Το απολιθωμένο γεγονός

Αυτό το στρώμα ήταν ο παγκόσμιος χάρτης της πρόσφατης ζωής της. Έχασκε άστρωτο εδώ και καιρό. Στην άκρη, απ’ τη μεριά εκείνου, έβλεπε ξεκάθαρα σταγόνες από κιτρινισμένο ιδρώτα. Λίγες κοντές τρίχες, σφηνωμένες στο ύφασμα. Δυο σκονισμένα ίχνη στο πλάι, από μια κλωτσιά που είχε ρίξει με το παπούτσι της, ένα Σαββάτο βράδυ. Αχνά περιγράμματα, από τα δυο σώματα αγκαλιασμένα, κουλουριασμένα σε εμβρυακή στάση, αποτραβηγμένα στις γωνιές. Το στρώμα είναι η διαρκής μνήμη. Μνημείο πεσόντων, που δεν τιμάει κανείς τις γιορτές. Χωρίς λουλούδια και καντήλι. Κι’ όμως, μπροστά του, στέκει συχνά, κοκαλωμένη, στα γόνατα πεσμένη, σε στάση προσευχής, έξι μήνες τώρα και κλαίει σιωπηρά, για ώρες. Εκεί, πάνω στο ξύλινο πάτωμα της κρεβατοκάμαρας θα την πάρει ο ύπνος. Θα κοιμηθεί αποκαμωμένη στην γωνιά, σα δαρμένο σκυλί. Στον καναπέ του σαλονιού. Σε  κάποιο ξένο κρεβάτι. Αφού έχει πιει πολύ. Εδώ και έξι μήνες πίνει. Πίνει μέχρι να ξεχνάει το όνομά της. Μέχρι την γραμμή αυτή, που σε απελευθερώνει από ταυτότητα κι αρχίζεις να κατασκευάζεις ψεύτικες ιστορίες για την πάρτη σου. Πότε πιο δραματικές, πότε πιο επικές, μιλώντας –ανάλογα τον ακροατή-για γεγονότα που συγκινούν. Καθαρό δράμα, πάνω από ένα μισογεμάτο ποτήρι, πλέκεται στα χέρια μιας τσακισμένης γυναίκας.

Τις κρύες νύχτες κάτω απ’ την Ακρόπολη, στο δρόμο προς το σπίτι, ακούει στο πλακόστρωτο τον χτύπο των παπουτσιών της. Φωτίζει η νύχτα, μια βουβαμάρα σκληρή. Σφίγγει το μάλλινο κασκόλ γύρω από τον ψηλό λαιμό, σαν θηλιά. Η ενοχή των εγκαταλελειμμένων ανθρώπων. Γιατί σ’ εμένα; Τι έκανα λάθος; Πως δεν  το είδα να έρχεται; Και έπειτα, δεν πα να γαμηθείτε όλοι σας.

Στο τέλος της Διονυσίου Αρεοπαγίτου σταματάει ξαφνικά η σιωπή. Φαρμακείο, μαγαζιά, ταβέρνες. Σε ένα στενό αριστερά το Θέατρο του Κουν, ένα μικρό ανθοπωλείο που της είχε πάρει πριν την παράσταση, ένα μονό τριαντάφυλλο, δεξιά η Σφενδόνη που είχαν δει την Κούκλα του Χατζηγιαννίδη και το Ρίτερ, Ντένε, Φoς, το Ντουέντε που τα έπιναν. Εκεί κι ένας μεγάλος κάδος σκουπιδιών. Ο αγαπημένος της. Άφηνε τα βράδια, ανέπαφες, όλες τις σοκολάτες που είχε ήδη αγοράσει, όταν άρχιζε δίαιτα. Ξαναγύριζε να δει αν έλειπαν. Άφαντες. Τα όσπρια, όταν τον ενοχλούσε το στομάχι του. Εκεί και τα παλιά ρούχα, τις ντεμοντέ κουβέρτες Βέτλανς Νάουσα που έφερε απ’ τα φοιτητικά του χρόνια. Ο άστεγος στη Νίκης  δεν τις πρόλαβε, κουλουριαζόταν σε ένα δικό του ελαφρύ υπνόσακο. Ακόμα κι όταν χιόνισε.

Σήμερα, όσο και να ζάλισε τη σκέψη της, δεν θυμήθηκε κάτι να περισσεύει. Μέσα στον κάδο είναι βουτηγμένο ένα αγόρι. Δίπλα του, στο σκοτάδι, ένας άντρας, επιτηρεί σχεδόν. Δεν βλέπει καλά τα πρόσωπα τους στο λιγοστό φως, μόνο σκιές. Δεν ακούγεται κουβέντα. Μόνο το ψάξιμο που τρίζει. Αυτό που σου θερίζει τα σωθικά. Το ψάξιμο της πείνας.

Γυρίζει απότομα να φύγει κι έπειτα αλλάζει γνώμη, τους φωνάζει:

''Έχω ένα στρώμα να σας δώσω, το θέλετε;''

Καμιά απόκριση.

''Αμερικάνικο στρώμα, από τα ακριβά, αυτά που παίρνουν το σχήμα του σώματος σου.''

Καμία απόκριση.

''Ελάτε, λέει, σιγανά τώρα, ψιθυριστά, σχεδόν συνωμοτικά, μένω εδώ παραδίπλα, αν σας κάνει, το παίρνετε.''

Οι άντρες την ακολουθούν. Θα έπρεπε να φοβάται.  Όμως έχει μια έξαψη. Ανοίγει την πόρτα της. Περνάνε μέσα και το φορτώνουν στις πλάτες. Καμιά κουβέντα. Μόνο ένα αχνό χαμόγελο στο μελαχρινό πρόσωπο του αγοριού. Ρίχνει λίγο νερό στα μούτρα της και χύνεται στο δρόμο, στο κατόπι τους. Τέσσερα χέρια πασχίζουν να μεταφέρουν ένα στρώμα. Από την Πλάκα στην Αχαρνών, στα χέρια. Μια ιστορία ξαπλωμένη σε τέσσερα ξένα χέρια. Βλέπει τα κορμιά που θα κοιμηθούν ξανά. Στο τέρμα της διαδρομής μια ψιχάλα την πετυχαίνει στο μέτωπο. Κοιτάει τον ουρανό, κατράμι πίσσα. Θυμάται ένα ποίημα.

Στις ακουαρέλες του ζωγράφου
το ψιλόβροχο

αγνοεί τις λαϊκές συνοικίες.
Στην κορυφή
ενός απολιθωμένου γεγονότος
κάτω απ’ τις σημαίες
φυτρώνει το δάκρυ των φτωχών.

Η πιο ακραία διαμαρτυρία είναι η σιωπή.
Δεν την αντέχεις.

Θέλει να ουρλιάξει στη σιωπή.

Το ποίημα είναι το:

Ανέκφραστοι

Του Αντώνη Αντωνάκου από το Φθινόπωρο του Στρατιώτη

απ' όπου και ο τίτλος

φωτογραφία Henri Cartier-Bresson

Σε βλέπω στο ποτήρι μου

Θυμάσαι τις νύχτες; Για να σε κάνω να γελάσεις περπατούσα πάνω
στο γυαλί της λάμπας.
«Πώς γίνεται αυτό;» ρώταγες. Μα ήταν τόσο απλό
αφού μ’ αγαπούσες.

Τ. Λειβαδίτης

τις πρώτες μέρες του φθινοπώρου, περπατούσαμε στις μύτες, πάνω στο γυαλί της λάμπας, μιλώντας για τις αγωνίες μας, μέσα σε ποτήρια μισογεμάτα, εσύ, εγώ, αυτή κι ο άλλος. Δεν κόμπιαζαν οι λέξεις στις στροφές των τραγουδιών, τα χέρια λύθηκαν, έπαιξαν οι άκρες των δακτύλων κι ένας νοτιάς βραχνός, σχεδόν άρρωστος, πήγε να καπελώσει την εποχή

-1-

Η Βαρβάκειος είναι γεμάτη τα μεσημέρια. Άνθρωποι πεινασμένοι ολόγυρα, δεν έχουν κάποιον να τους περιμένει ή έχουν τον λάθος άνθρωπο να περιμένει. ‘Έτοιμοι να πιουν για να ξεχάσουν σε ένα συναδελφικό ώμο, τρώνε και κελαηδάνε. Έχουν δουλειά, ο ήλιος ζεσταίνει τις μέρες του φθινοπώρου, τα πόδια τους κρατάνε γερά. Δίπλα πεταμένα  απομεινάρια σφαγίων. Μια γάτα σκαλίζει με το χέρι της μια ντάνα από σκουπίδια.

Δεν είναι εδώ η Δύση που έψαχνες να βρεις ομορφιά μου. Να κοιτάς ψηλά, κάτω ο δρόμος είναι πιτσιλισμένος αίμα.

-2-

Υπάρχει ένα καφενείο στο Πέραμα. Εκεί που συζητάγαμε, πίναμε, με τις ώρες, δεν θυμάμαι πια τι. Θα το πω, το αλλοτινά δικό μας καφενείο. Εσύ μπορεί να το μετονομάσεις σε ό,τι επιθυμείς. Καφενείο η καύλα, καφενείο η πνευματική γαλήνη, καφενείο θα σας φέρνω όλες εδώ. Ηρεμία και τα μαγικό περίπτερο απέναντι. Νομίζω δεν είσαι πια αυτός που παρουσιαζόσουν. Πέσανε οι μάσκες των ρόλων.  Εγώ είμαι ίδια κι απαράλλακτη. Οι νότες μου έπαιζαν ακόμα την αρχή μιας συμφωνίας. Η μουσική μας συντροφεύει, δίπλα στις λεωφόρους, μέσα στα καφενεία, πάνω στα στρώματα. Αλλάζει ο τόνος, το ρεπερτόριο ξεφτίζει, αλλά υπάρχει πάντα μια νότα κλεμμένη, ένα σιγοψιθύρισμα που σου τρυπάει τον εγκέφαλο. 

Αυτή τη φορά σε εκτέλεση που αρέσει αποκλειστικά σε μένα.

-3-

Όταν πρωτογνωρίσαμε τον Τάσο, το πρώτο πράγμα που μας είπε ήταν, δεν έχω πτυχία και δεν διαβάζω βιβλία, δεν διάβασα ποτέ μου. Πάντα μου άρεσε η δουλειά και τα μαστορέματα. Εξωτερικά είναι ένας κανονικός τύπος από τα βόρεια προάστεια. Εκεί που τα πίναμε στο Ψυχικό, μας έλεγε πως δεν καταλαβαίνει όσους τρομάζουν από τη δουλειά, όσους βαρυγκωμούν κάθε πρωί για το γραφείο. Αυτοστιγμεί άκουσα την πλατινέ ξανθιά του πίσω τραπεζιού να λέει στις φίλες της, δεν τον φοβάμαι τον άντρα μου, η συντέλεια του κόσμου να έρθει, θα βρει τρόπο να δουλέψει, θα βρει τρόπο, με κάθε μέσο, να φέρει χρήματα στο σπίτι. Ύστερα άρχισαν να αναλύουν το βάθος του άντρα Ιχθύ. Τρεις ξανθιές ντεκαπαρισμένες μίλαγαν για βάθος και ψυχανάλυση χαρακτήρων πάνω από τον καπουτσίνο τους. Αν είχε ντελβέ, το επόμενο βήμα θα ήταν να γυρίσουν το φλιτζάνι.

Για να γυρίσουμε και πάλι στον Τάσο, που μας κέρασε και όλα τα ποτά, σημειώνω ότι πιστεύει στους ανθρώπους με αρχίδια. Όπως η μάνα του, που είχε μόνη της, μεγάλη μεταφορική εταιρεία και τη σεβόταν όλη η πιάτσα. Παρά την μπέσα και την ευγένεια της, κάποιος κατάφερε να της τη φέρει. Σημεία των καιρών. Ρε συ, μου λέει, δε θα σου γράφω πια σε greeklish τα μηνύματα, αλλά θέλω να μου διορθώνεις τα ορθογραφικά μου λάθη. Η ευαισθησία του μου καρφώθηκε στο μέτωπο. Ας πιούμε στη νίκη των αληθινών.

Θυμήθηκα κάτι αγοράκια με ψηλά τη μύτη, που φαντασιώνονται τις ιδανικές εργασίες, πόστα που δεν υπάρχουν ή δεν είναι διαθέσιμα για την πάρτη τους. Άλλο ένα τζιν τόνικ φίλε. Ζούμε σε μια εποχή μπετόν αρμέ, φτιαγμένη για ανθρώπους που τα πόδια τους πατάνε στη γη. Που ο καθρέφτης τους δείχνει την αγουροξυπνημένη μάπα τους, ακριβώς όπως είναι. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. 

Πόσα πριγκιπόπουλα, πόσα αγνά χωριατόπαιδα, δεν καταπίνει ολάκερα για κολατσιό, ο δράκος των ημερών.

-4-

Στα πεταχτά κάθισε μαζί μας στο Dark Sun, να πει ένα γεια η Βιολέτα. Την κερνάμε ένα σφηνάκι τεκίλα. Μαύρα ρούχα, τατουάζ με τέρατα, βαρύ μακιγιάζ, μαύρα νύχια, σκουλαρίκια παντού και μπότες Μάρτινς. Δεν ήταν και δύσκολο να καταλάβεις τι μουσική άκουγε. Άρχισε να μιλάει για τις τούφες από ανθρώπινα μαλλιά, που χορεύουν τη νύχτα στα άδεια ασκούπιστα βαγόνια του μετρό. Στο μακάβριο χορό, μπλέκουν μαλλιά με μαλλιά ξένα και πορεύονται μαζί, εκεί στο  πάτωμα του συρμού. Η Βιολέτα μαζεύει τις τούφες κρυφά και με πλαστικά γάντια. Ξεπατικώνοντας την, από ένα σαρακοφαγωμένο εγχειρίδιο μαύρης μαγείας που κάποτε αγόρασε στο Μοναστηράκι, κάνει ό,τι τελετή μπορεί. Δένει, λύνει και καρφώνει. Για να περνάει η ώρα της. Άνεργη σατανίστρια της πλάκας. Εξασκείται στα κουτουρού.

Ονειρεύτηκα αμφιθέατρα γεμάτα από φοιτήτριες να σφαδάζουν στα έδρανα αναίτια. Αγόρια να σκοντάφτουν στα ραντεβού τους. Ζευγάρια να μη μπορούν να σταυρώσουν οργασμό στο άνθος της καυλωμένης νιότης τους. Χεβυμεταλλάδες να δίνουν κουτουλιές στους τοίχους των σπιτιών τους. 

Η αδέσποτη μαγεία θα μας γονατίσει στο τέλος όλους.

-5-

Η αγορά στην Αίγινα είναι κλειστή, έχει πάει έντεκα και, τη νύχτα, όμως η ταβέρνα του Μπάμπη ακούγεται μέχρι το λιμάνι. Φωνές και μουσική. Ο George De Koutali,  μια χαρούμενη φιγούρα, σκέτος ήρωας του Ουγκώ, χτυπάει ρυθμικά τα κουταλάκια του. Η μπλούζα που φοράει γράφει όνομα και ιδιότητα. Ο μικροφωνισμός πανηγυριώτικος, αλλά τέτοια ώρα, μέσα στο κέφι του κρασιού που ρέει, γελάς, ξεκαρδίζεσαι. Η παρέα κοιτάει τα γερόντια να βαλσάρουν στη μέση του δρόμου, εκστατικοί, τουρίστες στον ίδιο τους τον τόπο. Τα δυο σου χέρια πήρανε, βεργούλες και με δείρανε. Χαμογελάς με τον ογδοντάρη κύριο που χορεύει καρσιλαμά και λέει πικάντικα αστεία, σαστίζεις που είπε πως είναι ευτυχισμένος, γιατί έγινε πατέρας-λέει-σήμερα, που για αυτόν το σεξ είναι το μυστικό της μακροζωίας, που οι νιτσεράδες του αυτόματου πωλητή δεν τον ενδιαφέρουν, μόνο το Viagra. Παράξενος τύπος. Όχι πια άλλα χαμένα χρόνια, αναφωνεί. Μου χαϊδεύεις το πόδι. Δε φοράμε τα καλά μας, ο αέρας μας ανακάτεψε τα μαλλιά, φοράμε το γέλιο μας. Τα πρόσωπα που ξεκαρδίζονται σου σπαράζουν την ψυχή. Με λες ματάκια μου. Η ευτυχία σε κάνει ευσυγκίνητο, τόσο ώστε να πιείς και δυο ποτά ακόμη. Αλκοόλ ως το ξημέρωμα. Με τα πόδια ανοιχτά στην κουκέτα, θα ονειρευτώ μέσα στο μεθύσι μου κάτι κοφτές κουβέντες για τριήμερα στην Βόρεια Εύβοια με τη σκηνή, γυμνοί μπροστά στο Αιγαίο, κάτι για φωτιές να μας ζεστάνουν, κάτι ο κώλος σου είναι μια πατρίδα και το μουνί σου φυλακή. 

Αντίο ζωή, αν τα θυμάμαι όλα αύριο.

 Η φωτογραφία του Clay Williams

Ισόβια

είχε καταδικαστεί
να τον αποφεύγουν
όπως ο διάολος το λιβάνι

από τα μονοπάτια της Αγίας Άννας
ως τη λόζα του νησιού
μύριζε η ανάσα του
σκληρή αλήθεια
και σκέψεις βαριές
ασήκωτες
μολύβια
κι' όσο να πεις
το καλοκαίρι στα νησιά
είναι για χάχανα

άντε και καμιά
γυμνή ψωλή
σε κοινή θέα



στην Ελένη

φωτογραφία Henri Cartier Bresson

Eδώ

Πάνω σε ένα βράχο, τραχύ, από αυτούς που δεν σκαρφαλώνονται με άμαθα γυμνά πόδια και κόβουν σαν λεπίδια, ακούμπησε τον καπνό του. Ήταν περίεργο, αλλά μέσα σε αυτό το καλοκαίρι των θυελλωδών ανέμων, η μέρα ήταν άπνοη.  Ξεψυχισμένη. Η θάλασσα γυαλί ή μάλλον χάντρα θαλασσιά, για το μάτι που βασκάνει. Ο ποιητής μέσα του αηδιάζει.

‘Άκου το μάτι. Ρε μαλάκα ή είσαι άπιστος ή δεν είσαι.’ Τελοσπάντων, δεν φυσάει καθόλου.

Η αφόρητη ζέστη σε άπνοια, είναι ο διχασμός ανάμεσα στην όρμη να βουτήξει στο νερό και την πακτωμένη ανάγκη να σταθεί ακίνητος, λιώνοντας στο χρόνο, παγώνοντας τη στιγμή. Ο ιδρώτας στάζει απ’ το μέτωπο, απ’ το στήθος, τις μασχάλες, τ’ αρχίδια. Μικρές σταγόνες ποτίζουν τις κροκάλες. Η μία μετά την επόμενη. Και το τσιγάρο μισοτελειώνει ανάμεσα στα κιτρινισμένα δάκτυλα. 

 

Η φιλοδοξία πεταρίζει μπροστά στα μάτια, σαν αποκόλληση.  Μια γραμμή θολή και μπλε, σε άλλο σημείο κάθε φορά. Κλείνει τα μάτια σφικτά. Εξαφανίστηκε. Η φιλοδοξία, η αισιοδοξία, η δόξα, η λόξα, λέξεις, καμία σημασία δεν έχουν. Εδώ και τώρα. Μπροστά στα πόδια του ένα κύμα στριφογυρίζει το γέρο αχινό στον αφρό. Πεθαίνει. Δεν μπορεί να προσκολληθεί πια. Πεθαίνει. Άλλαξε χρώμα ήδη. Μίκρυναν τα αγκάθια του με τον καιρό, έπαψε να είναι ο αχινός που ήταν. Ήρθε η ώρα να δει τον έξω κόσμο, τελετουργικά. Ένας τελευταίος χορός.

 Εδώ και τώρα, είναι τα στήθη της. Μαλακά, στητά, γυμνά. Τα ζουλά και ζωντανεύουν. Η μικρή μελανιά απ’ τα δάκτυλα παραμένει εκεί. Σημάδι ότι πέρασε. Και η μανία μεταφυσική. Η αγριότητα, του μέσα στο κατακαλόκαιρο, έξω στην φύση. Η βία που απομένει ανάμεσα τους, όταν γδέρνει το τοπίο κάθε επίστρωση βρωμιάς. Κι η μικρή κραυγή, ‘μη πρόσεξε, μη λερώσεις το καθαρό σεντόνι, έλα, πάνω μου’.

Οι σπηλιές, να τη στριμώξει, οι γωνίες στα μονοπάτια, να της αγγίξει τα γόνατα. Να σκύψει στα σκαλιά να γλείψει τις κλειδώσεις. Ας μείνει εδώ. Εδώ είναι το νυν και το αεί.  Στο βάθος, κοράκια κρώζουν τον πόθο και το θάνατο. Εδώ είναι η ζωή. Στο άγριο κατσίκι που στάθηκε στην άκρη του γκρεμού να δει το ηλιοβασίλεμα. Δεν τον πιστεύει κανείς. Λυρικότητες κι αηδίες. Κι όμως στάθηκε. Κι όμως το είδε. Παραμιλούσε, παραπατώντας. Θυμήθηκε τη σκηνή, πολύ αργότερα, στο κέντρο υγείας, που τον μετέφεραν με ηλίαση και ένα μεγάλο καρούμπαλο στο μέτωπο. Ο γελοίος.

Μακροβούτια

Μπατάρει η εποχή, μπατάρει άσχημα. Σε παίρνουν τα καράβια κιβωτοί, σε φέρνουνε, σε πάνε. Τσακίζει η ψυχή στο φευγιό. Φωνάζει μέσα σου, κουφάλα ζωή, δες με, σαλπάρω. 

Άνοιξα το παράθυρο στην θέα της θάλασσας. Σκοτεινή νύχτα, χωρίς φεγγάρι κι η χλιαρή αύρα έμπασε στο δωμάτιο, γαλάζια μνήμη ανακατεμένη με τη μυρωδιά χιώτικου γιασεμιού, που θέριευε στη γωνιά, δίπλα στην υπαίθρια κρήνη.

Άρχισε να αλλάζει τη θέση των επίπλων στο ενοικιαζόμενο, με μανία. Εδώ το κομοδίνο, οριζόντια το κρεβάτι. Έπειτα λιποθύμησε από την κούραση πάνω στο παλιό στρώμα. Γυρίζοντας με τις ζεστές τυρόπιτες στο χέρι, νωρίς το πρωί, παρατήρησα ότι μέσα στο διπλανό μαντρότοιχο, κάποια από τα μνήματα ήταν ανοιχτά.

Δεν κοιμήθηκα καλά, μου είπε, στριφογύριζα, είδα ότι περνούσαν πάνω απ’ τα σεντόνια μου άνθρωποι, κόσμος πολύς, τα γέμιζαν με άμμο. Τους ρώτησα αναστατωμένη γιατί. Εδώ είναι ο δρόμος μας, απάντησαν και χάθηκαν μέσα  στον τοίχο.

Δεν ήξερε ακόμα ότι δίπλα, μεσοτοιχία και στη μεριά της ακριβώς, ήταν το νεκροταφείο του χωριού.

Καθίσαμε κατάκοποι, σε μια ταβέρνα, στην άκρη του νησιού. Το διπλανό τραπέζι ήταν γεμάτο άδεια καραφάκια ούζο. Ο μουστακαλής ιδιοκτήτης, ήδη μεθυσμένος, άρχισε να μιλάει έντονα στο μοναχικό παραθεριστή. Ιδιόρρυθμο, σαν ξέμπαρκο οδηγό λεωφορείου.

-Είσαι ασφαλίτης, έτσι, το βρήκα;

-Μα πως σου πέρασε απ’ το μυαλό αυτό; Όχι βέβαια, είμαι δικαστικός κλητήρας.

-Είδες που το πέτυχα με τη μία;

Ο συνταξιούχος Ιάπωνας ταξιτζής, σκαρφαλωμένος στα βράχια του νησιού, έκανε κοντά τρεις μήνες διακοπές. Στρεφόταν προς τη δύση κάθε απόγευμα, για την τελετουργία του χαιρετισμού στον ήλιο. Ζέσταινε νερό για πράσινο τσάι, με δύο μεταλλικές αντιστάσεις σε μορφή ράβδου, στο πίσω μέρος του καφενείου, ευλαβικά, το βράδυ στις επτά. Πολλοί επιστημονίσκοι είχαν βγάλει το συμπέρασμα ότι κάνει κάποιου είδους ηλεκτρόλυση. Τσάι έβραζε ο άνθρωπος. Τσάι.

Η σκηνή του ήταν περιτριγυρισμένη από χαρτόκουτα και μεγάλες πέτρες. Δε μιλούσε σχεδόν σε κανέναν. Έτσι περνούσε τα καλοκαίρια, στην άλλη άκρη της γης, στην χώρα ενός διαφορετικού ήλιου. Μόνο, που και που, απαντούσε σε ερωτήσεις ευγενικών πλην αδιάκριτων κοριτσιών.

-Τι έχετε μέσα στα κουτιά; (Τόλμησε να ρωτήσει μια νιόφερτη).

-Τα πράγματα μου.

-Και τι πράγματα είναι αυτά;

-Αυτό είναι το μυστικό μου.

Ο εξάδελφος αλώνιζε πάνω κάτω την παραλία, έβγαζε το μαγιό όταν βουτούσε και μετά το ξανάβαζε στην ακτή. Μας ντρεπόταν. Η δικαιολογία του ήταν, ότι δεν κάνει να λιάζονται τ’ αρχίδια, γενικώς, όχι μόνο τα δικά του. Κάθε μεσημέρι άρχιζε τη γκρίνια.

-Δεν έχει γκόμενες της προκοπής. Όλο δήθεν εναλλακτικές. Άντε να ρίξω λίγο τον πήχη, λιγάκι ακόμα.

-Τη βλέπεις αυτή την αλαφροΐσκιωτη με τα χαϊμαλιά, το κόκκινο κραγιόν; E, σε κοίταζε.

-Αυτή που νομίζει ότι βρίσκεται σε τελετή παγανιστών;

-Άσε, γράψε άκυρο, φεύγει, τώρα που πήγα να κατουρήσω είδα που έφτιαχνε το σακίδιο της.

-Φεύγει; Ρε συ, πόσο ακόμα θα κατεβάσω τον πήχη, πόσο;

Ο γερασμένος γιατρός, κυλιόταν στην άμμο. Το ζαρωμένο του κορμί εκλιπαρούσε λίγη προσοχή. Όμορφα αγόρια, γραμμωμένα, μαυρισμένα, ολόγυμνα, έπαιζαν μπάλα παραδίπλα.

Κράταγε μια μπουρού, που έβγαζε ένα βραχνό, μελαγχολικό βουητό. Την πασπάτευε με τα χείλια και φύσαγε, με τον ενδεδειγμένο τρόπο (βεντουζωτά), όπως έλεγε, κάθε λίγο. Περίμενε σιωπηλά, στο πόστο του, σαν γκόμενα που ντρέπεται, ποιος ξέρει τι, απέναντι σε αυτό το ποτάμι ερωτισμού, που σάρωνε το οπτικό του πεδίο. Το μάτι που ασελγεί ερήμην στο αντικείμενο του πόθου. Αν τύχει, αν ήταν να βρέξει λίγο τα χείλη του, να ξεδιψάσει. Είναι σκληρό, αβάσταχτο, να γερνάς διψασμένος.

Τη στρίμωξε κόντρα στην ξερολιθιά του υπαίθριου καφενείου. Φαινόταν ζαλισμένος. Όλοι ήμασταν. Έπαιζε δυνατά μαύρη μουσική. Επιλογές του ντιτζέρη. Λαντζέρης το πρωί, Dj τη νύχτα. Το στόμα κολλημένο στο λαιμό. Το χέρι είχε χωθεί κάτω απ’ το φόρεμα. Θα ορκιζόμουν ότι της είχε σκίσει το εσώρουχο. Φόρα παρτίδα κι εμείς γελούσαμε. Το κορίτσι με μισόκλειστα μάτια, βαριανάσαινε. Tρεμόπαιζε στην αγκαλιά του. Όταν κατέβασε την τιράντα από τον ώμο και φάνηκε το στήθος της, μας κόπηκε το γέλιο. Αργότερα τρεκλίζοντας στην ανηφόρα, είδα τη σκιά της να κουνιέται μανιασμένα πάνω του, σε κάτι σκαλιά στον περίβολο της Φανερωμένης. Μεγάλη η χάρη της. 

Η ζέστη μαλακώνει τα σώματα, τα πλάθει στο λιοπύρι με τ’ αλμυρά της χέρια. Κάνει τα μάτια επιεική. Φιλήδονα. Τα στόματα ξερά, απεγνωσμένα, να πιούν, να φιληθούν. Κακόμοιρο σώμα, κάνεις σαν χήρα του εξήντα που λιώνει μεσ’ τα μαύρα από καύλα. Ξέρεις δεν γράφω ποτέ για ανθρώπους που δεν συμπαθώ. Για άνοστα ανθρωπάκια που παριστάνουν τους αξιοπρεπείς. Υπάρχει τόση όμορφη ασχήμια, τόση διαβολεμένη ομορφιά, τόση αγιότητα εκεί έξω. Γλυκά ναυάγια σκουριάζουν στον βυθό, ενώ τα τρώνε σιγά, σιγά οι στρειδώνες. Αρκεί να βουτήξεις με τη μάσκα στα βαθιά. Αρκεί να ξέρεις να κρατάς την αναπνοή μακροβούτι στο σκοτάδι.

περιοδικό μπαχάρ* , καλοκαίρι, τεύχος πέμπτο.

φωτογραφία Manuel Votta

στην Μαρία, τη Γεωργία, τον Friday, τη Γιώτα και το Γιώργο

Γερανοί

οι μεταλλικοί γερανοί

σχεδόν ηθελημένα

κοιτούν την θάλασσα

στο νέο εργοτάξιο της όπερας

στρατιώτες

παράλληλα στοιχισμένοι απέναντι

στοιχηματίζω

ότι μελαγχολούν κομματάκι

για τα φτερά των συνονόματων πουλιών

που δεν έχουν

ιδρώνουν

στον καύσωνα της γελοίας αυτής πορείας

του λυρικού προς το υδάτινο

το άνοιγμα

για τη γριά φανατική

εν τω μέσω μιας εποχής

που σημαδεύει με αυτόματα

κάτι τραβέλια ξαναμμένα

λίγο πιο πάνω

τέρμα Συγγρού

η φωτογραφία του Riccardof από το flickr