Βαθιά ζωώδης στιγμή

Η περασμένη χρονιά κόντεψε να τελειώσει με πίκρα, όχι ότι άρχισε καλύτερα. Δεν ήταν όμως τελικά έτσι, μια και τελείωσα, χύνοντας.
Ικανοποίηση και ευφορία. Ακούγεται ίσως κυνικό, μπορεί ακόμα και ρομαντικό για κάποιους, αλλά είναι η αλήθεια και σκέφτεσαι τι πιο λογικό απ’ το να αλλάξεις χρονιά πάνω σε ένα οργασμό. Ακριβώς επάνω.
Νομίζω ότι θα προτιμούσα φέτος να αλλάξω χρονιά πίνοντας. Ίσως μου πάει πιο πολύ στην ψυχοσύνθεση μου, ίσως είναι η διάθεση μου τέτοια. Μ’ αρέσει να γελάω ασταμάτητα μέσα σε αχνούς από αλκοόλ και να μπλέκω τα λόγια μου. Από τις ψεύτικες υποσχέσεις και τα κατά δήλωση συναισθήματα να τυλίγουν απρεπώς ζωώδη γαμήσια, επιλέγω μεθύσια και γαμήσια σκέτα. Άνευ χαρτοφυλακίου.

Η φωτογραφία από την ταινία του Οικονομίδη

Alice's Adventures in Wonderland

"Μα δε θέλω να μπλέξω με τρελούς" παρατήρησε η Αλίκη.

"Α, αυτό δεν μπορείς να το αποφύγεις!" είπε η Γάτα.

"Οι πάντες είμαστε τρελοί εδώ".

Lewis Carroll
(εκδόσεις Πατάκη)

Τρόμος και ρομάντζο

Σφήνα

Η περίοδος είναι θολή. Ζέστη. Μια διαρκής αναμονή πριν να ξεσπάσει η θύελλα. Τίποτα αυτοτελές, μάλλον χλωμό στην προκειμένη περίπτωση, δεν θα μπορούσε να ξεχωρίσει.
Δεν υπάρχει ορατότητα και η ομίχλη που έρχεται, προφανέστατα από τη θάλασσα, καταπίνει τα πάντα, αδιάκριτα.
Νομίζω είναι καλύτερα να μη σε κοιτάω κατάφατσα, δεν έχει σημασία το πρόσωπο σου, ίσως δεν έχεις πρόσωπο πριν το χρόνο, μονάχα μια αδιόρατη παρουσία.
Στη μίμηση μιας ρομαντική ιστορίας, τείνω το χέρι, χωρίς καμία σιγουριά, ανόρεκτα, αλλά σ’ αγγίζω. Βλέπω στον καθρέφτη μου πως είναι η αναπαράσταση ενός μικρού έρωτα. Ενός ανύπαρκτου έρωτα που θα τον καταπιεί η ομίχλη.



Χρόνος

Τικ, τακ, τικ, τακ. Περνάνε οι μέρες, οι μήνες, ο χρόνος. Δεν θα ζήσουμε αιώνια, αλλά φοβάμαι πως μπορεί να ζήσουμε πολύ. Μείναμε κολλημένοι εκεί, πάνω σε ένα θλιβερό κρεβάτι, ή ίσως σε ένα λιγότερο θλιβερό, με ωραία εσώρουχα, σεντόνια να μας τυλίγουν σαν σάβανα και το άρωμα σου να αχνίζει πάνω από το σώμα. Προσπαθώ να θυμηθώ μια εικόνα ξεκάθαρη, την κίνηση ενός ποδιού, τα χέρια σου να ακουμπάνε κάπου. Δεν θυμάμαι τίποτα όμως, μόνο την υγρή ζέστη.



Αποτύπωμα

Κοιτάω τα μέλη μου, ανέπαφα. Ανοίγω τα μάτια και βλέπω ακόμα. Μάλλον την έβγαλα. Κανένα αποτύπωμα. Ανάμεσα στα όνειρα μου, σε αλκοόλ και υπνωτικά χάπια, νομίζω ένα βράδυ με πήρες τηλέφωνο, η φωνή σου κόμπιαζε. Έτσι σκατά μπερδεμένα που μου μιλάς, στοιχηματίζω πια ότι καταλαβαίνω τα μισά. Θα ορκιζόμουν μεσ’ τη ζαλάδα, σα να μου είπες ότι σου έλειψα, απλά δεν καταλαβαίνω τι ήταν αυτό που μπορεί να λείπει σε κάτι έντρομα ημιτελές. Ύστερα είπα να το αποδώσω σε κύκλους που κλείνουν και σε μικρές πορείες προς τα εμπρός, κάτι εμπρός που θυμίζουν πίσω, πίσω από την πλάτη και πισωκολλητά.


Οι πίνακες και ο τίτλος από την τελευταία έκθεση του Στέφανου Ρόκου στη Γκαλερί Αγκάθι, αλλά και παλιότερη δουλειά του.

Επιτύμβιο

The Tenderness, 2000, Sára Saudková



Κάθε φιλί
αποτελείται εξολοκλήρου από τον κίνδυνο
να'ναι το τελευταίο.

Επιτύμβιο
Κική Δημουλά

video Reflections of a Skyline
από το έργο Crave
της Sarah Kane

Καμιά φορά

Καμιά φορά όταν κοιτάω βαθιά μέσα στα μάτια σου,
ορκίζομαι ότι μπορώ να δω τη ψυχή σου!
Άντε ρε μαλάκα, σιγά μη δεις και τους εφιάλτες μου.
Με ξεπλένουν ατέλειωτες βροχές των μουσώνων, ορκίζομαι, καμιά φορά...
Καμιά φορά πίνεις πολύ, κάνεις και κανένα μπάφο και βλέπεις αγάλματα να σου κλείνουν το μάτι.
Χόρεψε, χόρεψε, κόλλα τις σόλες σου σε νοθευμένα ποτά, ζάχαρη και κωλόχαρτα κομφετί, κι’ ύστερα στο χαλάκι από χόρτο, το οικολογικό, να τις σκουπίσεις καλά για να ‘ρθεις μέσα.
Μέσα μου, στο άδυτο μου, στο βρωμερό μου το κελί, στο σκοτεινό κρεββάτι μου, εκεί που θ’απιθώσεις το άσπρο σου κορμί να το γαμήσω.
Εκεί επάνω, μιλάω εγώ, βογκάω εγώ, ουρλιάζω εγώ, χτυπάω το στήθος μου σαν πίθηκος.
Ανελέητα με φόβο να μελανιάσω την ανενεργή καρδιά μου, ω, δεν έχω συναισθήματα μετά τη ρεύση, ω η μάνα μου δε μ’ αγάπησε πολύ, ω μου φταίει ο κόσμος κι’ ο ντουνιάς.

Η φωτογραφία του θεού.

Κόκκινο

Το διπλανό τραπέζι είναι κόκκινο. Οι ξύλινες καρέκλες είναι εξίσου κόκκινες.
Δυο Κινέζοι από τη μία μεριά και από την άλλη τρεις Έλληνες της εναλλακτικής σκηνής. H νεαρή Κινέζα μιλάει στο διπλανό της, κάνουν που και που παύσεις για να φάνε Μύστικ Πίτσα.
Όταν οι υπόλοιποι αρχίζουν μια εκτενή ανάλυση για το Μάο και τις τακτικές του, τους ρίχνω μια έντονη ματιά γεμάτη απορία.
Η παρέα τους με εντυπωσιάζει περισσότερο και από πορτραίτο ανάπηρου της Diane Arbus.

Red Sparowes

Ξεκινάς να πας στη συναυλία ενός συγκροτήματος που αγαπάς γιατί σου ξύνει με τον ήχο του τα σωθικά, όσο ακριβώς σου αρέσει και ανεβάζει τους παλμούς της καρδιάς σου, κάνοντας σε να νιώθεις για λίγο ίσως, ότι είσαι ένας ζωντανός άνθρωπος.
Δεν περιμένεις και πολλά από το live, δεν είσαι από αυτούς που θα παρασυρθούν εύκολα, κι’ όμως, η μουσική τους από κοντά χαράζεται στην επιφάνεια του σώματος σου. Τέσσερις κιθάρες και ένας ντράμερ σε χτυπάνε χωρίς έλεος, σε μια μελωδική παράκρουση.
Ο αέρας δονείται, το ξύλινο πάτωμα συντονίζεται, τα τύμπανα σου αγκαλιάζουν οριακά την ένταση και νιώθεις ότι έχεις γίνει ανάλαφρη σκιά που τινάζεται ανελέητα, δεξιά, αριστερά, στην οροφή και πίσω, σ’ένα ροκ παραλήρημα των καλύτερων στιγμών τους με την υπογραφή δυο εμβληματικών μουσικών του Bryant Clifford Meyer και του David Clifford.

we left the apes to rot, but find the fang grows within

In my end is my beginning

''And you see behind every face the mental emptiness deepen. Leaving only the growing terror of nothing to think about;
Or when, under ether, the mind is conscious but conscious of nothing
I said to my soul, be still, and wait without hope
For hope would be hope for the wrong thing; wait without love,
For love would be love of the wrong thing; there is yet faith
But the faith and the love and the hope are all in the waiting.
Wait without thought, for you are not ready for thought:
So the darkness shall be the light, and the stillness the dancing.''

East Coker
T.S.Eliot

Η ιστορία του ματιού

Είπε,
μπροστά στην οθόνη μου, τον παίζω.
Δεν είναι καθόλου γοητευτικό θέαμα αυτό. Αλήθεια. Πίστεψε με.
Τίποτα πιο ιδιωτικό από κραυγές ηδονής που σκίζουν τη σιωπή της μαλακίας.
Ναι, δεν είναι ένα θέαμα που θα έπρεπε να δεις. Εντελώς προσωπικός ο αυτοερωτισμός μου και συ που έχεις σχέση μαζί μου είσαι κάτι άλλο.
Μαζί σου πηδιέμαι, μόνος μου τον παίζω και το ένα δεν αναιρεί το άλλο.
Στο ένα σχήμα συμμετέχεις στο άλλο είμαι μόνος, καθορίζοντας τις συνθήκες κατ’ απόλυτο λόγο, ω πόσο εγωιστής είμαι, ακόμα και σ’ αυτό.
Ουρλιάζω χύνοντας τη βαθιά μοναξιά μου.


Γύρισα τρέχοντας στο σπίτι με τη λαχτάρα να τραβήξω άλλη μια μαλακία, και τ’ άλλο βράδυ τα μάτια μου ήταν τόσο κομμένα που η Σιμόν, αφού πρώτα με κοίταξε καλά καλά, έκρυψε το πρόσωπο της στον ώμο μου κι είπε σοβαρά:
Άλλη φορά δε θέλω να αυνανιστείς χωρίς εμένα.

Άλλη φορά δε θέλω να αυνανιστείς χωρίς εμένα.

Ψιλόβροχο στον ώμο της

Ψιλόβροχο. Οι πλάκες του Συντάγματος γλιστράνε. Ένα στρώμα γλίτσας προσθέτει στο ζειν επικινδύνως. Πολύ όμως.
Όλοι τρέχουν μήπως γλυτώσουν τις ψιχάλες, κάνοντας ζίγκ ζάγκ να αποφύγουν τον Πακιστάνο που στοχεύει στο μάτι με κάποια απ’ τις ομπρέλες του.
Εκείνη έχει φρεσκοβαμμένα τα νύχια της μαύρα, σε μια προσπάθεια το έξω της να δείχνει ξεκάθαρα το πως νοιώθει μέσα της. Μόλις βγήκε από ένα κομμωτήριο. Ήταν η μόνη πελάτισσα. Η κρίση ίσως.
Τρέχει με το δερμάτινο στο ένα χέρι, στο άλλο κρεμασμένη την τσάντα, έντεκα σχεδόν πιρουέτες, μερικά σκαλιά, μια στροφή και να’ τη μέσα στο βαγόνι για Φιξ.
Δεν κάνει ζέστη, έπιασε το πρώιμο κρύο, αυτό που με την υγρασία θα δώσει γόνιμο ενδιαίτημα σε όλους τους ιούς που συχνάζουν στη αττική γη, φέτος, αυτή τη χρονική στιγμή. Γαμημένη υγρασία, με κάνεις να θυμάμαι ότι περνάνε τα χρόνια.
Στέκεται στην πόρτα. Ώρα τώρα της έχει πέσει η τιράντα του σουτιέν απ’ τον ώμο. Την ενοχλεί. Έχει φτάσει στη μέση του μπράτσου. Την ενοχλεί πολύ, τόσο που από τα νεύρα και το κρύο η αριστερή της ρώγα, απ’ τη μεριά της τιράντας, έχει σκληρύνει και την πονά.
Απέναντι της, στην πόρτα, στέκει ένας νεαρός, όχι πάνω από εικοσιεφτά, όχι ιδιαίτερα ωραίος, αξύριστος και με σακίδιο. Δηλαδή, μια χαρά παιδί. Τον κοιτάει βαθιά στα μάτια. Η τιράντα την γαργαλάει, τόσο που δεν το αντέχει. Τον κοιτάει ξανά, ακόμα πιο έντονα, μακάρι να διάβαζε τη σκέψη της.
Θέλει να τον πλησιάσει και να του ψιθυρίσει, όταν βγουν στον σταθμό. Να τον παρακαλέσει είν’ αλήθεια, να βάλει το χέρι του μέσα στην μπλούζα της και να της σηκώσει την τιράντα, ώστε να νοιώσει καλύτερα, μέχρι να πάει σπίτι. Τον κοιτάζει σχεδόν υπνωτικά. Αυτός απορημένος. Όχι ερωτικά, μα με απόγνωση. Φοβάται να ψιθυρίσει, φοβάται μήπως της βάλει τις φωνές, φοβάται μήπως όταν την ακουμπήσει γείρει στον ώμο του, για μια στιγμή. Όχι δεν τον ποθεί, τον έχει ανάγκη, αυτόν, που στάθηκε απέναντι της τόσο λίγο.
Θα φύγει τρέχοντας χωρίς να πει κουβέντα. Εκείνος ίσως να σκεφτεί ότι της άρεσε, αλλά θα πει αμέσως μπα η ιδέα μου ήταν, η γυναίκα είχε τα θέματα της, ίσως να της θύμιζα κάποιον, ίσως να’ταν αφηρημένη. Βρε δε βαριέσαι, σιγά τη γκόμενα. Σιγά;
Ο ερωτισμός σ’ αυτή την πόλη, έχει πεθάνει για πάντα.