Monday, October 04, 2010

Πατάρι


Κοίτουσε το πατάρι, επίμονα.
Άλλες μέρες κοιτούσε επίμονα τη μεταλλική του μπάρα για έλξεις, που σφηνώνει στο κούφωμα της πόρτας. Σχεδόν θρησκευτικά.
Πατάρι,
μεταλλική μπάρα.
Πατάρι,
μεταλλική μπάρα. Με αυτή τη σειρά.
Για μέρες καρφωνόταν. Βλέμμα κενό.

Κάποτε θυμάμαι γέλαγε, μετά ίσως λιγότερο.
Τελευταία έλεγαν ότι ήταν ανέκφραστος.
Κανείς δεν ξέρει γιατί ακριβώς, τι μεσολάβησε.
Ήταν η αρρώστια, ήταν η ζωή του;
Κανείς δεν είχε μια γαμημένη βεβαιότητα, μόνο ιδέες, θεωρίες και σενάρια.

-Από το αστυνομικό τμήμα σου τηλεφωνώ, ξέρεις...
-Ατύχημα;

Toν βρήκε να αιωρείται από ένα σχοινί γερό, δεμένο με ναυτικό κόμπο πάνω στη μπάρα, που κράταγε κόντρα σφηνωμένη στην πόρτα του παταριού. Εκκρεμής.
Σαν χριστουγεννιάτικο στολίδι.

υσ. Γεια. Πάντα αναρωτιέμαι, πάντα λυπάμαι.

6 comments:

Anonymous said...

πάντα αναρωτιόμουν-χωρίς να λυπάμαι- πώς να είναι κάποιος που γράφει κάτι τέτοιο

Κ.Κ.Μ.

gasireu said...

κaτ' αρχήν κενός
και μετά σίγουρος, πως αυτό, ναι, ήταν ένας σωστός αποχαιρετισμός...


παράλληλα σκεφτόμουν το strange fruit,
το Jude the Obscure και το
"Done because we are too menny."
και τον Ωκεανό σελ. 122
''Αιωρούνταν εκείνος και η πολυθρόνα του σαν εκκρεμές. Κι'εγώ σκέφτηκα: αιωρείται σαν απαγχονισμένος στη βραδυνή αύρα.''

το μυαλό του ανθρώπου λειτουργεί πολύ περίεργα...

Anonymous said...

"σωστός"
σαν έτοιμος από καιρό δηλαδή

Κ.Κ.Μ.

Anonymous said...

έτσι

gasireu

Σικελια said...

όμορφη πέννα...
όμορφος αποχαιρετισμός...

gasireu said...

ευχαριστώ.
φοβάμαι όμως ότι δεν υπάρχουν όμορφοι αποχαιρετισμοί...