Δρόμοι

Γυρίζω το κεφάλι ψηλά.

Οκταβίου Μερλιέ λέει η πινακίδα του δρόμου.Θα μπορούσε να λέει και

Rue du Chat-qui-Pêche. Οι δρόμοι που γαμήσαμε.

Το γεωγραφικό στίγμα του έρωτα, όπως αρχικά ενέπνευσε την Tracy Emin στο αντίσκηνο της, ίσως να αποτελέσει το ατομοκεντρικό GPS της ηδονής, μιας κάποιας μνήμης.

Λ. Βουλιαγμένης χωρίς ανάσα από το καυσαέριο και το θόρυβο. Ιωνίας με το τραίνο να βαράει από τα ξημερώματα βάρδια στ’ ανήλιαγο δυάρι. Βαρβάκη στο ισόγειο, στον τρίτο, στο δρόμο με κουκούλα στ’ αμάξι. Πανεπιστημιούπολη στην νέα εστία και τι δουλειά έχω εδώ μέσα, νομίζω παραμεγάλωσα για φοιτητικούς διαδρόμους, την τελευταία φορά ήταν πάνω σε ένα ξύλινο πάγκο, η αλκοολική μου ανάσα με ενοχλούσε, επίσης ήταν μόλις είχα πάρει το μεταπτυχιακό, κάπου μακριά. Γ. Ζωγράφου και νομίζω ότι δεν αγαπιόμασταν καθόλου, αλλά τότε ποιος έδινε σημασία. Αρκεσιλάου με απορία τι πάει να γίνει, κάτι στραβό, κάτι περίεργο, κοίτα με λίγο στα μάτια και πες μου μια βεβαιότητα. Χαλκοκονδύλη χαζεύοντας ειδωλολατρικά τα έπιπλα, ημιτελείς παραστάσεις, σπουδαίες ερμηνείες που δεν φτούρισαν στο ταμείο. Ομήρου, αγάπη μου ανθίζει το ψέμα και η αλήθεια μαζί, ύστερα μπαίνει μια ηχηρή ταφόπλακα...

Κοίτα χαμηλά, κοίτα χαμηλά. Οι δρόμοι είναι μόνο γραμμές, γραμμές που σε μεταφέρουν. Παράπλευρα δε μένει κανείς. Είσαι μια κουκκίδα που αναβοσβήνει σε μια διαρκή πορεία. Αν θες να νοιώσεις ζωντανός ξύσε το χέρι σου κόντρα στο γρέζι του τοίχου, αλλά μη ξανακοιτάξεις που είσαι. Στο τέλος της διαδρομής θα μπουν όλα στη θέση τους ή έτσι πίστεψε.

Φωτογραφία Robert Doisneau