Zonar’s ξανά

Zonar’s ξανά. Γεμάτο κόσμο ντυμένο όμορφα. Τίποτα δεν θυμίζει ούτε τη διαρρύθμιση του παρελθόντος, ούτε την παρακμή που αδιόρατα στο μυαλό με κόπο επανέρχεται σαν σε όνειρο εικόνα.
Νέοι, δικηγόροι, κυρίες που περνάνε τα πρωινά τους με ψώνια, καφέ και λίγη άσκηση στο παρακείμενο πολυτελές γυμναστήριο. Οι γηραιοί που τους ξεχνούσε ο χρόνος στη μεγάλη σάλα εξαφανισμένοι ή αόρατοι μέσα στο πλήθος.
Το σιντριβάνι που λειτούργησε για δύο μέρες, μπαζώθηκε με χώμα και γέμισε λουλούδια. Όσο η αστική ιστορία ξεφωνίζει την ατυχία των σιντριβανιών, τόσο το πείσμα του μελετητή φυτεύει και ένα ακόμα σε κάθε καινούργια διαμόρφωση κοινόχρηστου χώρου. Άτυχα τα σιντριβάνια, άτυχοι και οι κοινόχρηστοι χώροι στην πλειοψηφία τους. Όμως εδώ, να ένα θαύμα, η υπερυψωμένη πλατφόρμα του καφενείου γεμάτη ταξιδιώτες της πόλης. Δίπλα πολύχρωμα λουλούδια, το Παλλάς, Hermes, Van Cleef & Arpels, Ferragamo. Το απόλυτο promenade για να βολτάρεις και να ξεχαστείς, πιστεύοντας για δύο λεπτά, όσο να στρίψεις τη γωνία, ότι ίσως βρίσκεσαι σε Ευρωπαϊκή πόλη. Πιο κει θα είναι διαλυμένα τα πεζοδρόμια, θα σκοντάψεις σίγουρα, θα σε πιάσει η μυρωδιά από κάτουρο, θα ξεχαστείς και θα βλαστημήσεις την πόλη που αλλάζει. Την πόλη που αλλάζει παντού, εδώ προς το καλύτερο πιο κει προς το χειρότερο. Οι σειρήνες σφυρίζουν στα έντυπα, αντιγράφοντας τους μεγάλους πολεοδόμους δασκάλους, πως αυτή η αλλαγή είναι που λατρεύουν, αυτά τα σημάδια στον αστικό ιστό, οι χαρακιές στα κτίρια που σαν εικόνα δομούν την σχέση μας με ένα τοπίο ενδιαφέρον, απρόβλεπτο. Δεν ξέρω. Φοβάμαι μεγαλώνω και η πόλη δεν είναι αυτό που ονειρεύτηκα. Το κέλυφος και η ψυχή της ξέφυγε από τη δική μου προσωπική αισθητική. Χτυπάει το τηλέφωνο. Το Zonar’s τέλειωσε και άνοιξε, είναι το απόλυτο σημείο και ο καφές κάνει πάνω από πέντε ευρώ. Οι σκέψεις διαλύονται. Δεν θα γίνουμε ποτέ κάτι άλλο από αυτό που δυστυχώς περιμένουμε να γίνουμε.