Στο ένα πόδι

Από το παράθυρο του γραφείου μου, βλέπω στο περβάζι ένα κουτσό περιστέρι. Έχει σπάσει το πόδι του και έτσι γυρισμένο το σέρνει, προκαλώντας μου απέραντη οδύνη,
για το αν υποφέρει ακόμα,
για το πως είναι να κουβαλάς μόνος τόσο πόνο και να επιβιώνεις, να σέρνεσαι κι’υστερα να πετάς, στον κόσμο των φτερών σου, που το κουτσό σου πόδι δεν έχει καμιά μα καμιά σημασία,
εκεί ψηλά που όλα είναι όμορφα και τίποτα πια δεν μπορεί να σε βλάψει.
Λησμονώντας ότι όταν προσγειωθείς θα πρέπει να ισορροπήσεις σε μια τσακισμένη ζωή, σακάτης.
Την πρώτη μέρα ευχήθηκα να μην ξανάρθει, να το ξεχάσω.
Όμως εκείνο έρχεται επίμονα κάθε μέρα, όταν τα άλλα πουλιά το διώχνουν από κει που κουρνιάζουν.
Με αναγκάζει στην παρουσία του,
το ακούω να παλεύει να σταθεί για λίγο, αδύναμα, δύσκολα,
μου θυμίζει ότι παρότι είμαι αρτιμελής ισορροπώ
στην ζωή και ‘γω στο ένα πόδι,
σα σακάτης.

Αστικές εικόνες

Περπατάω. Προορισμός να τσεκάρω ένα μαγαζί στα Εξάρχεια. Δεν βρέχει και γιατί όχι λοιπόν; Περπατώ. Μέχρι την Καλλιδρομίου, λίγος κόσμος, βρωμιά, παραμερίζω σκουπίδια με το παπούτσι. Απεργούν οι υπάλληλοι καθαριότητας. Χαρτιά λερωμένα, πατημένα, σκορπισμένα εδώ κι’ εκεί, χορεύουν στον άνεμο έναν απαίσιο χορό που θέλεις ν’αποφύγεις, από ένστικτο.
Κι’ ύστερα αναρωτιέμαι, εκεί στο λόφο του Στρέφη, αν, αν τα ξεχασμένα διατηρητέα και οι τοίχοι αντιστήριξής τους θ’ αντέξουν για πάντα ή κάποτε θα πέσουν, ρημαγμένα μεγαλειώδη αστικά σπίτια, αυτά και τα φαντάσματα τους, στα πόδια μας ή στο κεφάλι μας. Μπορεί κιόλας να τα στηρίζει ο βράχος και να λειώσουν εκεί, γενναία στο πέρασμα των εποχών, ως την αιωνιότητα, ώσπου τα υπουργεία πολιτισμού να έχουν βγάλει κάποιες ίσως πιο πρακτικές διατάξεις.
Ύστερα, ένα πιο ντροπαλό αεράκι και ο δρόμος μου γοργός, ΜΑΤ στο κατόπι μου, ούτε που ξέρω το γιατί, κινούνται παρατεταγμένα, εκεί κοντά που δολοφονήθηκε το παιδί, σα να ανησυχώ, ανηφορίζω, ανηφορίζω.
Έχω παραγγελιά, να πάρω πίτες στο Άριστον.
Διδότου, στρίβω προς Σκουφά, έξω από το Φίλιον στέκει η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ με ένα φίλο της, περιμένει ταξί. Φοράει μια άνετη παντόφλα θαρρώ ή πέδιλο τουρίστα μέσα στο καταχείμωνο. Κοιταζόμαστε στα μάτια. Εγώ συγκινούμαι. Εγώ, σαν βλάκας την κοιτώ, ω σαν να ήταν, μετά το μονόγραμμα της στην κρατική τηλεόραση, ένα από τα τωρινά μου είδωλα. Μια ποιήτρια που έζησε τη ζωή της, σ’ άλλες εποχές, κι’ όμως έγινε ότι ήθελε, ενάντια σε πρέπει και σε αδυναμίες φυσικές, γαμώ το κέρατό μου.

ΕΞΟΔΟΣ

Στον άγλωσσο τούτο κόσμο
που ήρθα για βουβές σπουδές
είναι οι ασκήσεις μου εκκωφαντικές
ξέρω, δεν ρέει ακόμα
δεν ρέει φυσικά η σιωπή μου.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Μόναχο, Μάης 2000


Ριγώ. Εγώ σε τριάντα χρόνια από τώρα τι θα’μαι μάγκα μου, τι;

Η λευκή κορδέλα

Από περιέργεια για την sold out στις Νύχτες Πρεμιέρας ταινία Τhe White Ribbon, άρχισα να ψάχνω πληροφορίες στο διαδίκτυο για την υπόθεση και τα γυρίσματα, αν και με ταινίες του Χάνεκε αυτό δεν είναι και πολύ σοφό. Λογικά λοιπόν σταμάτησα σχετικά έγκαιρα, αφού την ταινία, λογικά μιλώντας πάλι, θα τη δω.
Η ταινία του Χάνεκε αντιπροσωπεύει έναν ευφυή, σύνθετο στοχασμό πάνω στη γέννηση της βίας και την παρακμιακή πορεία της κοινωνίας, στις παρυφές του πολέμου που άλλαξε τον γεωγραφικό και ανθρώπινο χάρτη.
Μέσα στην γενική αναζήτηση έπεσα πάνω σε μια οργάνωση, κατά της βίας απέναντι στις γυναίκες, με τον ίδιο τίτλο ‘The White Ribbon’ η οποία ιδρύθηκε μετά τη σφαγή του Μόντρεαλ, το Δεκέμβρη του 1989, όταν 14 φοιτήτριες του Πολυτεχνείου, έπεφταν νεκρές από το όπλο ενός Αλγερινοκαναδού, του Marc Lepine, κακοποιημένου χρόνια από τον πατέρα του παιδιού, ο οποίος σε κατάσταση αμόκ φώναζε ‘You're a bunch of feminists. I hate feminists’.
Την ίδια ημερομηνία φαντάζομαι, εγώ θα χαζολόγαγα σε κάποιο αμφιθέατρο του ΕΜΠ, στο πρώτο έτος, γύρω από ελάχιστες γυναίκες, που δεν αποκλείεται εκτός από πιθανός ερωτικός στόχος να φαίνονταν σε κάποιους παράταιρες, ακόμα και προκλητικά αισιόδοξες που σπούδαζαν μια τόσο θετική επιστήμη με στόχο να σταδιοδρομήσουν κάποτε υπό ίσους όρους.
Δεν θα κάνω κάποιο ειδικό σχόλιο για την κακοποίηση, τους μετανάστες, την εξαθλίωση, τον φεμινισμό ή το συνδυασμό τους. Το πρόσωπο κοινωνιών, εκτός της βορειοκεντρικής Ευρώπης, στα μάτια μου παραμένει γενικά συντηρητικό στην αντιμετώπιση όλων αυτών των θεμάτων. Συντηρητικό και κοντόφθαλμο. Η ουσία, το υπόβαθρο, ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι ασθενεί, τουλάχιστον σημειακά, ακόμα και εκεί που το πρόσωπο φαίνεται να είναι καθαρό.
Απλά πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη ότι τελικά την ίδια στιγμή σε κάποια γωνιά του πλανήτη μπορεί να ξεσπά το κακό, ενώ αλλού όχι κι ύστερα κάπου αλλού να ξεσπά κάτι διαφορετικό και αέναα να ερχόμαστε αντιμέτωποι με όλους τους συλλογικούς μας φόβους και τα επιμελώς άλυτα ζητήματα. Καμία ισορροπία στο σύστημα, απόλυτη, σταθερά αναπτυσσόμενη εντροπία. Η αναμονή για απάντεχα ξεσπάσματα που όλοι περιμένουν.

Ανείπωτοι Χαρακτηρισμοί

Ο πρώτος

Ήμουν ναυτικό εκεί μου λέει.
Α ναι; Mε τον τάδε;
Ναι ρε και με αυτόν. Μάλιστα θυμάμαι ότι στην φανταστική ανάληψη εξουσίας που μου τριβελίζει το μυαλό, τον βάζω πάντα υπουργό αθλητισμού. Πολύ καλό παιδί.
Μα δεν υπάρχει τέτοιο υπουργείο, αφού το ξέρεις.
Φανταστική κυβέρνηση σου λέω, ότι θέλω κάνω.
Καλά.
Πως πας γενικά, κινείται τίποτα;
Πέρσι τα είχα με μια από την τράπεζα.
Καλή;
Πανέμορφη, αλλά είχε 60 ζευγάρια παπούτσια, τα μέτρησα ένα ένα στα κουτιά. Τραγική ε;
Εξαρτάται, σου ζήτησε τα επόμενα 60 να της τα πάρεις εσύ;
Χωρίσαμε τελικά.
Σε ψυχαναλυτικό επίπεδο λυπάμαι δεν μπορώ να σου αναλύσω τι σημαίνει να έχει κάποια πολλά παπούτσια. Εμένα θα μου φαινόταν μόνο σπάταλη, αλλά προσωπικά δε με ενοχλεί η σπατάλη.
Τώρα συζώ με μία χωρισμένη με δυο παιδιά. Με αγαπάει πολύ και με προσέχει αλλά έχω πρόβλημα με τη μάνα μου. Μου λέει ότι την καταριέται. Με βαραίνει το κλίμα, δεν βλέπω πως θα προχωρήσει αυτή η σχέση.
Εγώ βλέπω ότι ναι μεν σε βολεύει αλλά ψάχνεσαι ακόμα. Δεν είναι δίκαιο γι’αυτήν ξέρεις. Το ήξερες ποια ήταν εξαρχής. (Ψυχάκια).

Ο δεύτερος

Η τάδε γιατί σου βρήκε το τηλέφωνο της άλλης; Μου έχουν πει ότι σε γουστάρει κατά βάθος.
Μπα με γουστάρει; Τώρα το θυμήθηκε, τόσα χρόνια που την ήθελα όλο μου κλαιγόταν για τους προβληματικούς έρωτες της.
Και συ ρε τι καθόσουν και την άκουγες; Προφανώς εποφθαλμιούσες την μεγάλη πτώση, να πιάσει πάτο για να επωφεληθείς.
Κοίτα όταν μου προσφέρεται κάτι στο πιάτο, δε λέω όχι, το παίρνω και είμαι και ευχαριστημένος.
(Μαλάκα).


Ο τρίτος

Είναι μεγάλη ευχαρίστηση να επιστρέφουν αυτές που σε είχαν φτύσει κάποτε και να σε παρακαλάνε.
Τι το συγκεκριμένο δηλαδή σου προκαλεί ευχαρίστηση, κατάντια είναι, δεν τις λυπάσαι; Προφανώς εκτίμησαν την ζωή τους στραβά, και τότε και τώρα.
Τι να λυπηθώ ότι όταν τις ήθελαν όλοι δεν μου έδιναν ιδιαίτερη σημασία και μετά που στρίμωξαν τα πράγματα με θυμούνται από το πουθενά;
Δυστυχώς έτσι είναι η ζωή αν αναμασάς τα παρελθόντα πρόσωπα και ότι δε σου έκατσε από το Γυμνάσιο. Χασκογελάς μνησίκακα με την κατάντια των άλλων σε τόσο απλά θέματα. (Κωλόπαιδο).

Out and about

Κατατονικό το κλίμα των εκλογών, ο κόσμος που ψηφίζει από τη μία χαζεύει στις ειδήσεις του Star με απογοήτευση τα στρινγκ και τα σωματώδη παιδιά στις παραλίες του Αλίμου που αρνούνται τη συμμετοχή, από την άλλη ξέπνοα και άκεφα, χωρίς να έχει σενιαριστεί λίγο, σέρνει την πλαστική του παντόφλα έξω από την κάλπη. Στους περίβολους των πεζοδρόμων των σχολείων, μετανάστες στον απογευματινό τους περίπατο συζητάνε στη γλώσσα τους, δεν ξέρω τι, ίσως ότι η γειτονιά και ο αστικός χώρος είναι για αυτούς, τους έξω, που δεν ψηφίζουν, τους μη έγκλειστους στους τοίχους των διαμερισμάτων τους. Το κέντρο της πόλης ανήκει στους ‘χωρίς υπηκοότητα’ και οι παραλίες στους αδιάφορους, τους κουρασμένους, τους απογοητευμένους με την πολιτική, τους επιφανειακούς, τους κεφάτους για ζωή, διαλέγεις χαρακτηρισμό και παίρνεις.

Η κατάσταση των εκλογικών καταλόγων είναι τραγική.
Σε τμήμα που παρατηρούσα τη λίστα των πολιτών υπήρχαν πολλά ονόματα γεννημένα το 1906, με δεδομένο ότι η γιαγιά μου του 1914 φοράει μόνιμα χάντρα μπλε για να προστατευθεί από τα σχόλια περί μακροζωίας της και του ότι έχει θάψει όλη την παρέα της, πιθανολογώ ότι όλοι αυτοί μας έχουν αφήσει χρόνους από καιρό. Είναι τόσο δύσκολο κάποια κυβέρνηση να θέσει την αρχή της διαδικασίας επανεξέτασης των καταλόγων κάθε δύο χρόνια; Δεν είχε άδικο δε ονειροπόλος φίλος που έμεινε με την απορία πως είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό σε Ευρωπαϊκή χώρα. Ο καθένας δικαιούται να διατηρεί τις αυταπάτες του περί οργανωτικής κρατικής ευφυΐας και θέλησης για μια σχετική πρόοδο.

Το ΥΠΕΣ διαδικτυακά έκανε το θαύμα του, ενημερώνοντας ότι ψηφίζουμε σε άλλα, λάθος, εκλογικά τμήματα. Με δεδομένο ότι μπορεί κάποιος να πάει αργά και να μην προλάβει να ψηφίσει αναρωτιέμαι ποιο το νόημα να βρίσκεις το εκλογικό σου τμήμα από το διαδίκτυο αν χρειάζεται να διπλοτσεκάρεις με τους τυπωμένους καταλόγους. Και μετά μιλάμε για την εφαρμογή ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και την προοπτική ηλεκτρονικών εκλογών. Μια χαρά δουλεύει το αναλογικό σύστημα, διπλά, τριπλά πρακτικά, χαρμόσυνο μελίσσι γύρω από τη Νομαρχία στου Φιξ πολύχρωμων ανθρώπων που δουλεύουν υποχρεωτικά ή επ’ αμοιβή μα προφανώς αγόγγυστα, με αίσθημα ευθύνης για τις εκάστοτε εκλογές.

Το ψηφοδέλτιο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, για κάποιον, που περιδιαβαίνει στο ίντερνετ, οπτικά θυμίζει σχολιασμό στο buzz ή στο e-rooster. Τα ονόματα γνωστά. Φυσικά ο πολύς ο κόσμος αυτά τα προβεβλημένα στελέχη τα αγνοεί, δεν είναι δα και ο Μαρκουλάκης υποψήφιος μαζί τους και θα μπορούσα να το δω με πιο πολύ συμπάθεια, θεωρητικά τουλάχιστον, αν δεν θεωρούσα παράλογο σε ένα κόμμα που προτάσσει πάνω από το όνομα του τα ‘Ατομικά Δικαιώματα’ και την ‘Ανοιχτή Κοινωνία’ να μην υπάρχει ούτε μία γυναίκα στο ψηφοδέλτιο του.
Αγόρια, φιλελευθερισμός με τις γυναίκες σπίτια τους δεν γίνεται, βρείτε μερικές σοβαρές κυρίες να σας κάνουν παρέα εκλογικά και μετά μιλάμε για 'Ανοιχτή Κοινωνία'.

Στο εκλογικό μου τμήμα το μήνυμα όχι μόνο δόθηκε αλλά σοκάρει. Αποχή πενήντα τοις εκατό, τιμωρία της ΝΔ με τους μισούς ψήφους από το ΠΑΣΟΚ, δυνατοί Οικολόγοι και ΛΑΟΣ, τιμωρημένος και ο ΣΥΡΙΖΑ. Τα αστικά κέντρα δείχνουν την μικρότερη αδράνεια, τη δυνατότερη βραχυχρόνια μνήμη, την μέγιστη οικολογική συνείδηση ως πολιτική εναλλακτική πρόταση, ένα σχετικό αποκλεισμό ίσως από την απόλυτη πελατειακή σχέση της περιφέρειας.

Οι Κρητικοί αναμασώντας μόνιμα την καραμέλα της αυτάρκειας τους ως περιοχής και της τάσης αυτονόμησης στο φαντασιακό τους, δείχνουν σήμερα ξεκάθαρα ότι δεν επιθυμούν να συσπειρωθούν ούτε στις Ευρωεκλογές, ούτε κάτω από την ομπρέλα του Κόμματος των Φιλελευθέρων.

Το Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο των Παπαθεμελή, Ζουράρη αγγίζει το 4,5% στην Α' Θεσσαλονίκης, το ΛΑΟΣ φτάνει το 9,82% και ο βοράς παραμένει κατά βάση αδρανειακά μπλέ. Τα σύνορα φοβούνται, τα σύνορα είναι πάντα συντηρητικά, τα σύνορα έχουν θέματα γεωπολιτικά και όσο αυτά υπάρχουν η σκέψη παραμένει κλειστή σε αυτά.

Τα αστικά κέντρα ενισχύουν το ΛΑΟΣ και του δίνουν κοντά στο 10%, δείχνοντας ξεκάθαρα που οδηγεί η λάθος πολιτική για τα καίρια θέματα των μεταναστών και η υποβάθμιση της ασφάλειας και της ποιότητας ζωής των κατοίκων. Καθόλου ευχάριστο, αλλά αναμενόμενο αποτέλεσμα και η ΝΔ που διατείνεται τόσο ξεκάθαρα ότι το ποσοστό προέρχεται από τη δική της πισίνα ψηφοφόρων, θα πρέπει να σκεφτεί δύο και τρεις φορές την αιτία. Εκτός αν το διατυπώνει έτσι για να αναλογιστούμε εν δυνάμει τρομακτικά σχήματα του μέλλοντος.

Αν σκεφτεί κανείς πολύ το τέχνασμα του ψηφοδελτίου του κόμματος Λευκό, θα μπορούσε να το πάει, με την ανοχή αυτών που εγκρίνουν την μορφή και το περιεχόμενο των ψηφοδελτίων ενός συνδυασμού, ένα βήμα παραπέρα ιδρύοντας το
Αντί.....................................................ΠΑΣΟΚ,
ή την Νέα................................................ΝΔ
βρίσκεις και μια Μαριορή (Μαριέττα) Γιανακάκου ας πούμε πρώτο όνομα και έτσι χωρίς ντροπή μπορεί και να σου κάτσει, τόσοι μαθουσάλες του 1906 κυκλοφορούν στην επικράτεια, κάποιος θα την πατήσει.

Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων

O έρωτας είναι επανάσταση, όλα τ' άλλα είναι στην καλύτερη γλυκείς συμβιβασμοί.


Το θέμα της διαχείρισης του παρελθόντος είναι ένα από τα τρία ανθρώπινα προβλήματα. Τα άλλα δύο είναι η υγεία (γεια να 'χουμε!) και το ερώτημα ''πού είναι το κράτος''.


Μυθιστόρημα χωρίς πλοκή δε γίνεται. Ούτε μυθιστόρημα με εικόνες γίνεται (και καλά κάνει). Αφήστε που το να ενθαρρύνεις Έλληνα να γράψει μυθιστόρημα είναι σαν να προτρέπεις κυψελιώτη να πάρει SUV για να κατεβαίνει στην Ηροδότου για ψώνια. Ιδίως αν έχει ήδη ένα μέσα στο γκαράζ.

Φθηνό όσο πριν το Ευρώ

Η παραπάνω πρόταση σε αυτοκόλλητο φιγουράρει τις τελευταίες βδομάδες πάνω σε σαμπουάν γνωστής πολυεθνικής. Δεν ξέρω γιατί αλλά με ενόχλησε το φθηνό λογοπαίγνιο, στο στομάχι μου 'κατσε.
Με ένα αφρόλουτρο παίρνεις το δεύτερο δώρο. Με λίγα λόγια η πτώση των πωλήσεων τους οδήγησε να πουλάνε πάνω κάτω δύο προϊόντα στην τιμή του ενός, χωρίς ποτέ να μειώνουν την ονομαστική τιμή. Ή έτσι κάνουν οι πιο πολλοί. Δεν αποκλείω να κάνουν προσφορές ανεβάζοντας παράλληλα την λιανική τιμή.
Το μάρκετινγκ σαν επιστήμη ποτέ δεν το χώνεψα, είναι πολύ απλό και παίζει με κόλπα φτηνά, είτε για ανόητους, είτε για ανθρώπους που δεν δίνουν και πολύ βάση στην ουσία. Αν ήταν σοβαροί θα έλεγαν μείωση τιμών, σταράτα πράγματα που απεικονίζουν το ζόρι που τραβάνε οι εταιρείες ευθέως.
Αλλά τι λέω πάλι, που ζω, ακούγομαι περίεργα, άσε που φοβάμαι μήπως πεταχτεί και ο Κούρκουλος από καμιά γωνία να ζητήσει το λόγο, να του πετάξει ο Καλογήρου ''είναι πολλά τα λεφτά Άρη'' και να ρίξει και μια γυροβολιά.

και λυπημένο τον βρίσκει η χαραυγή...

Όμορφη μέρα

Ιούνιος, θα ‘τανε, δεν ήτανε, ζέστη και ένα βοριαδάκι κόντρα δροσερό, να σου στεγνώνει τον ιδρώτα στον ίσκιο. Ήρθες με τ’ αμάξι να πάρεις δυο κούτες από τον Πειραιά, απ’ το ανήλιαγο σπίτι της Λαμπράκη για το Φιξ. Μετακόμιση.
Βαρετό πράγμα η μετακόμιση δε λέω, ας ήταν όμως, σε είδα με μια χαρά καρφωμένη στο ιδρωμένο πρόσωπο, άβαφη, με την γκρι σου φόρμα και το χρωματιστό μακό από το Guggenheim Bilbao, φωτεινή και ξαναμμένη από τη γεμάτη ήλιο μέρα.
Ακόμα και να προσπαθήσω δεν θυμάμαι πολλά, μόνο τη βόλτα στην ακτή Μιαούλη καταμεσήμερο, ερημιά, και συ να τραγουδάς λόγια, λόγια.
Οδηγείς το γαλάζιο σου αμάξι φορτωμένο και γελάς. Ξέρω είναι μια μέρα ανάλαφρη και η διάθεση δεν είναι ειδικά για μένα, είμαστε καλή παρέα, αλλά η διάθεση είναι σήμερα κατάδικη σου. Αυτή η ευφορία σου που βγαίνει μέσα από την ψυχή, γιατί είναι η μέρα όμορφη, είναι Σάββατο, είναι και αρχή του καλοκαιριού.
Μου λες για το Χατζηκυριάκειο που τόσο σου αρέσει και δεν ξέρεις γιατί, για το λιμάνι που τ’ αγαπάς, για τις αποθήκες που ερημώνουν τις αργίες, για τα ρημάδια τα κτίρια στην αγορά που τα κοιτάς και χάνεσαι σε σκέψεις, για τον τοίχο της Ναυτικών Δοκίμων δίπλα στην ταβέρνα που καθόμαστε.
Ύστερα γλείφεις τα δάχτυλά σου και πίνεις και ‘γω κοιτώ τη σκοπιά της πύλης και αναρωτιέμαι φωναχτά τι καταντιλίκι είναι να στέκεις φύλακας μια τέτοια μέρα δίπλα στο μαγεριό. Γελάς.
Όμορφη μέρα.

Mercy, Mercy, Mercy

...........