Κοιτάχτε! μπήκε στη φωτιά! είπε ένας απ' το πλήθος.
Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν
στ' αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του
μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.
Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένoς να παραξενεύομαι.
Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;
Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.
Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.
Γινόταν ήλιος.
Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές
άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.
Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.
Το ποίημα ανήκει στη συλλογή Μεταίχμιο Β΄ (1957).
4 comments:
Με πήγες πολλά χρόνια πίσω, σε σχολική τάξη, με την μοναδική δασκάλα που αξιώθηκα να έχω ποτέ να το διαβάζει με ανατριχιαστικές παύσεις.
Χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω, gasireu.
της σειράς μου ήταν ''ο Φίλιππος'' στο βιβλίο της Β. Λυκείου, εξίσου συγκλονιστικό ποίημα κατ' εμέ!
Τι μου θυμίζεις...
Αυτό το ποίημα ήταν γραμμένο σε όλα τα "λυκειακά" τετράδιά μου και κάθε φορά που το διάβαζα ένιωθα τόσο ανάμεικτα συναισθήματα.
Και έχω από τότε να το διαβάσω... Και ακόμη και σήμερα νιώθω σαν την πρώτη φορά!
Σ' ευχαριστώ...
παρακαλώ....
Post a Comment