άρχισε λοιπόν μια συνομιλία με μια τέχνη σιωπηλή μα παράλληλα τόσο αφηγηματική.
Πρωτοβλέποντας του πίνακες του Ρόρρη αποφάσισα ότι και εδώ, εν ζωή, υπήρχε ένας ζωγράφος ο οποίος με ενδιέφερε πολύ. Τα σκοτεινά δωμάτια και τα σοβαρά του πρόσωπα ανέδυαν μια διαπεραστική μελαγχολία. Την αίσθηση ότι τους ανθρώπους αυτούς η ζωή τους έχει καθίσει μπροστά στον καλλιτέχνη, πάνω στις μπορντό, φθαρμένες, βελουδένιες πολυθρόνες, για να πουν μια ιστορία. Την προσωπική ιστορία, που διηγούνται το βλέμμα, το πρόσωπο, η γύμνια και η στάση του σώματος τους.
Οι άνθρωποι του έχουν παρελθόν και φθορά. Κουβαλώντας το βίωμα τους σαν φορτίο που τους βαραίνει,τους καθηλώνει κυριολεκτικά, συστήνονται αποκαλύπτοντας ότι οι ιστορίες είναι γραμμένες για να ειπωθούν, να φύγουν από την αφάνεια.
No comments:
Post a Comment